Δίχτυα από παλιά δαντέλα

Τα Καλύτερά μου τριαντάφυλλα

2012-01-27T22:46:00.000+02:00

Το Καλύτερό μου τριαντάφυλλο είναι φυτεμένο στη γη.
Από τότε που τα τριαντάφυλλα είναι Δύο στη γη, ξεχύνεται το άρωμα και η γη είναι ζεστή από τα κεριά που ανάβουν.

Δύο κεριά μαζί.

H Γάτα

2012-01-22T21:04:00.000+02:00

Τι σου είναι αυτή η Γάτα!
Την έβλεπα τόσο συμπαθητική και τόσο αθώα..
Την έβλεπα τόσο γλυκούλα και τόσο ελκυστική..
Μάλιστα είχα εκφωνήσει δικανικούς από το μπαλκόνι προς τη Φανή -τη Δανέζα-Κερκυραία γειτόνισα απέναντι και τη Σάντρα από δίπλα, υπερ της συντήρησης των ενηλίκων και της υιοθεσίας των απογόνων όταν προκύψουν από το κοινόβιο, και απολύτως διατεθειμένη να αναλάβω διαμεσολάβηση.

Έβλεπα τις γκρίζες σιλουέτες τεραστίων διαστάσεων με ..αγάπη.
Απορούσα για το πόσο υπέρβαρη ήταν η αρχηγός, αλλά την έβλεπα στους κήπους των ισογείων από την απόσταση του πρώτου ορόφου.
Το αποκορύφωμα συνέβη ένα κρύο βράδυ, όπου εν μέσω γιορτών όλα τα σπίτια και το μπαλκόνι φωταγωγημένα, κι εγώ στην προσφιλή μου θέση απέναντι του παραθύρου, κι αίφνης ένα τεράστιο κεφάλι, ακολουθούμενο από ένα τρισδιπλάσιο σώμα, έκανε μια βουτιά προς το τζάμι με έντονη επιθυμία να το διαπεράσει! Η τίγρις εφορμούσε! Και τίποτα δεν ήταν ικανό να την αναχαιτίσει.. Καμιά φοβέρα.. Ζαλίστηκε όμως από την αντίσταση και υπαναχώρησε αφήνοντάς μας δυό ανθρώπους με απότομη άνοδο θερμοκρασίας και κυρίως πίεσης..

Νομίζετε ότι είναι γάτα;
Λανθάνετε!
Η μεγαλύτερη επιτυχία του..θηρίου είναι να μεταμφιέζεται σε ..γάτα.
Δεν είναι γάτα αλλά Τίγρης!

Στρουμπουλή, μοχθηρή, τεράστια, με μυτερά δόντια, με μυτερά νύχια, με πείσμα ακαταπόνητο..
Την πρώτη φορά την είδα να διασχίζει το μπαλκόνι μου χωρίς άδεια, με αέρα εξουσίας, φέρνοντας μαζί και τις ενήλικες φίλες της αντίστοιχων διαστάσεων και προκαλώντας μεγάλη ανατροπή.
Πολιόρκησαν τη μπαλκονόπορτα με τις οδηγίες της και δεν έφευγαν κατακτώντας κάθε σπιθαμή εδάφους με άνισο αγώνα ώσπου..υποχώρησα και θωρακίστηκα σε ..ασφαλές σημείο.
Η ίδια είναι η αρχηγός της αγέλης.

Επιθετικές άγριες γάτες της γειτονιάς ως τίγρεις μαινόμενες, με συρρίκνωσαν πίσω από το διπλό τζάμι και την κουρτίνα, να κρυφοκοιτάζω ώσπου το βλέμμα μου συναντήθηκε μετά του ..εχθρού!
Διέκρινα μία παγωμένη προκλητικότητα σ αυτό το βλέμμα, κι ένα ζωύφιο περπάτησε γρήγορα στη ραχοκοκκαλιά μου..
Ήταν Casus belli!
Έκτοτε οι ..πολεμικές επιχειρήσεις κλιμακώθηκαν και παρά το ότι η αγέλη εκδιώχθηκε, επανεκατέλαβε το ..ύψωμα. Και εννοώ μια σειρά από χαρακώματα που στήθηκαν εκατέρωθεν της μπουκαμβίλλιας αλλά που δεν στάθηκαν ικανά να αναχαιτίσουν τον ..εχθρό.

Τι κι αν- με τα έργα των χειρών μου- μπήκαν οδοφράγματα κι επιστρατεύτηκαν οι σιδερένιες καρέκλες ανάποδα και πλαγίως πλεγμένες..
Τι κι αν έκλεισα εσπευσμένα τις εισόδους, οι εισβολείς έμπαιναν ευκαίρως- ακαίρως, αναποδογυρίζοντας το σύμπαν κι έσκαβαν με τα γαμψά τους νύχια όλο το χώμα της μπουκαμβίλλιας που φωνή να είχε να μιλήσει..κι όλο το χώμα βουνό γύρω γύρω..
Κάθε δυο- τρεις μέρες τα ίδια.. Έβλεπα τα λείψανα της πάλης με τα χώματα και τα παραπονεμένα κλαδιά της μπουκαμβίλλιας να οδύρονται χωρίς έλεος. Μου ψιθύριζε την επομένη της καταστροφής πολλά όταν της έδενα τα τραύματα..
Τα σημάδια της παραβίασης των χωρικών υδάτων ήταν παραπάνω από εμφανή.

Η Τίγρις μεταμφιεσμένη σε γάτα δεν σταμάτησε να εφορμά..
Δεν μου δίνει καν τη δυνατότητα να ..διαπραγματευθούμε το θέμα..
Έκανα τα νέα χαρακώματα, πιο έντεχνα απ τα πρώτα, έλαβα τα μέτρα μου, και ξέρω την έκβαση.
Αν αποφάσισε να μπαινοβγαίνει και να σκάβει τον κόσμο μου διαλύοντας το χώμα της αγαπημένης μου μπουκαμβίλλιας, θα το κάνει όσο κι αν απωθείται!
Οι Τίγρεις δεν υποχωρούν ποτέ!

Τι σου είναι αυτή η Γάτα!
Μη ξεγελιέστε από το ύφος της.
Είναι το μεγαλύτερο όπλο της.
Όπως πολλά πράγματα και πρόσωπα έχει λάθος ..ετικέτα.
Έτσι στην αρχή είχα φιλική διάθεση απέναντι στον..εχθρό ώσπου να καταχωρηθεί ως..εχθρός..
Μέχρι πρότινος ήταν φίλος..

Χαίρεσθε!

2012-01-16T19:13:00.000+02:00

Αυτό το γράμμα ήταν πάνω στο τραπέζι δίπλα απ το γάλα, και άχνιζε από τη μυρωδιά του καφέ.

Φαινόταν ειρηνικά ξαπλωμένο πάνω σε αθώα χαρτοπετσέτα, κι όμως!

Δεν πρόλαβε ν ακουμπήσει τη φρυγανιά με το μέλι,
κι αυτό άρχισε να τινάζει μαύρα κι άσπρα γράμματα με ορμή προς τα έξω έτσι που να ταράξει εντελώς την επιφάνεια του γάλακτος ως να ήταν αφρισμένη θάλασσα με το κουταλάκι μέσα της έτοιμο να σχίσει τα κύματα και να πέσει σε ξέρα..

Τί γράμμα ήταν κι αυτό!

Τόσο θορυβώδες και ενοχλητικό..

Τόσο δυσανάγνωστο και κακογραμμένο.
Το χειρότερό του ήταν η αγραμματοσύνη του!
Πάει γράμμα, δίχως γράμματα;
Τόση φασαρία κάνουν τ άδεια φλυτζάνια και δεν σ αφήνουν να πιείς έναν καφέ;
Μέχρι που και το φλυτζάνι της χρειάστηκε να ισορροπήσει για να σωθεί μαζί με το περιεχόμενό του..

Ένα σωσίβιο είναι πάντα καλό να βρίσκεται..
Κι εκείνη παρέμεινε ευθυτενής!
Ευπροσήγορη, ευγενής, φιλόξενη στους ξένους.
Ξένη.
"Τι μπορώ να σας προσφέρω;"
"Τί θα θέλατε; Μήπως θέλετε τσάι; ",
είχε προτείνει πρότινος, προσπαθώντας να πετάξει πετονιά ένα φακελάκι μαύρο με άρωμα κανέλας στα κύματα,
αλλά δεν ήθελαν να ..θέλουν τσάι, ούτε καν καφέ,
και πάντως τίποτα από εκείνη, ούτε καν να τη βλέπουν.
Το τσάι της ήθελαν!
Επιμόνως.
Με όλα τα βουτήματα, ακριβώς όπως ήταν!
Και δεν ήθελαν να ξέρουν ποιος το έφτιαξε τόσο καλό.
Το έπιναν όλο μετά χαράς..
Χαίρονται έτσι όπως προβλέπεται να βλέπεται..
"Χαίρομαι τόσο που τη βλέπω!" είπαν,
και χαμογέλασαν όλα τα πιατάκια ανάσκελα, μαζί με τα κρεμμυδάκια τουρσί (αλλά αυτά είναι σ άλλη κουζίνα..).
Τι γίνεται τέλος πάντων σ αυτές τις κουζίνες!
Συνήθως μαγειρεύονται πολλά.
Τα περισσότερα δεν τα βλέπεις, ούτε τους τρόπους παρασκευής, ούτε καν τα πρωτογενή υλικά.
Δοκιμάζεις όμως και εκ του αποτελέσματος, πολλά αποφασίζεις να πετάξεις.
Είπε πολλά τούτο το γράμμα.
Κι έπρεπε επειγόντως ν απαντηθεί.
Έτσι, άλλαξε θέση.
Γύρισε πλάτη.
Πήγε και κάθισε σε μια αγαπημένη γωνιά δίπλα στο τζάκι με τις αληθινές φλόγες.
Έριξε κάστανα στη στάχτη και το γράμμα προσάναμμα (είναι αλήθεια οτι οι φλόγες θέριεψαν..).
Έριξε λίγα φλούδια νεραντζιού μαζί με καρπούς βανίλιας, κι επιτέλους γεύτηκε με ησυχία τον αρωματικό καφέ..

Κάποια Δώρα Πολύτιμα..

2012-01-13T12:49:00.002+02:00

Μερικά από τα Δώρα που παρέλαβα και μπορούν ν αποτυπωθούν φωτογραφικώς.
Με σειρά ..εμφανίσεως:

δια χειρός..

Πολύτιμο κρασί από αθάνατο αμπέλι.

Εδώ:

από τη Χαρά, με την Ευχή:

Χρόνια σου Πολλά Αγαπημένη

μ όλα τα λουλουδα και την αγάπη του Κόσμου δικά σου!

από την Κική (θα έρθουν σούμπιτο..)

Από την Ευτυχία:

Αντί ευχής σου στέλνω

έναν άγγελο-φύλακα

για να πραγματοποιεί

την κάθε επιθυμία σου

που γίνεται ευχή μου!!!

Έστειλε τρεις αγγέλους που όμως τα φτερά τους κόπηκαν στον αέρα για τεχνικούς λόγους προσγείωσης, κι έτσι λέω: και ένας είναι αρκετός! Την έκανε τη δουλειά του..

Από την Τούλα

Παρέλαβα όμως και άλλα Δώρα, εξόχως Πολύτιμα, τα οποία ευρίσκονται ήδη ανάμεσα στα φύλλα της καρδιάς.

Είναι εσώκλειστα και το άρωμά τους ξεχύνεται απέξω και προδίδει την Ύπαρξή τους.

Παρά ταύτα μπορώ να σας δείξω μόνον τον ..τόπο που βρίσκονται:

Ευχαριστώ πολύ και κερνάω καφεδάκι:

Ιστορίες βιβλίων (Μέρος Β΄) ή " Μια άκρως Ενδιαφέρουσα ζωή"

2012-01-12T09:33:00.074+02:00

Έχει μέσα του πολύτιμες ιστορίες που ξετυλίγονται θερμαίνοντας κάθε σελίδα διάφανη, με ζεστές αποχρώσεις από το πιο βαθύ ως το πιο ντελικάτο χρώμα, και πλεγμένα ανάμεσα στέκονται συναισθήματα χαραγμένα με την πιο λεπτή πένα.

Θα είναι απερίγραπτο κακό η καταστροφή των αισθημάτων.

Καθώς μπερδεύτηκαν οι σελίδες του μια απρόσεκτη στιγμή, βιβλιοδέθηκαν ανάποδα και σύρθηκαν μπροστά οι σελίδες του τέλους.

Θανάσιμο αμάρτημα η απροσεξία.

Όλα μπορεί να τα κάνει μια κακή στιγμή, μπορεί να σου αλλάξει τις σελίδες, όχι όμως το περιεχόμενο.

Ψάχνει τις σελίδες της ζωής του να τις βάλει σε τάξη,

και στη σωστή σειρά, έτσι όπως δέθηκαν σε λάθος θέση.

Θέλει να τις διαβάσει αυτές τις ιστορίες του επειδή στην τελευταία σελίδα κρύβεται η αρχή που δίνει νόημα σ όλο το βιβλίο.

Για να τη βρεί πρέπει να διανύσει όλο το βιβλίο, κι αυτό δεν γίνεται αν στέκεται ριγμένο αφρόντιστα μια θέση κάτω από τα ράφια.

Ξέρει καλά ποιά θα ήταν ακριβώς η θέση που θα είχε.

Η θέση αυτή είναι απέναντι, εκεί που είναι όλες οι θέσεις για βιβλία κατειλημμένες.

Παραδίπλα κι απέναντι στέκονται αγέρωχα κάτι εξώφυλλα που επειδή είναι αρκούντως ανθεκτικά στο χρόνο, έχουν περίοπτη θέση σε καλό ξύλινο ράφι με κράσπεδο και σκαλίσματα στερεότητας, ώστε κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να επιχειρήσει να εξερευνήσει περιεχόμενο.

Για να είναι σε τέτοια θέση, σίγουρα θα υπάρχει λέει ο περαστικός.

Μα κι αν δεν υπάρχει, τώρα αυτά κατέχουν ήδη μία θέση.

Έτσι σκέφτονται πολλοί αναγνώστες και θαυμάζουν τα σκαλισμένα ράφια.

Όποιος κοιτάει βλέπει εξώφυλλα που υπονοούν βιβλία, μα αν τ αγγίξει θα δει πόσο ελαφριά και άδεια στέκονται εκεί, μη έχοντας τίποτα να πουν, αγωνιώντας πάντοτε για το άδειο που έχουν να κρύψουν.

Κι αφότου έπιασαν το χώρο τα εξώφυλλα, θέση δεν υπάρχει για τα βιβλία..

Ξέρει καλά, βλέπει αλλού, πως θα ήταν ακριβώς η θέση που θα είχε.

Ξέρει, βλέπει εκεί ποιά είναι η θέση που δεν έχει.

Η θέση που θα άρμοζε, που θα ήθελε, που θα ταίριαζε που θα έπρεπε να έχει.

Ήταν κάποτε ένα βιβλίο που νόμιζε ότι ήταν σοφό, αλλά έκανε τις πιο αδέξιες κινήσεις χορού με παγοπέδιλα.

Τσακίστηκε στον πάγο πολλές φορές μα σηκώθηκε όρθιο.

Ήταν ένα βιβλίο που έκλαιγε γιατί η μόνη θέση που βρήκε ήταν κάτω από τη σκάλα και δεν άντεχε τη σκόνη τόσων ποδιών.

Καμιά φορά όμως βλέπει κανείς πολλά κάτω απο τη σκάλα.

Βλέπει μ έναν ευρυγώνιο φακό εκείνα που δεν φαίνονται αλλιώς.

Κι αν στέκεται σε τόσο επικίνδυνη ισορροπία, μαθαίνει όμως να μη στηρίζεται σ άλλα βιβλία, ούτε σε ράφια με σκαλίσματα, ούτε καν σε κατάλληλες θέσεις.

Ήταν ένα βιβλίο που σκεφτόταν πάντα τη θέση που θα είχε.

Την ήξερε ακριβώς γιατί ήταν ακριβώς απέναντι η θέση που δεν είχε.

Μα υπάρχει σήμερα, σ αυτό το ακατάλληλο ράφι, η θέση που έχει.

Αυτή που δεν είναι κανενός άλλου.

Υπάρχει τρόπος να προστατέψει τις σελίδες του, αν ενεργοποιηθεί και αποφύγει το σαράκι και τα μικρόβια.

Κι αν πάψει να κοιτάει εκεί,

ίσως βρει μεγάλο ενδιαφέρον εδώ.

Κάποια βιβλία γράφουν τις ιστορίες ανθρώπων που διατρέχουν όλες τις σελίδες τους χωρίς να πάνε ποτέ πουθενά.

Τα βιβλία και οι ζωές έχουν σελίδες κρυμμένες και προβαλλόμενες.

Βιβλία με φθορές και θησαυρισμένες αξίες.

Ζωές με φανερές αγκυλώσεις και εγκοπές.

Τα βιβλία και οι άνθρωποι, κρύβουν πολλά, περιέχουν πολλά, στέκονται σε κατάλληλα και ακατάλληλα μέρη.

Άνθρωποι κινούνται εμμένοντας στις εγκοπές,

κι έχουν προσπεράσει αθέατους θησαυρούς ανάμεσα.

Είναι εκείνοι που ονειρεύονται πολιτείες που δεν θα γνωρίσουν ποτέ, φεγγάρια που δεν θ αγγίξουν ποτέ, δρόμους που δεν θα περπατήσουν ποτέ, και στο μεταξύ έχουν αρνηθεί να περπατήσουν στους μοναδικούς δρόμους που βλέπουν ή να χαράξουν άλλους αληθινούς δρόμους.

Για τα βιβλία και τους ανθρώπους,

ανάμεσα στη ζωή που θα είχαν, κι αυτήν που δεν έχουν,

υπάρχει μια άκρως Ενδιαφέρουσα ζωή,

η ζωή που έχουν.

Ιστορίες βιβλίων (Μέρος Α΄) ή " Τι μπορεί να ζυγίζει μια στιγμή.."

2012-01-11T22:15:00.000+02:00

Σ αυτό το δωμάτιο υπάρχει μια μεγάλη βιβλιοθήκη που την άκρη της δεν τη φθάνει κανείς.

Πολλά βιβλία άπειρα, πιέζονται σπρωγμένα όλα να χωρέσουν, έτσι που δεν μπορούν ούτε καν να κουνηθούν, κι ούτε που διανοούνται πως έχουνε μια θέση.

Κάποια βιβλία φέρουν μουτζούρες από τη χρήση.

Κάποια φέρουν μουτζούρες από την απροσεξία.

Κάποια μένουν για πάντα σκονισμένα και δεμένα με αράχνες,

κάποια φιλοξενούνται σε φιλομαθή χέρια και δάκτυλα που γυρνούν ρυθμικά και με προσήλωση τις σελίδες τους.

Πολλά βιβλία κατοίκησαν και κατοικούν εδώ.

Όμως τίποτα δεν αλλάζει πια σ αυτή τη βιβλιοθήκη.

Ανάκατα κακοβαλμένα στέκονται τα βιβλία μεταξύ τους,

και κάποια άλλα στενάζουν και αποδεχόμενα τα δεδομένα τους,

μένουν κλειστά, σφίγγοντας με πείσμα τις σελίδες τους έτσι που κανείς δεν μπορεί να τις ανοίξει.

Πολλά δεν ευτύχησαν ν αφουγκραστεί κανείς την ιστορία τους.

Κάποια άλλα φλύαρα και ογκώδη, νοιώθουν μια υπερφίαλη χαρά καθώς γίνονται σεβαστά λόγω του όγκου τους,

και κάνουν πολλή φασαρία επειδή κατόρθωσαν να γεμίσουν μια σελίδα μ ένα μόνο γράμμα τεράστιο, όπου διανύοντας άπειρες σελίδες στη σειρά ο αναγνώστης δεν έχει να διαβάσει παρά μόνο μια λέξη κι αυτή με τρία γράμματα: εγώ!

Αυτή είναι η ζωή τους.

Κάποια μικρότερα, έχουν μικρότερες ζωές και μεγαλύτερες θλίψεις.

Άλλα έχουν όνομα θλίψης, κι άλλα όνομα χαράς, μα έχουν πει ψέμα και στα δύο.

Η ζωή τους είναι αυτή.

Και δεν τη ξέρουν.

Η ιστορία που ακολουθεί, είναι ενός βιβλίου με πολλά προβλήματα που την ψιθύρισε το ίδιο, σ εκείνον που το άνοιξε, γιαυτό και είναι αληθινή.

Ήταν ένα βιβλίο που στεκόταν στενάχωρα ανάμεσα σ άλλα βιβλία σ ένα ράφι βιβλιοθήκης μα,

με κενό αταίριαστο, που βρέθηκε εκεί, σε λάθος μέρος, μια κακή στιγμή.

(Πολύ κακό το να βρεθείς κακή στιγμή σε λάθος μέρος..

αν τα γυρίσεις ..ανάποδα, όλα είναι σωστά!)

Δεν είχε εξώφυλλο, καθώς δεν νοιάστηκε ποτέ ν αποκτήσει ένα.

Για την ακρίβεια, είχε φορέσει κάποτε ένα που δεν ήταν στα μέτρα του,

και προτίμησε να μείνει έτσι εκτεθειμένο χωρίς αυτό.

Όχι ότι δεν σκεφτόταν πόσο καλό είναι ένα περιποιημένο εξώφυλλο,

που να μπορεί να προστατέψει το περιεχόμενο από ποικίλες προσβολές παρασίτων σκόνης, και άλλων επιθέσεων από μικροοργανισμούς, σαράκι, και ότι τέλος πάντων απειλεί ένα βιβλίο.

Ειδικά ένα βιβλίο με περιεχόμενο πολύτιμο κατά την κρίση κάποιων ελαχίστων έμπειρων αναγνωστών αυτής της βιβλιοθήκης.

Τώρα, είπε πως δυσκολεύεται πολύ καθώς στέκεται σε μια μεγάλη εκκρεμότητα θέσης εδώ και πολύ καιρό,

σε ράφι στενότερο απ ότι έπρεπε,

το μισό πιο έξω απ ότι έπρεπε, να γέρνει έτσι όπως δεν έπρεπε, ώστε να τσαλακώνονται μερικές από τις πιο σημαντικές σελίδες του.

Ήθελε πολύ να μιλήσει στον πολυμαθέστατο ιδιοκτήτη,

στο σοφό που στέκεται εκεί αθέατος και βλέπει μ ενδιαφέρον πολύ όλες τις κινήσεις των βιβλίων,

να του ζητήσει μια μικρή κίνηση εκ μέρους του,

ώστε ν ανακουφιστεί έτσι όπως στέκεται σε τόσο ακατάλληλο μέρος.

Θα μπορούσε ν ανατοποθετηθεί σ εκείνο το ράφι που είναι το πλέον κατάλληλο για ένα βιβλίο που έχει πράγματα καλά σωρευμένα στις σελίδες του.

Να του πει πόσο πολύ πρόσεξε το μελάνι και τα χαραγμένα γράμματα εντός του.

Να του ζητήσει λίγη φροντίδα καθώς φοβάται ότι θα του κουρελιάσουν κι άλλο τα φύλλα οι σκόνες και τα απρόσεκτα ζωύφια που περπατάνε ασύστολα πάνω του.

Όλα τούτα οφείλονται σε μια κακή στιγμή.

Μα τι μπορεί να ζυγίζει μια στιγμή;

Κάποτε τα πάντα.

Συνεχίζεται...

Καπέλα κάτω απ τα οποία κρύβεται ο κόσμος..

2012-01-08T23:36:00.002+02:00

Αυτή την εποχή φοράνε όλοι τα καπέλα τους.
Να προφυλαχθούν από τη βροχή που πέφτει αλύπητα, κι απ το χαλάζι που έρχεται.
Τους αρέσει να κοιτούν λίγο πιο μακρυά από το εδώ.
Στο βάθος μπορεί να υπάρχει κάποια καλοκαιρία, ικανή να βγάλει τα καπέλα όλων των ανθρώπων και να τους φορέσει τα γυαλιά ηλίου.

Φανταστικοί διάλογοι:
Της λέει:
"Πόσο θαρραλέα μπορεί να νοιώθεις για να κρατάς αυτή την εποχή ένα τριαντάφυλλο; και να ευωδιάζει κιόλας;"
ενώ σκέφτεται:
(Φοράω το καπέλο μου ως στ αυτιά για να μη δεις το βλέμμα μου..)
Του λέει:
"Το τριαντάφυλλό μου είναι αρκετά θαρραλέο για ν ανθίζει χειμωνιάτικα απέναντι σ όλα τα καπέλα κάτω από τα οποία κρύβεται ο κόσμος!"
ενώ σκέφτεται:
(Βγάλε πια αυτό το καπέλο.. να δω τις σκέψεις σου..)

Τα τριαντάφυλλα διαρκούν όλο το χειμώνα και όλο τα καλοκαίρι.

Ανθίζουν όποτε θες..

Ήρθανε τα Φώτα

2012-01-05T20:06:00.002+02:00

Εκοίταξα στον ουρανό και είδα δυο στεφάνια

Απ την καρδιά σας εύχομαι

Καλά σας Θεοφάνια!

"Πειραγμένες" συνταγές της Παραμονής..

2012-01-02T22:16:00.003+02:00

Κι επειδή με προκαλεί το..βασιλόπαιδο, είπα να παραθέσω μερικά από τα της "πολυπράγμονος μητρός" του τραπεζώματος παραμονής της Πρωτοχρονιάς ως κάτωθι:

Μεθυσμένα καραμελωμένα κρεμμύδια ψημένα με σύκα και δαμάσκηνα μέσα σε μαυροδάφνη..

μεθυστικά..

Γενικώς "πειράζω" τις συνταγές, με ..απρόβλεπτα αποτελέσματα..

Αυτή ΔΕΝ την πείραξα...εκτός ίσως έβαλα λίίίίγοοο περισσότερη μαυροδάφνη..

Τυριά Ελληνικά..

Νούμπουλο Κερκυραικό, και άλλα ..διαιτητικά!

Κιμαδόπιτα σουφλέ.. της Αργυρώς, την .."πείραξα.."ελάχιστα, βάζοντας γραβιέρα Κρήτης που είναι η αγαπημένη μου, και ..λίγα ακόμη διαφορετικά τυριά.. Ήταν βελούδινη και ελαφριά..

Τη συστήνω! Κλέβει την παράσταση..

Η Εξαίσια βασιλόπιτα της κόρης, επάνω,

και η σκιά της κάτω.., στον "ταπεινό χώρο" που της..άφησα..

Η συνταγή από τη Μικρή Κουζίνα..με μια μικρή "προσθήκη":βούτυρο καρύδας..(κόρη της μάνας της δεν είναι;)

Αυτά και άλλα περιμένοντας να μπει ο χρόνος..και ως τις πρώτες (και δεύτερες..) πρωινές ώρες..αφού έπρεπε και να τον καλοδεχτούμε, πρώτη φορά που ήρθε σπίτι μας...

Η δίαιτα, αν δεν άρχισε, οφείλει ν αρχίσει!

Είπα!

Ο Χρόνος..

2012-01-01T00:02:00.003+02:00

Ο Χρόνος περνάει πάνω απο τα φύλλα κι αυτά πέφτουν στη γη..

Περνάει πάνω από νεογέννητα κι αυτά γίνονται έφηβοι.

Περνάει πάνω από ζωές κι αυτές γίνονται μνήμες.

Περνάει πάνω από σχέδια, κι αυτά γίνονται πουλιά.

Περνάει πάνω από χαμόγελα κι αυτά γίνονται σκιές.

Περνάει πάνω από την Αγάπη και Εκεί σταματά,

καθώς έχει περάσει κατώφλι Αιωνιότητας.

Ο Χρόνος ήρθε μόλις!

Είναι Νεογέννητος και σκορπάει χαμόγελα.

Θα περάσει.

Ώσπου να περάσει, ας τον μετρήσουμε σ Αγάπη για ν αφήσει ίχνη Αιωνιότητας.

Ας του χαμογελάσουμε μ όλη μας την ψυχή, κι ας δώσει Ελπίδα!

Καλή Χρονιά!

Πολύτιμα Δώρα παραμονής Χριστουγέννων..

2011-12-24T21:12:00.000+02:00

Αναδημοσίευση από εδώ:
http://kerkiraikipsaltiki.blogspot.com/2011/12/blog-post_18.html?showComment=1324752493651#c6493315337082005415

"Σαν σήμερα πριν 15 χρόνια, στις 19-12-1996, μια ομάδα από τους Ιερείς της πόλεως μαζί με μερικούς από τους χορωδούς του Ι.Ν. Αγ. Βασιλείου, συγκεντρώθηκαν στο Ναό και με την καθoδήγηση του αξέχαστου π. Κώστα έψαλαν ύμνους των Χριστουγέννων σε Κερκυραϊκή ψαλτική.
Η όμορφη και πρωτόγνωρη, για τα τότε δεδομένα, προσπάθεια καταγράφηκε σε βίντεο και παρουσιάστηκε στην τηλεόραση.
Παρακολουθείστε στα δύο παραπάνω βίντεο εκείνη τη βιντεοσκόπηση που σήμερα είναι πια ιστορικό ντοκουμέντο.
Ας είναι αυτή η ανάρτηση, μέρες που έρχονται, ένα μνημόσυνο στην μνήμη των αξέχαστων π. Κώστα Σουρβίνου και π.Γιώργη Καρύδη που βρίσκονται πια στην Επουράνειο Βασιλεία.

Ας έχουμε την ευχή τους και ας τους παρακαλέσουμε, από κει που βρίσκονται να πρεσβεύουν στο Θεό για όλους μας...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΑΔΕΣ !!"

Ευχαριστώ θερμά τον Παναγιώτη Χασαπιάνο από την Κερκυραϊκή Ψαλτική για τα βίντεο- Πολύτιμα Χριστουγεννιάτικα Δώρα..

Καλά Χριστούγεννα με ζωντανές τις Μνήμες..και πλούσιες τις Ευχές..

Παραφυλάει άγγελος

2011-12-22T09:21:00.000+02:00

Παραφυλάει ο άγγελος με Δέος τη Στιγμή της Γέννησης.

Καλά Χριστούγεννα!

Ανάβουν τα κεράκια

2011-12-19T22:48:00.001+02:00

Ανάβουν πολλά κεράκια αυτές τις μέρες, και οι φλόγες τους είναι οι Απουσίες.

Ας προστατέψουμε τη Θερμότητα, ή ας μας προστατέψει.

Σφήκες και κεντρίνες- είδος ανθεκτικόν. Που πήγαν οι πεταλούδες;

2011-12-15T00:22:00.001+02:00

Πέρασε ο καιρός.

Κι οι πεταλούδες εκείνες πέρασαν.

Πέταξαν από εκεί.

Φτερούγισαν μακρυά.

Αλλά έρχονται ξανά κάποια βράδια της γιορτής, που είναι όλα φωτισμένα.

Έρχονται σαν διάφανα δάκρυα και καθρεφτίζονται στα χρυσά σκεύη.

Αυτά που γυάλισαν με κόπο ώρες πολλές, χρόνια ατέλειωτα, Κόπος Πολύς κι Αγάπη.

Έρχονται όμως οι Ψυχές όταν οι άλλοι φεύγουν.

Κι όταν όλοι έχουν φύγει, εκεί στη Σιωπή ηχούν οι Απουσίες.

Όλα τα μήλα έχουν τρυπηθεί από σκουλήκι.

Όλα τα λουλούδια πέφτουν στο πάτωμα.

Είσαι η Πρώτη που θα είναι Πάντα δεύτερη.

Χρόνος δεν είναι για τα αναγκαία.

Και τα πολύτιμα ξεχάστηκαν και λείπουν.

Αλλά φαρμάκι υπάρχει πάντα αρκετό για να γεμίσει ο κόσμος.
Είσαι Αόρατη και είσαι τελευταία.
Για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα απ το ποτήρι που ξεχείλισε.

Γέμισε περισσότερο απ όσο μπορούσε να κρατήσει εντός του.

Σταγόνα σταγόνα στάζει.. κάθε τόσο.

Πολλή η φτώχεια γεμάτη λόγια.

Ο Άγιος στη Θύρα...

2011-12-12T14:24:00.001+02:00

Ο Άγιος μας είναι από χθες το πρωί στη θύρα Του.

Όρθιος εκεί ατενίζει εμάς κι εμείς Εκείνον.

Όλη η Κέρκυρα θα περάσει από Εκεί αυτό το τριήμερο της μνήμης Του ως αύριο τις 04.00μμ που θα γίνουν τα Μπάσματα.

Όπως κάθε χρόνο χθες παραμονή τ Αγιού όλα έγιναν όπως και πέρυσι , όπως και προ-περσι, όπως κάθε χρόνο.

Χθες ήταν η πρώτη από τις δύο ολονυχτίες του Αγίου που κράτησε ουσιαστικά από τις 06.00μμ ως τις 06.00πμ ξημερώματα σήμερα.

Η ροή των ανθρώπων, των νέων κυρίως, που περνάει να προσκυνήσει, δεν σταματάει ποτέ να τροφοδοτείται και να προχωράει.

Εκείνο που έχω να πω είναι ότι τόσο πολύ κόσμο, δεν έχω ξαναδεί στον Άγιο ποτέ!

Πάντα ξέραμε πως γύρω στις 12 μεσάνυχτα, ή λίγο πιο μετά, ενώ η ροή του κόσμου ήταν συνεχής, ωστόσο μπορούσε κάποιος να βρει ένα κάθισμα.

Χθες και για πολλές ώρες ήταν το αδιαχώρητο!

Δεν υπήρχε τρόπος να μπει κανείς από καμία πόρτα από τις 09.30μμ και ως τις 03.00 το πρωί!

Ήταν αδιανόητο κάποιος να σταθεί - όχι να καθίσει..

Όλοι έχουν Κάτι να του ψιθυρίσουν...και να φύγουν με δάκρυα στα μάτια και Γαλήνη στην ψυχή.

Χρόνια Πολλά!

Της Ψυχής Λέξεις

2011-12-07T23:12:00.004+02:00

Αν πας να κρατηθείς από τα λόγια των ανθρώπων,

θα δεις αυτά τα λόγια να αιωρούνται με όλα τα κενά τους ανάμεσα.

Καθένα τους έχει θηλιές στρογγυλές και κατηφοριές ικανές να πέσεις γλιστρώντας από εκεί.

Ωστόσο αυτοί επιμένουν να σε κρεμούν από τις λέξεις τους με σοβαρότητα- αυτή της στιγμής.

Μα η στιγμή κρατάει ως την προφορά.

Κι είναι η ζωή πολύ μικρή για να χάνεις τόσο χρόνο μ αυτές τις άδειες λέξεις.

Πιο καλά να τις αφήνεις στο δωμάτιο φεύγοντας.

Αυτές αντέχουν και θα ειπωθούν σε κάθε παραλήπτη.

Είναι η ζωή πολύ μικρή για να σπαταλιέται σε ασκήσεις χρονοτριβής απ αυτές που δεν λένε απολύτως τίποτε και σκοπό μόνο έχουν να σκορπίζουν εντυπώσεις..

Αυτή η ζωή είναι πολύ μικρή για να νοιάζεται για εντυπώσεις, για να εξαντλείται σε πυροτεχνήματα,

να ενθουσιάζεται από παραπλανητικές εικόνες

και να εστιάζει σε ότι μπορεί να αποτιμηθεί

και όχι να εκτιμηθεί.

Αυτή η ζωή είναι πολύ μικρή για να υποβληθείς στον κόπο ν αφήσεις να σε σκηνοθετήσουν,

ή να πιστέψεις στους διαλόγους σεναρίου..

Πιο καλά να μείνεις για πάντα θεατής στο θέατρο αυτό του παραλόγου

γνωρίζοντας πως πρόκειται περί θεάτρου,

κάποτε υψηλών προδιαγραφών, αλλά πάντως θεάτρου.

Μείνε εκεί στην πρώτη σειρά των βελούδινων καθισμάτων μιας εξαιρετικής σκηνής που παίζεται μπροστά σου.

Απολάμβανε ως θεατής την τέχνη κι άσε τις λέξεις που θ ακούσεις να κυλήσουν στα σκαλιά γιατί ποτέ δεν ήταν ειπωμένες παρά μόνον πάνω στη σκηνή,

τέλειες μετά από πολλές πρόβες.. αλλά όχι αρκετά τέλειες για νάναι αληθινές.

Κι αν σε κουράσει η σκηνή, ο επιτηδευμένος διάκοσμος,

τα ψεύτικα τα φώτα,

φεύγεις αθόρυβα πίσω από τη βουή της αίθουσας,

κι αφήνεις πίσω σου τον απόηχο των χειροκροτημάτων.

Ανοίγεις την πόρτα στον ψυχρό καθαρό αέρα ενός ήσυχου δρόμου που η σιγή του είναι αληθινή και οι ήχοι του αντιλαλούν στις γυαλισμένες πλάκες του φεγγαρόφωτου.

Περπάτησε μακριά απ αυτές τις λέξεις γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρεμαστείς από το άδειο τους.

Βημάτισε αργά,

άφησε την ψυχή σου να μιλήσει, κι άκουσέ την προσεκτικά γιατί μιλάει ψιθυριστά

και οι Λέξεις της είναι οι μόνες που πρέπει να ξέρεις.

Και οι μόνες που πρέπει να πιστέψεις.

Το "βελούδινο" στακοφύσι της μαμάς

2011-12-03T13:59:00.001+02:00

Ομολογώ ότι το στακοφύσι είναι από τα πιο αγαπημένα μου φαγητά που δεν το τρώω συχνά.
Το έχουμε απολαύσει με τη βελούδινη άσπρη παχύρρευστη σάλτσα του, συνήθως την ημέρα του Ευαγγελισμού ή των Βαίων, αλλά τρώγεται όποτε θέλουμε ειδικά το χειμώνα.
Το δοκίμασα από τα χέρια της μητέρας μου και στην ηλεκτρική κουζίνα και εξακολουθούσε να έχει εκείνη την ανεπανάληπτη γεύση.
Αλλά μαγειρεμένο σε ξύλα στο τζάκι από εκείνη, σε μια υπομονετική φωτιά, και πριν ακόμη απλωθεί η άσπρη παχύρρευστη απαλή σάλτσα του στο πιάτο, κάπου εκεί είναι χαμένη στις αναμνήσεις μου, η καλύτερή του εκδοχή.
Κι επειδή συγκρινόμενο το δικό μου στακοφύσι, αμέσως ..αποχρωματίζεται, κάποια μέρα, αν και ήξερα τον τρόπο παρασκευής, της ζήτησα με πολύ λεπτομερή περιγραφή τη συνταγή της.
Αυτό είναι το στακοφύσι έτσι όπως το έφτιαχνε η μητέρα μου και όπως το κατέγραψα κατά λέξη με τα δικά της λόγια:

Στακοφύσι (Στακοφύσι (Stock-fish)

Είπε λοιπόν:

"Μουσκεύεις το στακοφύσι -που είναι ήδη κομμένο σε χοντρές ροδέλες- για δύο ημέρες. Αλλάζεις το νερό πολλές φορές σ αυτό το διάστημα.

Μετά το καθαρίζεις από τα λέπια, και το δένεις με βαμβακερή κλωστή.

Το τοποθετείς σε κατσαρόλα με νερό να βράσει σε κανονική φωτιά, με μια κουταλιά της σούπας αλάτι, πιπέρι άσπρο, και ένα κεφάλι σκόρδο ψιλοκομμένο. Το νερό πρέπει να καλύπτει το ψάρι και το βράσιμο θα διαρκέσει δύο ώρες.

Βγάζεις το στακοφύσι και τοποθετείς στην κατσαρόλα τις πατάτες μια στρώση και από πάνω βάζεις το στακοφύσι.

Συμπληρώνεις λάδι σε ποσότητα ένα ποτηράκι του κρασιού και νερό όσο χρειάζεται για να καλύψει το φαγητό.

Το βράζεις ώσπου να βράσουν οι πατάτες και να στίψει το ζουμί.

Στο τέλος ρίχνει το λεμόνι- ένα ολόκληρο λεμόνι και λίγο ακόμη.

Παίρνει ακόμη δυό τρεις βράσεις και είναι έτοιμο!"

Καλή όρεξη!

Όταν δεν υπάρχει έδαφος να περπατήσεις, είναι ώρα να πετάξεις

2011-11-29T23:49:00.007+02:00

Γέρνει το κεφάλι του ο κύκνος εκεί στην πρώτη άνοιξη.
Το κρύβει όλο μέσα σ ένα λουλούδι και οσφραίνεται μόνο αυτό.
Όλα είναι ανυπόφορα μεθυστικά, απολύτως άγνωστα ώστε να γοητεύουν.
Και εξαιρετικά άβολα.
Ανυπόφορη εφηβεία και κράτησε πολύ.
Δεν ξέρει που να βάλει το κεφάλι του, τον εμποδίζει ο καμπυλωτός λαιμός του, δεν διακρίνει μακρυά γιατί έχει ένα πλέγμα μπρός στα μάτια του.
Κι αν διακρίνει δεν εμπιστεύεται.
Θεωρεί ότι οι άλλοι, οι μεγάλοι και σημαντικοί ξέρουν και θέλουν το καλό.
Κι αν δεν τους πείσει δεν προχωράει. Αναδιπλώνεται.
Κύκνειο άσμα; Μα δε τελειώνει ότι δεν άρχισε. Κι αυτό το τραγούδι δεν άρχισε ακόμα..
Ο νεαρός κύκνος, που ένοιωθε και ήταν κλωτσοσκούφι, διέκρινε βαθιά, έβλεπε μακρυά χωρίς να το ξέρει, μα δεν έβλεπε κοντά κι ας το νόμιζε..
Πίστευε πως έπρεπε να πείσει για κείνο που διέκρινε.
Μα δεν πείθεται εκείνος που έχει να χάσει αν πεισθεί.
Ούτε εκείνος που δεν μπορεί να δει παρά μόνον προσωπικές εμπλοκές.
Έτσι ο κύκνος χαμήλωσε πολύ το κεφάλι προσαρμοστικά κι έμεινε εκεί για πολλούς χειμώνες.
Τόσες φορές έπνιξε τα καλοκαίρια του.
Άλλες τόσες φορές έδειξε μόνο την Ανυπομονησία του.
Αυτή την είχε πάντα κατάσαρκα στο σώμα του, ως εγκάρσια τομή πάνω σε ημιτελείς συνδέσεις.
Άνοιξε απότομο ρήγμα μπροστά του η θεμελιώδης Εκκρεμότητα, κι έτσι απρόσμενα άνοιξε τυφλό ένα παράθυρο στην άνοιξη, να μπουν κόκκινα λουλούδια αταίριαστα του χειμώνος, και όλες οι άστεγες πεταλούδες.
Δεν ξέρω τι έκαναν πετώντας μέσα στις σκέψεις του.

Η γνώση δεν μετακινεί τους χρόνους.. Δεν μετακινεί τίποτα.
Μόνο ορίζει.
To ήξερε καλά εκ των προτέρων, το απέδειξε πικρά εκ των υστέρων, χωρίς να έχει επωφεληθεί από την πρώτη γνώση που έκαιγε μόνο τον ίδιο και δεν έμελλε να συγκινήσει.
Δεν χρειαζόταν να πείσει. Δεν έχει πια καμιά αξία η πειθώ. Μάλιστα αποδείχθηκε ότι εκεί δεν είχε ποτέ καμία θέση.!
Κι αν είχε δίκιο, τι σημασία έχει πια αφού ακολούθησε τον άλλο δρόμο με πλήρη συναίσθηση αυτού αλλά όχι και του ικριώματος του γκρεμνού, και κυρίως όχι του αδιαπέραστου της επιστροφής.
Ή ίσως όχι; Όλα είναι δυνατά τ αδύνατα.
Όταν δεν υπάρχει έδαφος να περπατήσεις, είναι ώρα να πετάξεις.

"Η Ομορφάσχημη" του Νίκου Καχτίτση με τη Ναταλία Καποδίστρια ξανά στην Κέρκυρα

2011-11-28T23:05:00.000+02:00

"Η Ομορφάσχημη" του Νίκου Καχτίτση με τη Ναταλία Καποδίστρια,

ξανά στην Κέρκυρα.

Όποιος δεν την είδε το καλοκαίρι, να μην τη χάσει τώρα!

Καταδικάστηκες να είσαι Ανθεκτική..

2011-11-22T19:08:00.026+02:00

Υποχωρεί το έδαφος.

Σαλεύει το ..δάπεδο με τα κυματιστά τετράγωνα.

Όλα τα σταθερά μετακινήθηκαν.

Τα δέντρα ξεριζώθηκαν και κρέμονται ανάποδα.

Τι υπακούει σε κανόνες;

Τόσος αέρας βίαιος μπήκε από το παράθυρο.

Πήρε ο αέρας τη μουσική και τα χαρτιά.

Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου.

Η Γάτα σε κοιτάει στα μάτια.
Σε υπνωτίζει θανάσιμα.

Απαιτεί να πληρώσεις.
Στη θέση αυτών που άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου.

Γιαυτούς που άνοιξαν το παράθυρο.
Γιαυτούς που έβαλαν μέσα τους ανέμους - και έξω τις καταθέσεις τους.
Η Γάτα απαιτεί να πληρώσεις!

Υγρό το έδαφος και υποχωρεί.

Εσύ χορεύεις πάνω στο νερό.

Για πόσο όρθια;

Τι πιθανότητες έχει το έδαφος να μείνει σταθερό;

Το έδαφος δεν θα παραμείνει σταθερό.

Εσύ όμως θα παραμείνεις όρθια.

Τι περιθώρια έχεις να μείνεις όρθια;
Απολύτως κανένα μα θα μείνεις.
Επειδή πάντα καταρρίπτεις τις βαρύτητες.

Θα μείνεις όρθια και θα χορεύεις.

Δεν ισχύουν εδώ οι νόμοι των πιθανοτήτων.

Όπως δεν ισχύουν οι άλλοι νόμοι.
Οι ισχύουσες προβλέψεις,
τα στατιστικά στοιχεία,
οι αθροίσεις των λογιστικών μηδενικών,
η τρέχουσα λογική,
οι νόμοι των πιθανοτήτων.
Μια κουκκίδα στο χάρτη είσαι.

Έξω
από τις ισχύουσες προβλέψεις,
τα στατιστικά στοιχεία,
παρά
τις αθροίσεις των λογιστικών μηδενικών,
σε αντίθεση
με την τρέχουσα λογική,
και τους νόμους των πιθανοτήτων,

Εσύ θα στέκεσαι όρθια, ν αναμετρηθείς με τη Γάτα.

Καταδικάστηκες να είσαι Ανθεκτική.

Καταδικάστηκες να χορεύεις χωρίς κανόνες,
σε κινούμενο έδαφος
σ όλη τη διάρκεια της ιστορίας σου.

Καταδικάστηκες να ανατρέπεις
τις ισχύουσες προβλέψεις,
τα στατιστικά στοιχεία,
τις αθροίσεις των μηδενικών,
την τρέχουσα λογική
τους νόμους των πιθανοτήτων.
Εκεί μόνον ελπίζω!

Τόσο Δύσκολη είναι η μελωδία..

2011-11-18T22:25:00.034+02:00

Βιολί χωρίς ήχο..
Δοξάρι πεσμένο στο πλάι σαν χέρι αποκαμωμένο..

Τι θέλω να πω;

Τι εμποδίζει την αντίληψη να γίνεται συναντίληψη;
Τι εμποδίζει την αίσθηση να γίνει συναίσθηση, και να βιωθεί εντός;
Τι εμποδίζει την ψυχή να κατανοηθεί;
Τι εμποδίζει το μήνυμα που εστάλη να παραληφθεί, και παραλαμβάνεται μόνον ο φάκελος;
Τί εμποδίζει το νόημα να περάσει αυτούσιο με όχημα τις λέξεις και να φθάσει ολόκληρο ως έχει;

Γιατί είναι τόσο δύσκολες οι λέξεις;
Γιατί οι άνθρωποι μιλούν με τις ίδιες λέξεις κι εννοεί ο καθένας εντελώς άλλη πραγματικότητα;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συναντηθούν οι ήχοι;
Ακούγονται ως παράταιροι κρότοι όπου απουσιάζει η αρμονία, ή δεν ακούγονται καθόλου.

Αν οι λέξεις μπορούσαν να προσληφθούν με όλο το βάθος της προφοράς τους, κι αν μπορούσαν να το μεταφέρουν αυτούσιο στον άλλον, θα είχαν ελπίδα ν απαντηθούν επαρκώς.
Τότε και οι άλλες λέξεις που θα ερχόταν από εκεί θα είχαν παραληφθεί με την ίδια ακρίβεια και βαθύτητα ως προς την κατανόηση.
Αυτή θα ήταν αρμονία.
Μα έχουμε δυσαρμονία.

Πρέπει να συνεννοηθούμε ο καθένας μ ένα προσωπικό γλωσσάρι, ή να μοιράσουμε ο ένας στον άλλον τις έννοιες με τις οποίες φορτώνουμε τις λέξεις.

Κι αυτές βαρυφορτωμένες με διαστάσεις βάθους, αποχρώσεων, αισθήσεων, θερμοκρασίας, αν και ξεκίνησαν χρησιμοποιώντας τα ίδια γράμματα του αλφαβήτου, κατέληξαν παντελώς "άλλες"!
Τέτοιες που δεν αναγνωρίζονται και μάταια πασχίζουν να επικοινωνήσουν.

Οι λέξεις φεύγουν απ τα χείλη και χρωματίζονται με την εκφορά της ανάσας τους.
Ώσπου να περάσουν απέναντι έχουν ψυχρανθεί οι νότες τους, έχουν διαβρωθεί απ τον αέρα κι έχουν εμποδιστεί να φθάσουν ίδιες.
Φθάνουν ως απόηχοι του εαυτού τους.
Προσλαμβάνονται ως άλλοι ήχοι που δεν αντανακλώνται σ εσωτερικό καθρέφτη και που γιαυτό περνούν αδιάφοροι.
Ή αποκρούονται ως εχθρικοί.

Το βιολί και το δοξάρι.
Κανένα δεν είναι στη θέση του.
Και τα δύο μαζί στην κατάλληλη θέση, στα κατάλληλα χέρια, μπορούσαν να παράγουν ήχο κατάλληλο.
Τώρα δεν παράγουν κανέναν ήχο.
Το βιολί είναι παροπλισμένο στην καρέκλα.
Στην καρέκλα και όχι ανάμεσα σ ευαίσθητα δάχτυλα, που να αισθάνονται την αξία του και ν αγκαλιάζουν λεπτές νότες.
Τόσο δύσκολη είναι η μελωδία..

Κάτι ελπίδες που ανατέλλουν..

2011-11-16T20:51:00.002+02:00

Τελευταία όλες οι ειδήσεις που μας κατακλύζουν κινούνται στις αποχρώσεις του γκρίζου, από τις πιο δυσοίωνες έως τις πιο ασφυκτικά ζοφερές.

Έτσι όταν βγαίνει λίγο φως στον ορίζοντα, είναι σαν να ανατέλλουν και πάλι οι ελπίδες λίγο χρυσές, λίγο γαλανές..

Ανατολή είναι τα νέα παιδιά, οι δυνατές τους ελπίδες, η προοπτική, το μέλλον.

Μια από τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών, είναι το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο που έφεραν δύο Κερκυραίοι έφηβοι.

Συγκεκριμένα, τη μέγιστη νίκη σημείωσε ο αθλητής Ξενοφών Λευθεριώτης, μαθητής του 4ου Γυμνασίου της Κέρκυρας εκπροσωπώντας την Κερκυραϊκή Λέσχη Τοξοβολίας στους αγώνες Τοξοβολίας Α και Β κατηγορίας κλειστού χώρου που πραγματοποιήθηκαν στις

12 και 13 Νοεμβρίου 2011 στο Sports Hall του Ο.Α.Κ.Α. στην Αθήνα.

Αλλά δεν είναι αυτή η μοναδική διάκριση!

Το προηγούμενο δελτίο τύπου λέει:

"Στους Αναπτυξιακούς Διασυλλογικούς αγώνες πολλαπλών αποστάσεων Τοξοβολίας με την ονομασία "Φλεγόμενο Βέλος", που διεξήχθησαν στα Ιωάννινα 22.05.2011, η Κερκυραϊκή Λέσχη Τοξοβολίας Κέρκυρας συμμετείχε με τρεις αθλητές και επέστρεψε στο νησί με χρυσά και αργυρά μετάλλια.

Πιο συγκεκριμένα:

Δύο χρυσά μετάλλια και ένα αργυρό με τους εξής αθλητές:

Χρυσή η Ειρήνη Ψάϊλα στα 70 μέτρα στην κατηγορία γυναικών με 434 βαθμούς.

Χρυσός ο Ξενοφών Λευθεριώτης με 319 βαθμούς στις 36 βολές.

Αργυρός ο Αλέξανδρος Βλάχος με 304 βαθμούς στις 36 βολές.

Εξ άλλου για το αντίστοιχο αναπτυξιακό πρωτάθλημα που

διεξήχθη στην Έδεσσα στις 16 Απριλίου 2011, ο Ξενοφών Λευθεριώτης κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο.

Ο προπονητής τους Αγιούς Τώνης, τους συγχαίρει και τους εύχεται και σε ανώτερα."

Εγώ ξέρω τον Ξενοφώντα, που μπαίνει ορμητικός στο γραφείο της μαμάς του γεμάτος ζωντάνια κι αυθορμητισμό, και χάρηκα ιδιαίτερα μαθαίνοντας οτι ανάμεσα σ άλλα, κατάφερε να είναι πρώτος στους Πανελλαδικούς Αγώνες Τοξοβολίας της κατηγορίας του.

Ο Ξενοφώντας κατέλαβε την 1η θέση και το Χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Εφήβων Ολυμπιακού Τόξου με συνολική επίδοση 472 βαθμούς.

Σπουδαία η προσπάθεια του, στην οποία συνετέλεσε καθοριστικά με την καθοδήγησή του ο προπονητής του Τώνης Αγιούς.

Αλλά και ο δεύτερος νικητής που ανέβηκε στο βάθρο ήταν ο συμμαθητής του Αλέξανδρος Βλάχος και πάλι προερχόμενος από την Κερκυραϊκή Λέσχη Τοξοβολίας.

Αξίζουν συγχαρητήρια σ όλα τα παιδιά που συμμετέχουν σε τέτοιες δραστηριότητες, που αναδεικνύουν τις θετικές τους δυνάμεις, αθλούνται, προσπαθούν, και ασκούν την ευγενή άμιλλα.

Καλή επιτυχία και σ όλους τους επόμενους στόχους.

Μη σταματάτε παιδιά!

Δεν έχουμε παρά μόνον το δικό σας χαμόγελο..

Θυμός

2011-11-14T22:43:00.002+02:00

Κακός σύμβουλος είναι το Δικαίωμα.

Αυτό περνάει πάντα σέρνοντας την κάπα του και μαζί όλα όσα βολικά σκεπάζει.

Κι όμως κατηγορείται πάντα ο θυμός.

Κακός σύμβουλος, λένε, ο θυμός.

Όχημα των συναισθημάτων και μιας ταλαιπωρημένης λογικής.

Παρεξηγημένο υγιές σύμπτωμα μιας ασθμαίνουσας δύσκολης αλήθειας.

Αντιστέκεται σε μια βολική τρέχουσα λογική του δικαιώματος, της αναγκαιότητας και του δεδομένου.

Στέκεται απέναντι σε μια φερόμενη "λογική", που χρησιμεύει ως ύστατο προπύργιο της δικαιολογίας.

Η λογική τα θέλει ίδια τα πράγματα. Θέλει απεγνωσμένα να μην παρεισφρήσει Σκέψη. Η Σκέψη θα είναι Επιστροφή..

Αυτή η λογική είναι μιά μεγάλη κάπα, καλύπτει πολλά και σέρνεται.

Κάποιες κρίσεις ξεφυτρώνουν πάντα, γιατί τις συμβουλεύει ο θυμός..

Κάποιες άλλες όμως δοκιμάζουν την αντοχή των λέξεων εκεί που επιτρέπουν την έκπτωση χάριν "δικαιώματος".

Ο θυμός είναι σύμπτωμα. Είναι ένδειξη. Θέλει Κάτι να δείξει, και όχι το προφανές, ούτε το προβαλλόμενο..

Αλλά το Ουσιαστικό.

Την έκπτωση που θεωρείται ακόμη και επιβεβλημένη..

Ο θυμός έχει Κάτι να μας πει, αν τον κοιτάξουμε στα μάτια.

Κι αυτό είναι πάντα μια δύσκολη αλήθεια.

Ο θυμός είναι τυφλός κι όταν αρχίζει να βλέπει, δεν είναι πια θυμός. Είναι Αλήθεια.

"Άνθη της πέτρας"- Επιστημονικό Συνέδριο για το Γιώργο Σεφέρη στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών

2011-11-12T09:30:00.002+02:00

Όπως αναφέρεται στην πρόσκληση,

η Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών διοργανώνει, με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων από το θάνατο του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, Επιστημονικό Συνέδριο με γενικό τίτλο: Άνθη της πέτρας", το οποίο άρχισε τις εργασίες του από χθες Παρασκευή 11 Νοεμβρίου και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011.

Παραθέτω εδώ οπτικόακουστικό υλικό από τη χθεσινή έναρξη που σύμφωνα με το πρόγραμμα της πρώτης μέρας ήταν ως εξής:

Λόγω απουσίας του ομιλητή Τάσου Παπαναστασάτου, απήγγειλαν ποίηση του Eliot στα Αγγλικά και σε ταυτόχρονη Ελληνική μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη δύο πρωτοετείς φοιτήτριες του Ιονίου Πανεπιστημίου.

T. S. Eliot: "Φονικό στην εκκλησιά"

Μετάφραση Γιώργου Σεφέρη.

Από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας.

Στην καθολική Ι. Μ.Παναγίας της Τενέδου - Σπηλιά- Κέρκυρας

Παραθέτω της marimar:
~ Γ. Σεφέρης ~

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα

με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες

γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα

Άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες που ήρθαν

όταν κανένας δεν μιλούσε και μου μίλησαν

που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερα από την σιωπή

μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.

~ Γ. Σεφέρης

Καί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα απο το ποίημα του

Τ.S.Eliot. To απαγγέλει ο Θωμας Μπέκετ, ο εξόριστος

αρχιεπίσκοπος που γύρισε απο την εξορία ξέροντας ότι θα

τον φονεύσουν "στην εκκλησία" του.

THOMAS

For a little time the hungry hawk

Will only soar and hover, circling lower,

Waiting excuse, pretence, opportunity.

End will be simple, sudden, God-given.

Meanwhile the substance of our first act

Will be shadows, and the strife with shadows.

Heavier the interval than the consummation.

All things prepare the event. Watch.

ΘΩΜΑΣ

Για λίγο ακόμη το πεινασμένο γεράκι

Θ’ απλώνει τις φτερούγες του, θα ζυγιάζεται

Σε γύρους πιο χαμηλούς, πιο χαμηλούς, γυρεύοντας

Την πρόφαση, την περίσταση, την ευκαιρία.

Το τέλος θα είναι απλό, ξαφνικό, θεόσταλτο.

Στο μεταξύ η ουσία της πρώτης μας πράξης

Θα είναι σκιές και μάχη με σκιές.

Και το διάλειμμα βαρύτερο από την ανάλωση.

Τα πάντα προετοιμάζουν το γεγονός. Να!

Το κτίσιμο ενός κόσμου..

2011-11-09T11:31:00.000+02:00

Παραβρέθηκα στο κτίσιμο

ενός σπιτιού,

στο γκρέμισμα

και στο κτίσιμο

ενός σπιτιού,

ενός κόσμου,

που στέγασε εκεί

όλα εκείνα

που θα παραμείνουν άστεγα

καθώς εμείς, θα γκρεμίσουμε

αργά και αποτελεσματικά

τον κόσμο τους,

με μια απλή κίνηση

εκτός εάν..

Λιτανεία του Πρωτοκύριακου στην Κέρκυρα

2011-11-06T15:36:00.004+02:00

Πρωτοκύριακο σήμερα, 6 Νοεμβρίου 2011, λιτανεύσαμε τον Άγιο μας,

σε μια ηλιόλουστη Κέρκυρα.
Η λιτανεία γίνεται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου, σε ανάμνηση του θαύματος Του, όταν το 1673 απάλλαξε την πόλη απο την πανώλη.

Ας μας σώσει κι απ όσα νοσηρά μας μαστίζουν..

Σας έχω εδώ οπτικοακουστικό υλικό:

Αυτά που βλέπω μέσα απ το γυαλί..

Ο Μάκης, ο καλός μου φίλος, ακολουθεί τον Άγιο που περνάει μόλις από την Κοφινέτα, και πιστεύω οτι είναι η πιο καθαρή καρδιά που Τον ακολουθεί σήμερα..

Ο Νίκος, ο πιο καλόκαρδος άνθρωπος που ξέρω,
είναι και ο πιο χαρούμενος άνθρωπος σήμερα..

Ο Σπύρος παίρνει πάντα τη σκόλα της Αγίας Άννας,

( ενορίας Αγίου Ελευθερίου και Αγίας Άννης, στο καντούνι μας).

Συμμετέχει στη λιτανεία και ο πατήρ Βασίλειος Θερμός, παιδοψυχίατρος που πριν δύο μέρες μίλησε στο πνευματικό κέντρο της Ι. Μητρόπολης, για τη Συνάντηση των Ψυχολογικών επιστημών με την Πίστη, και τους "Ψυχής δρόμους".

Σ όλους Χρόνια Πολλά!

Τραγούδι της ψυχής

2011-11-03T23:25:00.001+02:00

Χωρίς λόγια..

Осенняя скрипка!

Тема: Музыка
Автор плэйкаста: tanichka_63
Создан: 27 октября 2011 1:13

Φθινόπωρο που κρατάει Πολύ.

Χειμώνας που έγινε πριν το καταλάβεις.

Vivaldi
Τραγούδι της ψυχής.
Βιολί του φθινοπώρου.

Αυτό είναι Ακριβό Δώρο που μου χαρίστηκε μετέπειτα...

από τη marimar ..δηλαδή τώρα!

Μετά από μια ξενύχτησα νύχτα κοινοβουλευτικής χασμωδίας με φωνές "a capella" και όχι σε "vibrato"..αλλά σε "crescendo" χωρίς μέτρο και αρμονία..

Ευχαριστώ για το πρωινό βιολί..

Βάλσαμο!

Άξιζε Τιμής. 'Ήταν Χάρισμα.

2011-10-30T00:01:00.015+03:00

Ο υπομονετικός άνθρωπος.

Ταλαιπωρείται από μερικές προθέσεις.

Προσμένει.

Αναμένει.

Παραμένει.

Απομένει.

Υπομένει.

Δεν έχει θέση σε μια σειρά από ισχυρές προθέσεις.

Να φοβάσαι την Οργή του Υπομονετικού ανθρώπου.

Αυτού που έζησε με τα λίγα ως τα ελάχιστα, με τα "σχεδόν", με τα "χωρίς", με ένδειες και γενικώς με Ελλείψεις,

μη κοστολογημένες.

Παραπέρα μια σειρά από Αγαθά, καταχωρημένα στο "τζάμπα", το "δωρεάν" και το "χάρισμα",

εξισωμένα τα τρία,

κι ας τα χωρίζει μια Αιωνιότητα ως χαράδρα ανάμεσα.

Τα αγαθά που δίδονται δωρεάν, καταχωρούνται ως δεδομένα, αποκτιούνται άκοπα, χωρίς προϋποθέσεις,

και δείχνουν ανεξάντλητα.

Μόνον όταν επιχειρηθεί να εκτιμηθούν τα φερόμενα ως "δωρεάν",

δια της απροσδόκητης απουσίας τους,

μοιάζει ν αποκτούν ξαφνικά την Αξία που ..πάντοτε είχαν.

Ορισμένα από αυτά είναι διακεκαυμένα, παραμένουν ατιμολόγητα και είναι Ανεκτίμητα.

Το "τζάμπα" δεν κοστίζει τίποτα, και μάλιστα το ίδιο το δόσιμό του είναι απαξία.

Σαν τις δραχμές που τις πατάς στο δρόμο.

Υποτιμήθηκαν! Γκρεμίστηκαν μια σκάλα πιο κάτω από το "δωρεάν" που έτσι κι αλλιώς δεν εκτιμάται όπως ο αέρας όταν τον έχεις.

Επειδή ο αέρας καθ όλα αναγκαίος για τη ζωή, υποτιμάται ως κάτι που είναι "τζάμπα", καθώς είναι όντως "δωρεάν" για όλους,

δεν αντιλαμβάνονται παρά μόνον οι πνιγμένοι οτι είναι ..Χάρισμα!

Η ανάσα, δεν είναι "τζάμπα", δεν είναι "δωρεάν",

είναι Χάρισμα!

Μια σειρά από Χαρίσματα υποτιμήθηκαν.

Κεντήθηκαν βίαια πολλές φορές, με εκείνο το "αυτονόητο δικαίωμα".

Άπειρες φορές το κέντησαν μ αυτή τη βελόνα.

Αυτό το ίχνος να φοβάσαι.

Το ίχνος που αφήνουν στην Ψυχή..

Ίχνος ανεξίτηλο.

Αυτό παίρνει συνήθως μία διαδρομή προειδοποιημένη πάντα και αγνοημένη πάντα.

Σε βλέπω απ το παράθυρο!

Να κοιμάσαι μακαρίως πάνω στο "αυτονόητο δικαίωμα".

Δεν είναι αυτονόητο και δεν είναι δικαίωμα.
Δεν μπορείς εκεί να σπαταλάς το Χάρισμα!

Όλα καλά;

Δεν ξέρω τι καλό καιρό κάνει εκεί;

Εδώ συνέχεια βρέχει.

Δεν τα σβήνει όλα η βροχή.

Καταγράφω τις σταγόνες της ως αξίες.

Καταγράφω τα πιο πολλά μ αόρατο μελάνι.

Κι εκείνα που φαίνονται να έχουν προσπεράσει χωρίς ίχνος.

Κάτι άφησαν.

Αυτό το Κάτι, τρύπησε την πιο ανθεκτική δαντέλα.

Ήταν Ανθεκτική, μα ήταν Δαντέλα.

Άξιζε Τιμής.

Ήταν Χάρισμα!

Ηλικία αναμνήσεων

2011-10-26T13:47:00.004+03:00

Οι αναμνήσεις γελούν γιατί είναι ακόμα παιδιά.

Όταν μεγαλώσουν θα είναι παλιές αναμνήσεις ικανές να σε ξεγελούν.

Δεν θα έχουν καταγραφεί ως Εμπειρίες.

Όταν σταματήσουν να γελούν θα είναι αόριστες ενθυμήσεις.

Αν, τώρα που περνούν ενεστώσες, δεν μεριμνήσεις να τις κλειδώσεις θα χαθεί το χαμόγελό σου και το δικό τους.

Η ηλικία τους είναι ίδια με τη δική σου.

Θα ευθυμήσεις μετά, αν κατορθώσεις να κρατήσεις το χαμόγελό τους ατόφιο έτσι όπως χαράχτηκε στην εμπειρία.

Η ηλικία είναι ένα πολύ κακό πράγμα.
Αλλά μαζί μ αυτήν έρχεται και η Εμπειρία που είναι ένα πολύ καλό πράγμα!

"Ο Κατάδικος" του Ντίνου Θεοτόκη- μια διαφορετική θεατρική παράσταση (2)

2011-10-22T10:16:00.003+03:00

Το "Οικείο Θέατρο" ανέβασε απόψε στον Άγιο Προκόπιο Μέσης Κέρκυρας τη θεατρική παράσταση

"ο Κατάδικος" βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη μετά από πρόσκληση του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Προκοπίου.

Είναι γνωστό το έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη «Κατάδικος».

Στην αρχή του μήνα σε σχετική ανακοίνωση ενημερωτική των παραστάσεων, μετέφερα από τη σελίδα του Οικείου Θεάτρου τη βασική φιλοσοφία τους που είναι : να «ανέβει» σε σπίτια, εκκλησίες, θεατρικές σκηνές του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., στις φυλακές της Κέρκυρας, σε τοπικούς πολιτιστικούς οργανισμούς, αίθουσες σχολείων κλπ.

Το Οικείο Θέατρο είναι ένα αξιόλογο θεατρικό σχήμα αποτελούμενο από νέους και πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Μίλτου Δημουλή, που έχει στο ενεργητικό του ήδη πολύ αξιόλογες παραστάσεις.

Όπως λένε οι ίδιοι οι συντελεστές:

"Το Οικείο Θέατρο καινοτομεί για δεύτερη φορά.

Θεσμοθετεί την παρουσία του , μια φορά το χρόνο, σε διαφορετικό κάθε φορά νομό τη Ελλάδας, όπου το θέμα του έργου ή ο συγγραφέας θα έχει άμεση σχέση με τον τόπο που απευθυνόμαστε.

(Εδώ- προσθέτω εγώ- Κερκυραίος είναι ο συγγραφέας αλλά και ο σκηνοθέτης).

Ο θεσμός αυτός ξεκινάει από την Κέρκυρα με το έργο "ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ" του Κων/νου Θεοτόκη τον Οκτώβριο του 2011. Ο Θεοτόκης, καταγράφει την κοινωνία

και ταυτόχρονα ενεργοποιεί την συνείδηση του ανθρώπου..."

Οι συντελεστές από πλευράς Οικείου Θεάτρου ήταν οι εξής:

Επεξεργασία κειμένου, Διασκευή Σοφία Αδαμίδου

Σκηνοθεσία Μίλτος Δημουλής Σκηνικά – Κοστούμια Θεοδόσης Δαυλός

Μουσική Τάσος Σωτηράκης Φωτισμός Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

Αρετή Δάφνη Ασημακοπούλου – Κουλουλία

Τουρκόγιαννος Στέλιος Γεράνης

Μαργαρίτα Ανδρομάχη Δαυλού

Πέτρος Πέπονας Τάσος Σωτηράκης

Γιώργης Αράθυμος, Κάης Λευτέρης Τσάτσης

Δικαστής, Φύλακας Μίλτος Δημουλής

Στην παράσταση ακούστηκαν 3 τραγούδια που βασίζονται σε σονάτες του Κωνσταντίνου Θεοτόκη.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ήδη η παράσταση ανέβηκε αυτό το μήνα φιλοξενούμενη σε σπίτια, και στη συνέχεια στο κτίριο της Ιονίου Βουλής (2 Οκτωβρίου 2011), στη Δημοτική Πινακοθήκη (8 Οκτωβρίου 2011), στο Βυζαντινό Μουσείο Αντιβουνιώτισσας (09 Οκτωβρίου 2011) και στο Παλαιό Φρούριο -Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου (15 Οκτωβρίου 2011).

Απόψε την παρακολούθησα στο παλιό μου σχολείο και αυτό το γεγονός είχε επί πλέον τη δική του νοηματοδότηση.

Θα μιλήσω ως απλός θεατής που δεν έχει γνώσεις θεατρολογίας, και θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω λιτά κάτι από το προσωπικό μου βίωμα,
καθώς πιστεύω οτι η παράσταση αυτή δεν εξαντλείται.

Έχω διαβάσει το βιβλίο.

Φεύγοντας όμως μετά από αυτή την παράσταση ένοιωσα ξανά την ανάγκη να επιστρέψω στο κείμενο,
και ειδικά σε συγκεκριμένες κορυφαίες αποστροφές του λόγου του συγγραφέα που αγγίζουν θεμελιώδη ερωτήματα και εξουσιαστικά διλήμματα μ έναν τρόπο αποκαλυπτικά σημερινό και αιφνιδιαστικά προσωπικό.

Από την πρώτη στιγμή ήταν έντονη η αίσθηση ότι η σκηνή και η αίθουσα ήταν ένα.

Οι θεατές σε απόσταση αναπνοής από τη σκηνή, ήταν μέρος της σκηνής, "άγγιζαν" τους χαρακτήρες, βίωναν τους ψυχικούς κραδασμούς που αποτυπώνονταν από τις πιο λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων ως τις πιο βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που χάραζαν τους ήρωες επιτρέποντας ταυτίσεις.

Μεγάλο είναι ένα συγγραφικό έργο αν ο κάθε αναγνώστης άντλησε από αυτό τουλάχιστον ένα κορυφαίο γιαυτόν προσωπικό νόημα ικανό να το τοποθετήσει στη βιωματική του εμπειρία και να προχωρήσει έναν ακόμη βηματισμό.

Μεγάλη είναι μία παράσταση όχι όταν έχει εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια, διαφήμιση και διάσημα ονόματα, αλλά όταν διατυπώσει κατάλληλα το Νόημα τεντώνοντάς το σε Στιγμές έντασης ψυχοσυναισθηματικής εμπειρίας τόσο ώστε ο θεατής το αναγνωρίσει ως "δικό του" και να του "μιλήσει" με προσωπικό αντίλαλο.
Να γίνει "οικείο" κατορθώνοντας να διαπεράσει την απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και στο θεατή.
Αυτό είναι το "Οικείο Θέατρο".

Για μένα και για όσους την απολαύσαμε απόψε, ήταν μία Εξαιρετική παράσταση!

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη.

Εύχομαι να συνεχίσουν να προσφέρουν πολιτισμό και πνευματικότητα σε καιρούς ένδειας.

Δείτε κι εδώ.

Ακολουθούν ενδεικτικά μικρά βίντεο της παράστασης:

Η μόνη απαραίτητη Γνώση της Συνάντησης

2011-10-19T14:04:00.000+03:00

Αυτές οι τσαγιέρες επικοινωνούν καλύτερα από μας, καθώς νοιώθουν οτι ανήκουν στο ίδιο σερβίτσιο..

Εμείς δεν αναγνωρίζουμε άλλον σαν εμάς. Δεν δίνουμε θέση σε κανέναν.
Δεν αναγνωρίζουμε αδέλφια.
Χάνουμε τις Ευκαιρίες της Προσέγγισης.

Εμείς για να συναντηθούμε, πρέπει να συμφωνήσουμε πως το τσάι δεν είναι καφές, και πως είναι αχνιστό ή παγωμένο.
Ενδεχομένως, και ότι ήταν σωστή η τελετουργία της συναλλαγής.
Κι όμως, η μόνη απαραίτητη γνώση είναι πως αυτό αξίζει μόνον όταν προσφέρεται.
Αλλιώς συγκρούονται τα κομμάτια μας και γεμίζουμε θραύσματα πορσελάνης,
μάταια σκορπισμένοι.

Αν μάθουμε πόσο μας πλουτίζει η προσφορά,
τότε το ζεστό ποτάμι θα μεταγγιστεί σε πολλά φλυτζάνια,
κι όλα τα κουταλάκια, μικρά μεγάλα θα έχουν τη θέση τους.

Δεν χρειάζεται να βρούνε άλλες θέσεις αν έχουν τη δική τους.

Εμείς για να συναντηθούμε πρέπει να γνωρίσουμε τον άλλον,

να ταιριάζουν οι προεκτάσεις του με τις ελλείψεις μας,

και οι γωνίες μας να βρούν τόπο ν αναπαύονται χωρίς να είναι αναγκαίο ν αλλάξουν σχήμα.

Κι όταν αλλάζουν σχήμα να είναι για Προσέγγιση κι όχι για απομάκρυνση.

Όμως η μόνη απαραίτητη γνώση είναι ότι:

Ακόμη κι αν οι υποδοχές μας βρίσκουν τις γωνίες του,

και οι ελλείψεις του συναντούν τις δικές μας,

αξίζει να δώσουμε εκείνο που δεν έχουμε.

Την Αγάπη που είναι μόνη της Συνάντηση!

Νότες Ποίησης

2011-10-15T23:58:00.000+03:00

Απόψε ήμουν στις Νότες Ποίησης, ένα αφιέρωμα για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου και του Οδυσσέα Ελύτη που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας.

Η χορωδία "Δημόδοκος" του άλλοτε Δήμου Αχιλλείων, υπό τη διεύθυνση της μαέστρου κ. Δήμητρας Καλογεροπούλου, σε μια υπέροχη χορωδιακή απόδοση μας μάγεψε μέσα από λεπτές φωνητικές αποχρώσεις που έδεναν αρμονικά την απαγγελία του κ Παπαδημητρίου με το συνολικό έργο.

Οι σολίστ, Σταματίνα Καρύδη και Γρηγόρης Δραγανίγος μας χάρισαν ερμηνείες στις αθάνατες μελωδίες του Μάνου Χατζηδάκη, Μίκη Θεοδωράκη, Ηλία Ανδριόπουλου και Σταύρου Ξαρχάκου με συνοδεία πιάνου από την Μαρία Υφαντή, κιθάρας από την Σοφία Μάζη και φλάουτο από το Διονύση Βασιλάτο.

Ζήσαμε θαυμάσιες ερμηνευτικές στιγμές από τους δύο σολίστες, ώστε, μετά το αρχικό σιγοψιθύρισμα , τελικά κατέληξε να τραγουδάει μαζί τους κατάμεστο το θέατρο τις αιώνιες μελωδίες και τα αιώνια λόγια των Ποιητών.

Η καθηγήτρια φωνητικής- μέτζο σοπράνο Σταματίνα Καρύδη.

Επτά απαντήσεις σε μη διατυπωμένες ερωτήσεις..

2011-10-15T15:27:00.005+03:00

Η Marilise ..επείγεται ν απαντήσω σε επτά ερωτήσεις!
Το κακό είναι ότι δεν ξέρω τι ακριβώς ενδιαφέρει να βγάλω απ το σεντούκι, και να το ..αερίσω στα παράθυρα.
Το καλό είναι ότι εγώ θα θέσω τις ερωτήσεις.
Και μη νομίζετε,
δεν θα αερίσω τα ...σφουγγαρόπανα, αλλά τις αέρινες κουρτίνες υφασμένες με ..δίχτυα από παλιά δαντέλα..
Τί νομίζετε;
Επί πλέον θέλει να ..εμπλέξω δεκαπέντε ανύποπτους ανθρώπους σε διαδικασίες εξομολόγησης!
Επειδή είμαι..καλός άνθρωπος, δεν θα το κάνω, αλλά όστις θέλει!
Όποιος θέλει λοιπόν ας πάρει τη σκυτάλη..

Λοιπόν, θα προβώ σε..αποκαλύψεις:

Είμαι του "νωρίς" όπως ομολόγησα εδώ: http://anemondixtia.blogspot.com/2011/10/blog-post_10.html ενώ επί πλέον είμαι αυστηρή μ εκείνους που είναι του αναβλητικού και αργού ρυθμού, όσο αγαπημένοι κι αν είναι κατά τα άλλα.
Είμαι συχνά απόλυτη και ξεροκέφαλη, μ αρέσει να λέω τα πράγματα με τ όνομά τους, και γίνομαι δυσάρεστη εξ αιτίας και των τριών αυτών.
Προσπαθώ να είμαι σε συμβατότητα με το βαθύτερο εαυτό, τις ανάγκες του και τις αλήθειες του και να μην τα προδίδω όλ αυτά.
Προσπαθώ να χαράζω πάντα τα όριά μου, να τα κάνω ξεκάθαρα, ώστε να ελέγχω και το πότε και γιατί -αν κατα περίπτωση -χρειασθεί να τα.. παραβώ!
Δεν υποκύπτω ποτέ στις διαθέσεις- απαιτήσεις χειριστικών ανθρώπων, αλλά Ποτέ!
Είμαι ακόμη ικανή να ονειρευτώ, να συγχωρέσω, να πιστέψω σε ανθρώπους, και να δώσω πολλές ευκαιρίες, και έχω μια ευκολία να μπω στο συναίσθημα του άλλου.
Υποστηρίζω ότι καμιά υπόθεση δεν είναι χαμένη πριν οριστικά χαθεί, και μερικές δεν είναι, ακόμη και όταν έχουν χαθεί..

Αυτά τα ..ολίγα.

Όποιος θέλει να πει επτά θανάσιμα αμαρτήματα ή επτά υπέροχα προτερήματά του, ας πάρει τη σκυτάλη.

Υγρασίες..

2011-10-13T23:03:00.002+03:00

Υπάρχει ζωή σ αυτά τα σπίτια.

Στο φως της μέρας όλοι εργάζονται.

Καθαρίζουν ότι φωτίζεται τη μέρα.

Κάποιοι ζουν εκεί και κοιτάζουν έξω από αυτά τα παράθυρα.

Αυτά τα σπίτια μοιάζουν με ανθρώπους.

Υπάρχει αθέατη ζωή μέσα σ αυτά τα σπίτια.

Ξέρεις πάντως πως κατοικούνται.

Τα φωτισμένα παράθυρα είναι εκεί σαν μάτια.

Βλέπουν μόνο έξω.

Ποτέ δεν βλέπουν μέσα.

Το μέσα είναι σκοτεινό.

Το φως δεν πρέπει να φωτίζει ορισμένες γωνιές.

Αυτές είναι πάντοτε τοποθετημένες μακρυά από παράθυρα.

Καθαρίζουν τις γωνιές που φαίνονται και τις στολίζουν με λουλούδια όπως πρέπει.

Και με λευκά τραπεζομάντιλα χαράς.

Κρεμούν τα καπέλα τους.

Έρχονται και φεύγουν.

Επισκέπτες και μόνιμοι κάτοικοι.

Ξένοι και φίλοι.

Λένε ότι θέλουν να καθρεφτίσουν.

Ότι δεν καθρεφτίζεται μένει στις ντουλάπες τους.

Αυτές δεν έχουν παράθυρα.

Κάποτε ξαγρυπνούν στις καπνοδόχους τους έρημες γάτες.

Αυτές βλέπουν καθαρά μέσα στη νύχτα.

Αυτά τα σπίτια που κτίσαμε εδώ έχουν παράθυρα εκεί που τα κτίσαμε κι έχουν και πόρτες.

Τα παράθυρα έχουν γρίλιες κλειστές και η πόρτα έχει σύρτη.

Αυτά τα μάτια μοιάζουν με παράθυρα.

Αυτά τα παράθυρα έχουν πάντοτε κουρτίνες.

Οι κουρτίνες κάποτε κρέμονται απ έξω για να γνωρίζεις τι ασπρόρουχα φοράνε οι σκέψεις τους υγρές,

ώσπου να στεγνώσουν.

Μονάδες υγρασίας είναι όλα.

Υγρασίες στα μάτια.

Κάποτε βγαίνουμε στα παράθυρα και μιλάμε στους γείτονες για τον καιρό, την ίδια ώρα που θέλουμε να μιλήσουμε για την υγρασία που πονάει στην ψυχή.

Λέμε την αλήθεια γιατί η υγρασία είναι βαρόμετρο του καιρού και της ψυχής.

Τι λέτε γείτονες;

Έχει υγρασία..

Νωρίς - Αργά και άλλοι ανύπαρκτοι χρόνοι

2011-10-10T14:15:00.000+03:00

Είναι μία κατηγορία ανθρώπων που μόλις τώρα ..ευκαιρώ να ταξινομήσω σε κατηγορία.

Αυτοί που για όλα τους ισχύει το: "Αργά".

Ξυπνούν αργά, σηκώνονται νωχελικά,

μετακινούνται από τη μία κατάσταση στην άλλη αργά,

δρουν αργά,

και όλα όσα κάνουν κινούνται γύρω από μία αδιάκοπη επιμήκυνση του χρόνου,

ένα τέντωμα,

ένα ξεχείλωμα του χρόνου προς το αργά.

Δεν είναι η κατηγορία μου.

Δυστυχώς είμαι στο νωρίς.

Όλο και πιο νωρίς,

όλο και πιο αποτελεσματικά,

όλο και πιο αγχογόνα,

να προλάβω να πιάσω ..εμένα.

Να κυνηγήσω το χρόνο,

πριν και όλο πριν και πιο πριν,

πολύ πιο έγκαιρα από έγκαιρα,

για να φθάσω που;

Για να δούμε:

Που έφθασαν εκείνοι και που έφθασα εγώ.

Εκείνοι ακόμα φθάνουν και καθόλου δεν βιάζονται,

και δεν τους κυνηγάει τίποτα καθώς και τίποτα δεν κυνηγούν, και όλο και χαλαρώνουν εκεί που είναι

απολαμβάνοντας όλα τα στατικά πράγματα αλλά κι εκείνα που περνάνε από δίπλα τους ..τρέχοντας..

Και που έφθασα εγώ;

Εκεί που φθάνω εκεί και αρχίζω,

εκεί που τελειώνω αρχίζω πάλι,

κι όλο στο δρόμο και ασθμαίνοντας,

ελπίζοντας ότι κάποτε,

αφού τελειώσω θα ξεκουραστώ και θα ησυχάσω..

Ποτέ δηλαδή.

Κανένας δρόμος δεν είναι καλός.

Ούτε το αργά γιατί ποτέ δεν αρχίζει,

ούτε το νωρίς γιατί ποτέ δεν τελειώνει.

Υπάρχει η εναλλαγή που όταν πρέπει, αρχίζει νωρίς,

όταν πρέπει σταματάει,

όταν πρέπει τρέχει

κι όταν πρέπει δεν βιάζεται,

ώστε να προλάβει να δει που είναι το τέρμα αντί να το προσπεράσει..

Κάποτε είναι καλό το Αργά αρκεί να ξέρεις το Νωρίς.

Κάποτε είναι καλό το Νωρίς, αρκεί να ξέρεις το Αργά.

Αρκεί μονάχα να το γνωρίζεις.. Εγκαίρως!

Θεωρητική εισήγηση εκπαιδευτικού προγράμματος S. Freud "Η ζωή μου και η ψυχανάλυση" με τον καθηγητή Π. Σακελλαρόπουλο

2011-10-08T09:46:00.000+03:00

Το μεγαλύτερο μέρος της θεωρητικής εισήγησης του εκπαιδευτικού προγράμματος με γενικό τίτλο:

"Ψυχοδυναμική σκέψη και δημόσια περίθαλψη: η επόμενη μέρα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης",

S. Freud "Η ζωή μου και η ψυχανάλυση"

με τον καθηγητή Π. Σακελλαρόπουλο,

εδώ:

Εκδήλωση στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας

2011-10-07T15:57:00.000+03:00

Με τη συγκυρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας, συνδυάσθηκε και η έναρξη του δεύτερου ετήσιου κύκλου του Εκπαιδευτικού Σεμιναρίου κάτω από το γενικό τίτλο:

"Ψυχοδυναμική σκέψη και δημόσια περίθαλψη: η επόμενη μέρα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης"

από την Υπηρεσία Εκπαίδευσης του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας.

Το σεμινάριο αυτό του οποίου ο πρώτος ετήσιος κύκλος πραγματοποιήθηκε το 2010-2011, απευθύνεται κυρίως στη διεπιστημονική ομάδα του Κέντρου Ψυχικής Υγείας- Ιατροπαιδαγωγικού Κέρκυρας, αλλά από την έναρξή έχει επιλεγεί η διεύρυνση της συμμετοχής παρακολούθησης όσο και των διαδικασιών εποπτείας από εργαζομένους των ιδίων ειδικοτήτων προερχόμενους από δομές ψυχικής υγείας του ΨΝΚέρκυρας αλλά και συνεργαζόμενους φορείς της Κοινότητας σε αυστηρά περιορισμένο αριθμό.

Ο λόγος της διεύρυνσης αφορά στη γενικότερη φιλοσοφία του Κέντρου Ψυχικής Υγείας - Ιατροπαιδαγωγικού Κέρκυρας, που είναι κατ εξοχήν υπηρεσία ανοιχτή στην κοινότητα, διασυνδέεται με τους φορείς της και συνεργάζεται με κοινό γνώμονα την ευαισθητοποίηση, και δράσεις αγωγής -προαγωγής ψυχικής υγείας, εκπαίδευσης και την όλο και περισσότερο αναβαθμισμένη ποιότητα παροχής υπηρεσιών στις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες αλλά και στο γενικότερο πληθυσμό.

Για τους ίδιους σκοπούς ιδρύθηκε και λειτουργεί από το 2009 το "Δίκτυο Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας Κέρκυρας".

Πρόγραμμα των δύο πρώτων μηνών του 2ου ετήσιου κύκλου:

Δεν χάνουμε τη μελωδία..

2011-10-05T08:51:00.000+03:00

Συνήθως οι πολλοί επιλέγουν την "Άνοιξη"
Σήμερα - λόγω απεργίας στο δεύτερο πρόγραμμα
...μας υποδέχθηκε "ο Χειμώνας" του Vivaldi, που με συνόδεψε στο αυτοκίνητο νωρίς, και στη συνέχεια με υποδέχθηκαν οι μαγικές νότες του, μαζί με μια ενθουσιώδη -γι αυτό το λόγο- Σοφιάνα στο γραφείο, όπου κυριαρχεί κι αυτή τη στιγμή η μελωδία του ..χειμώνος.
Προτιμώ αυτό τον μελωδικό χειμώνα από άλλους, και είναι ο λόγος που, παρά το "βαρύ χειμώνα" που προβλέπεται βαρύτερος σκιάζοντας όλα τα καλοκαίρια, παρά τα όσα συμβαίνουν, και τα όσα μέλει να συμβούν, εμείς δεν χάνουμε τη Μελωδία..

Αφιερωμένο στη Σοφιάνα- εξαιρετικά!

Ο Καποδίστριας ως κεφάλαιο Εθνικής Διαπαιδαγώγησης: Στην αναζήτηση προτύπων Πνευματικής και Πολιτικής Ηγεσίας.

2011-10-03T19:42:00.002+03:00

Νίκου Κ Κουρκουμέλη
Διδάκτορα Ιστορίας
Περίληψη Εισήγησης

Το ιστορικό γεγονός της δολοφονίας του Καποδίστρια , της καταδίωξης των συνεργατών του και της καταστροφής μέρους των δομών που εκείνος πρότεινε , αποτελούν την απάντηση των παγιωμένων πλεγμάτων εξουσίας στις προσπάθειες εγκατάστασης ενός άλλου κράτους, ανεξάρτητου από τα συστήματα πολιτικών νοοτροπιών, ηθών και συμπεριφορών που είχαν διαμορφωθεί τόσο από την προεπαναστατική όσο και από την επαναστατική περίοδο .

Η απάντηση αυτή στρέφεται επίσης και προς εκείνους που υπήρξαν υποστηριχτές του Κυβερνήτη στο δύσκολο έργο της ανασυγκρότησης του Κράτους , στρατιωτικούς και πολιτικούς , υποδεικνύοντάς τους την συμμόρφωσή τους στους κανόνες, που έχουν καθοριστεί και την επανένταξή τους στον φυσικό τους πολιτικοοικονομικό χώρο .

Η φυσική εξόντωση του Ηγέτη , που πολιτικοί αντίπαλοί του έφθασαν στον ακραίο χαρακτηρισμό της τυραννοκτονίας , δημιούργησε νέους αποπροσανατολισμούς στις μάζες που μόλις είχαν αρχίσει να αναλαμβάνουν πολιτικά και να ενδιαφέρονται για την άσκηση μιας άλλης πολιτικής. Σημειώνεται ότι,

την αμέσως μετά την δολοφονία περίοδο, η περίπτωση του Καποδίστρια δεν αποτελούσε για τις ελίτ που καθοδηγούσαν την κοινή γνώμη, σε καμία περίπτωση πρότυπο ηγεσίας και πολύ περισσότερο κεφάλαιο εθνικής διαπαιδαγώγησης . Έπρεπε να περάσει αρκετός ιστορικός χρόνος για να αναφανεί η αξία της διοίκησής του , όπως το μυθικό πουλί που είχε για σήμα .

Εδώ είναι ευκρινής η λειτουργία ενός αυτοτροφοδοτούμενου πολιτικού συστήματος στο οποίο είτε υστερεί ο Λαός και όλες οι προσπάθειες γίνονται από τον ηγέτη του , είτε υστερεί ο Ηγέτης και ο λαός προσπαθεί . Και στις δυο περιπτώσεις ο ουσιώδης παράγων της καλής λειτουργίας είναι οι ελίτ ( πολιτικές και πνευματικές ) χωρίς τις οποίες όσο και να θέλουν οι άλλοι δυο παράγοντες δεν θα δημιουργηθεί θετικό αποτέλεσμα.

Όσο για την κοινωνική ανισότητα ,που υπήρξε ένας από τους κύριους στόχους της διοίκησης του Καποδίστρια, έτσι όπως διαρκώς και σήμερα , αναπροσαρμόζονται οι όροι της από την καθοδηγουμένη από δίκτυο κομματικών μεσιτειών προστασία «… στην εξυπηρέτηση των απλούστερων των πιο τυπικών σχέσεων με το Κράτος δηλαδή της φορολογίας , της στρατολογίας , της απονομής της δικαιοσύνης , της αναγνώρισης τίτλων ιδιοκτησίας…» αυτή αποτελεί άλλο ουσιώδες κεφάλαιο της εθνικής πολιτικής ζωής και βεβαίως αντικείμενο μιας άλλης συζήτησης, στην αναζήτηση προτύπων πνευματικής ή πολιτικής Ηγεσίας.

Εκδηλώσεις Διαλόγου με την Ιστορία- Αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια

2011-10-02T23:14:00.011+03:00

Είχα υποσχεθεί να σας έχω οπτικοακουστικό υλικό της αποψινής εκδήλωσης.
Όταν ο παιδικός μου φίλος Νίκος Κουρκουμέλης δημοσιεύσει την τόσο σημαντική του εισήγηση στο blog του, θα σας ενημερώσω με λινκ για να τη διαβάσετε καθώς αξίζει πολλά, αν και πολλά ειπώθηκαν εκτός κειμένου στη διάρκεια της συζήτησης και δεν ήταν λιγότερο σημαντικά. Θα έχω την καλή τύχη ελπίζω να μου επαναλάβει ή και να προχωρήσει τη συζήτηση δια ζώσης, καθώς ο Νίκος είναι εκτός των άλλων, εξαιρετικός γνώστης της ιστορίας.
Απολογούμαι οτι δεν κατόρθωσα να σας έχω τώρα ένα βίντεο της βραδυάς, για τεχνικούς λόγους, όμως ο Νίκος Γρηγορόπουλος (ο Ρέμπελος) τράβηξε όλη την εκδήλωση μαζί με τη συζήτηση που ακολούθησε.
Μόλις θα έχω στα χέρια μου το dvd θα σας το ανεβάσω εδώ, γιατί θα είναι και για μένα απόλαυση να δω ξανά και κυρίως ν ακούσω ξανά τα όσα σπουδαία από κάθε άποψη ειπώθηκαν.

Θα σας πω μονάχα λίγες σκέψεις, αυτές του μέσου ακροατή, καθώς δεν είμαι ιστορικός, αλλά (όπως κι εσείς) μόνον ένας άνθρωπος που σκέφτεται.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε πριν λίγες μόνον ώρες μπροστά σ ένα κατάμεστο ακροατήριο.
Θεωρώ οτι ήταν αντάξια των προσδοκιών των συντελεστών της και των συμμετεχόντων.
Έφυγα δυόμισυ ώρες μετά, οι οποίες κύλισαν με έντονο ενδιαφέρον που δεν χάθηκε ούτε στιγμή, αντίθετα, με ακολούθησε ο απόηχός της συζήτησης που ακολούθησε των εισηγήσεων, σε μία συνεχή αλληλουχία συγκρίσεων, ένα πλήθος προβληματισμών, και τελικά ένα πλούσιο υλικό για σκέψη.
Οι ομιλητές είχαν μελετήσει πολύ και σε βάθος πτυχές της ιστορίας συνδεδεμένες με τον Μεγάλο Ιωάννη Καποδίστρια και το έργο του, σκιαγραφώντας ο καθένας από άλλη οπτική την πολυσχιδή και μοναδική προσωπικότητά του δίνοντας με γλαφυρότητα στοιχεία και σημαντικές λεπτομέρειες που αποτελούν τις συντεταγμένες της πορείας και κυρίως του Ήθους του.
Αυτό το Ήθος διέτρεξε όλη την αποψινή βραδιά, ως κάτι τόσο Σπάνιο, τόσο καθαρό, ώστε να εξηγεί πως παρέμεινε ως το τέλος πιστός στις αξίες, ασυγκίνητος από τα πάθη της φιλαρχίας, της φιλαυτίας, της φιλαργυρίας, στα οποία υποκύπτουν συχνά και οι ανθεκτικότεροι των διαχειριστών της εξουσίας σε όλες τις εποχές. Πάλεψε με όπλα το δυνατό νου, την ακεραιότητα, την βαθειά πίστη και την αγάπη.
Ήταν Ηγέτης και ήξερε με ποιό τίμημα πληρώνει κανείς όταν επιλέξει αυτό το δρόμο μη ικανοποιώντας τα πάθη κοντόφθαλμων και εγωπαθών που τον περιστοίχιζαν την ίδια χρονική στιγμή που Εκείνος έβλεπε ήδη μακρυά, πολύ πιο πέρα από την εποχή του, με διορατικότητα και διάκριση.
Έβλεπε σε μία Ελλάδα με εθνική κυριαρχία και ελεύθερη από εξαρτήσεις, ενώ ο ίδιος είχε να διαχειριστεί συνθήκες δυσανάλογα αντίξοες και έπρεπε να ιδρύσει κράτος.
Όπως είπε ένας από τους ομιλητές- ο π Μουρτζανός διδάκτωρ Θεολογίας- φιλόλογος- ο Καποδίστριας ήξερε ερχόμενος στην Ελλάδα οτι ανεβαίνει Γολγοθά, και όντας εξαιρετική φυσιογνωμία γνώριζε και αντιλαμβανόταν τα πάντα εκτός από το να μπορέσει να διαγνώσει τη νοσηρότητα της παθολογίας των ανθρώπων γύρω του, της οποίας την ταχύτητα μετάδοσης και το βάθος της τοξικότητας δεν μπόρεσε να τη συλλάβει καθώς ο ίδιος ήταν άγιος με την ευρεία έννοια του όρου. Ο π. Μουρτζανός σκιαγράφησε με χαρακτηριστική ευκρίνεια και γλαφυρή πένα το βαθύ Ορθόδοξο βίωμα του πρώτου Κυβερνήτη δίνοντας και τις ιστορικές διαστάσεις.
Υπήρξαν πολύ δυνατές στιγμές όπου δόθηκαν ερεθίσματα παραλληλισμού του χθές με το σήμερα, σε σχέση με τη φυσιογνωμία μας ως λαού, την εθνική μας ταυτότητα, και στιγμές έντονου αυτοσαρκασμού.
Σε σχέση με την εθνική ταυτότητα και τις διαφορετικές απόψεις που έχουν ακουστεί ως προς το ψευτοδίλημμα του που ανήκουμε ως λαός, στη Δύση ή στην Ανατολή, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η επισήμανση του Νίκου Κουρκουμέλη (διδάκτορα Ιστορίας) που τοποθετήθηκε απαντώντας σε ακροατή, λέγοντας ότι δεν είμαστε ούτε Δύση ούτε Ανατολή, αλλά Μεσοχώρος, αλλά τα κράσπεδα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, και ίσως μόλις αντιληφθήκαμε πόσο σημαντικό είναι αυτό και ποιός είναι ο κομβικός ρόλος που καλούμαστε και πρέπει να παίξουμε. Συνδιαλεγόμαστε και συνομιλούμε με Δύση και Ανατολή, σ ένα συγκερασμό δυνάμεων, πνευματικού και διανοητικού πλούτου καθώς αυτό είναι το ιδιαίτερο περιβάλλον στο οποίο ανθεί πάντοτε δυναμικά η φυσιογνωμία μας, ανθεκτική εις τους αιώνες.
Έχουμε έναν ισχυρό απόθεμα θετικών ιδιοτήτων, συνδεδεμένο με τόσο συγκεκριμένα ελαττώματα φυλής, ώστε όπως είπε ο κ Μέρτζος (Πρόεδρος Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και παλαίμαχος δημοσιογράφος), την ίδια στιγμή που ο Δράμαλης ήταν προ των πυλών, οι Έλληνες συγκρούονταν μεταξύ τους!
Η εθνική Διχόνοια είναι το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό μας στα βάθη αιώνων ιστορίας, από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως σήμερα κι αυτό μας κάνει διακριτούς παράλληλα με τη μεγαλοσύνη για την οποία είμαστε εξ ίσου ικανοί.
Η έννοια της ταυτότητας είναι πρώτα εσωτερική υπόθεση νοήματος. Ο κ Μέρτζος, όντας Βορειοελλαδίτης, μετέφερε ένα αίσθημα που βιώνει πάντοτε ερχόμενος στην Κέρκυρα και γενικότερα στα Επτάνησα. Δοκιμάζοντας κατά πόσον έχει υπόσταση η διατυπωμένη θέση- υπόθεση περί της "αλλοτρίωσης" της εθνικής ταυτότητας από ξενικές επιρροές, ερχόμενος στην Κέρκυρα βρίσκει καθαρόαιμους Έλληνες των οποίων η ταυτότητα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ επί αιώνες.
Είναι τόσο ενδιαφέρον όσο και θλιβερό το αδιάψευστο γεγονός ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς να μαθαίνουμε από τα λάθη μας παρά τη συνεχή.. επανάληψή τους.
Εξακολουθούμε να σκοτώνουμε τις υγιείς φωνές, και η ελπίδα ίσως είναι η αληθινή Παιδεία που ακόμη κι αν δεν την έχουμε, αν αφυπνιστούμε μπορεί να την αναζητήσουμε.
Η Ελπίδα είναι το παράδειγμα των μοναδικών ανθρώπων που άνοιξαν το δρόμο.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης την Ελλάδας, που δεν τιμήθηκε ποτέ όσο του άξιζε, ούτε τον θυμήθηκαν τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων, είναι ωστόσο ένα πρόσωπο που έλαμψε μέσα από το έργο του, το βίωμά του και τη θυσία του.
Ένα ιστορικό πρόσωπο που άρχισε να μελετάται και να αξιολογείται πολύ αργότερα, του οποίου το Ανάστημα υπερβαίνει κατά πολύ τα όσα είναι γνωστά, και ο Ίσκιος είναι Μεγάλος.
Ίσως πρέπει να τον δούν εκείνοι που λογίζονται "ηγέτες" σε όλους τους χώρους, και να μετρηθούν μ αυτό τον ίσκιο.

Αφιέρωμα Μνήμης στον Μεγάλο Ιωάννη Καποδίστρια

2011-09-30T22:39:00.002+03:00

Θα είμαστε εκεί.
Και μαζί μας, θα είστε κι εσείς εκεί..

Όλα αρχίζουν ξανά από το τέλος..

2011-09-28T23:10:00.000+03:00

..Κι όταν τελειώνουν, είμαστε στην αρχή..
Η δική μας ιστορία άρχισε όταν:

Ήταν αργά, είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, όταν ο Λέανδρος πήρε το φιδογυριστό καντούνι με τις ηφαιστειακές πλάκες που είχαν έρθει κάποτε από την Πομπηία, κι άκουγε μόνον τα βήματά του ν αντηχούν εκκωφαντικά μες την ησυχία. Η Πιάτσα ήταν έρημη, κι η κουκουνάρα της κρεμόταν όπως πάντα στη συμβολή των δρόμων, ενώ ο άνεμος υγρός την έκανε να γέρνει πάνω στο σίδερο που τη συγκρατούσε κι ένας μεταλλικός θόρυβος ερχόταν να συνοδέψει τον ήχο των βημάτων του. Βιαζόταν. Έριξε μια ματιά πίσω του για να βεβαιωθεί οτι δεν τον ακολουθούσε κανείς, και συνέχισε βιαστικά. Την ίδια στιγμή ένας ακαθόριστος ήχος σαν θρόισμα που προερχόταν από μία εξώθυρα με ανάγλυφα μαρμάρινα σκαλίσματα, δίπλα του, τον έκανε να κοντοσταθεί, και...

Η σκαλιστή πόρτα έκλεισε βιαστικά και μια σκιά,μια γυναικεία φιγούρα, γλίστρησε στο ημίφως του καντουνιού και με γρήγορα βήματα έστριψε στη γωνία. Κάτι του θύμιζε αυτή η σιλουέτα του Λέανδρου ή μήπως ήταν παιχνίδι της φαντασίας του;...

Ένοιωσε ταραγμένος, μπερδεμένος. Ποίος; ... Αυτή η πόρτα παρέμενε για χρόνια ερμητικά κλειστή. Πόσα χρόνια πέρασαν, από την αποφράδα εκείνη ημέρα, που..δεν ήθελε να θυμηθεί. Κοντοστάθηκε, πιάνοντας το μικρό πλακέ όπλο που πάντα κουβαλούσε μαζίτου, στην μέσα τσέπη του σακακιού του, πιστό και αχώριστο σύντροφο τα τελευταία 3 χρόνια, και κοίταξε καλύτερα στο φως του φανού..και προσπάθησε να διακρίνει στο σκοτάδι τι ήταν αυτό που είχε σταθεί εκεί μπροστά στην σκαλιστή εξώθυρα. Πλησίασε αργά, διστακτικά...
«Σταμάτα!» Άκουσε μια βραχνή γυναικεία φωνή να τον προστάζει. Ανατρίχιασε. Αυτή η φωνή...
Ασυναίσθητα πήγε να σφίξει το χρυσοποίκιλτο στιλέτο στην εσωτερική τσέπη της καπαρντίνας του, αναγνωρίζοντας τη σκιά της Μπέρτας, της γυναίκας με το καπέλο. Εκείνη φάνηκε σαν να τον περίμενε να διαβεί, παρόλο που είχε να τον δει 6 χρόνια και με το θάρρος που τη χαρακτήριζε πέταξε στο πλακόστρωτο μια .... σφραγισμένη περγαμηνή και χάθηκε στο σκοτάδι χτυπώντας δυνατά την πόρτα πίσω της. Ο Λέανδρος σήκωσε αποφασιστικά την περγαμηνή για να μη
χαθεί στο σκοτάδι και τη σκόνη της νύχτας και την έσφιξε στην παλάμη του. Έπρεπε οπωσδήποτε να ενημερωθεί ο Μερκούριος, αλλά προείχε βέβαια η εξέταση της περγαμηνής.

Είκοσι λεπτά αργότερα είχε επιστρέψει και πάλι στο σοφό καταφύγιο αποφεύγοντας προσεκτικά οποιονδήποτε περαστικό έδειχνε να τον ακολουθεί. Άνοιξε με τρεμάμενα χέρια την περγαμηνή και ξεκίνησε να διαβάζει με απληστία αγνοώντας...ότι μια φωτογραφία που ήταν μαζί με την περγαμηνή, είχε πέσει στον σκοτεινό δρόμο. Αυτή η φωτογραφία ήταν η απόδειξη της ενοχής του!!!!!!!!!

Καθώς διάβαζε την περγαμηνή με αγωνία συνειδητοποίησε πως κάτι έλειπε, κάτι έμοιαζε να του έχει ξεφύγει. Την ίδια στιγμή, σε ένα τελείως διαφορετικό σπίτι, μια κραυγή αγωνίας ξέφυγε από τα χείλη του Μερκούριου καθώς ο απαίσιος εφιάλτης είχε εισχωρήσει στο μυαλό του και είχε διακόψει το βαθύ του ύπνο. Ακόμα ταραγμένος κατευθύνθηκε προς την κουζίνα να πιει λίγο νερό και ασυναίσθητα σκέφτηκε ότι δεν ήταν αργά για ένα τηλεφώνημα στο Λέανδρο, τον δίδυμο αδερφό του. -Πήρες το μήνυμά μου? ρώτησε ανήσυχα το Λέανδρο. -Το μήνυμά σου κρύβει μια απειλή, του απάντησε εκείνος, και είμαι πολύ περίεργος να δω, κατά πού στρέφεις τάχατες το θυμό σου. Δεν έκανα ότι μου ζητήσατε ; Δεν βγήκα απ' τη ζωή σας; Δεν τριγυρνάω μονάχος το βράδυ στα σκοτάδια ; Δεν παραιτήθηκα απ' την πατρική μας κληρονομιά ; Ως και απ' τη γυναίκα που αγάπησα μου ζητήσατε να παραιτηθώ ...
Είμαι πολύ περίεργος να δω τι ακόμα θέλετε από μένα και κατά πού στρέφεται η οργή σου...
Πρέπει να πούμε στον πατέρα μας την αλήθεια, αρκετά χρόνια του την κρύβαμε!!!!!!!!
Πως θα δικαιολογηθείς Λέανδρε, πως θα του παρουσιάσεις την Ρομίνα και το παιδί, το παιδί σας , τον καρπό του έρωτά σας από τον καιρό που ήσουν φοιτητής στο Παρίσι στη σχολή καλών τεχνών.
Τόσα χρόνια σας βοήθησα να κρατήσετε κρυφή την αγάπη σας , γιατί ο πατέρας μας δεν θα δεχόταν ποτέ για νύφη του την κόρη του πιο μισητού εχθρού του, του πρώην φίλου του που του έκλεψε τον μυστικό αριθμό που ανοίγει την κρύπτη!!!!!!!
Ξέρεις τι τρομερό μυστικό κρύβει αυτή η κρύπτη Λέανδρε;;;;;;;;;;;
Το μυστικό είναι φυλαγμένο τόσο καλά και για τόσα πολλά χρόνια...
Και έτσι θα πρέπει να παραμείνει αν δεν θέλεις να δεις τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάς
να καταστρέφονται.

Ο Λέανδρος ενώ άκουγε τον αδερφό του, έστεκε ακίνητος, σιωπηλός.
Η ανάσα του έβγαινε βαριά, μα το μυαλό του δούλευε σα να χε πυρετό. Ένιωθε κούραση και συνάμα υπερένταση.
Τα είχε σκεφτεί πολλές φορές αυτά. Είχε σκεφτεί πολλές φορές τη στιγμή που θα ήταν υποχρεωμένος να ομολογήσει μπροστά στον πατέρα του, τον γέρο Κόντε, ότι τον καιρό που εκείνος τον έστειλε να σπουδάσει στη Σορβόννη, πριν δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, ο Λέανδρος είχε αποκτήσει ένα παιδί, πως το παιδί αυτό το έκανε με μια γυναίκα που ο Κόντες ποτέ δε θα έδινε την συγκατάθεσή του να την παντρευτεί, μήτε το παιδί τους θα αναγνώριζε ποτέ, το παιδί αυτό που είχε τώρα μόλις ενηλικιωθεί και που μη υπάρχοντος άλλου κληρονόμου, έπρεπε αυτό να διαδεχθεί τον παππού του τον Κόμητα, να γίνει ο γενικός κληρονόμος του απέραντου υποστατικού και αργότερα ολάκερης της Κομητείας.
Βαριά αποστολή ...

Ο Λέανδρος γνώριζε πολύ καλά ότι η κοινωνική τάξη όπου από πάντα ανήκε η οικογένειά του – τα οικόσημά τους χρονολογούνταν ήδη απ’ τον καιρό της φεουδαρχίας – είναι μια τάξη που δεν μπορεί να βάλει καν στο νου της ότι ο γιός θα παρακούσει τη θέληση του άρχοντα πατέρα.
Πόσο μάλλον, που η Ρομίνα, η μάνα του παιδιού, που όλ’ αυτά τα χρόνια το μεγάλωνε στην απόλυτη σκιά, ήταν η δευτερότοκη κόρη της οικογένειας d’ Abranvil, άσπονδου εχθρού της δικής τους οικογένειας.
Η Ρομίνα, η μικρότερη αδερφή της Μπέρτα, δεκαοκτώ χρόνια πριν, είχε ζητήσει την συγκατάθεση του πατέρα της για να αφήσει την πατρική στέγη και να μπει δόκιμη να ασκητεύσει σε ένα μοναστήρι.

Άλλοτε, πάνε βέβαια πολλά χρόνια πίσω, οι δυό άρχοντες, ο πατέρας του Λέανδρου κι ο άρχοντας d’ Abranvil ήσαν φίλοι.
Κι αυτονών οι πατεράδες φίλοι ήσαν. Ο Λέανδρος όταν ήταν παιδί, άκουσε πολλές φορές από το στόμα του δικού του πατέρα ιστορίες που είχαν να διηγούνται για τις δυό οικογένειες.
Για τα λευκά Αραβικά άτια που διασταύρωναν και εκτρέφανε κατόπιν στους σταύλους τους, για τα ωραία κυνηγετικά σκυλιά, για τα κυνήγια που οργάνωναν παλιά με πλήθος κυνηγούς να τους ακολουθούν, για τη φιλανθρωπία που είχαν ορίσει σαν πρώτιστο καθήκον τους κι οι δυό άρχοντες προς τους φτωχούς ανθρώπους των υποστατικών τους.

Τα ήξερε όλα αυτά ο Λέανδρος κι ο δίδυμος αδερφός του ο Μερκούριος. Τα γνώριζαν πολύ καλά τα δυό αδέρφια και θλίβονταν για την κατάρα, γιά τη δυστυχία και την έχθρα που χτύπησε άξαφνα τις δυό οικογένειες . Ο πατέρας τους, από περηφάνια δεν μιλούσε πιά για όλα τούτα, μήτε πρόφερε ποτέ ξανά το όνομα των αλλονών .
Μα οι ώριμοι δίδυμοι άντρες θλίβονταν βαθιά για την κακιά ώρα, που είχε κάνει τις δυό οικογένειές τους εχθρούς.

Κι έφτασε τώρα η στιγμή, ο Μερκούριος να αποκαλύψει στον δίδυμο αδερφό του, εκείνο που είχε πέσει στην αντίληψή του, εκείνο που έτυχε να μάθει χωρίς ο ίδιος να το έχει επιδιώξει, αυτό που εκείνος με δέος αποκαλούσε «το μυστικό» !
Ο Μερκούριος, ήπιε μια γουλιά νερό απ’ το ποτήρι του, ανασύνταξε τις δυνάμεις του και είπε στον αδερφό του...

Λέανδρε, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αφήσαμε τα μυστικά να ρημάξουν τις ζωές μας. Κανένας μας δεν χάρηκε απλά, καθημερινά πράγματα, γιατί προείχε το καθήκον να διαφυλάξουμε το όνομα της οικογένειας. Ακόμη και τώρα, μεσήλικες πια δεν τολμάμε να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στον αυταρχικό και υπέργηρο πατέρα μας. Το παιδί σου ενηλικιώθηκε και δεν ξέρει καν την ύπαρξη σου. Έφθασε η ώρα να μπει ένα τέλος και σου ζητώ ......
να με συγχωρήσεις αδελφέ μου...
Κατηγόρησέ με γι αυτό που τόσα χρόνια κράτησα όχι μόνο κρυφό,αλλά και που βοήθησα να γίνει.
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί τις δυό μας οικογένειες τις έπνιξε το μίσος...???
Γιατί ο πατέρας μας δεν τόλμησε να αναφέρει ποτέ ξανά το όνομα του πιό στενού του φίλου...???
Γιατί η Ρομίνα θέλησε να εξαφανιστεί στο μοναστήρι...???
Γιατί έπρεπε εσύ να ξεχάσεις τη Ρομίνα και το παιδί " σας" να χαθεί στις σκιές...???"
Τα μάτια του Λέανδρου είχαν γίνει σαν δυό σχισμές στο σκοτάδι του δωμάτιου...
Ενοιωθε πως το τέλος πλησίαζε...
το τέλος μιας ιστορίας όπου ο ίδιος ήταν απλά ο κομπάρσος...
" Γιατί...??? ",βγήκε με κόπο η φωνή από το λαρύγγι του...
" Δεν χρειάζεται ο πατέρας μας να σε συγχωρήσει Λέανδρε,αλλά ο ίδιος να συγχωρεθεί..." ακούστηκε πνιχτά η φωνή του Μερκούριου καθώς άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι ...
Τη στιγμή εκείνη, ένας απότομος κρότος ακούστηκε, που έμοιαζε σαν να γκρεμίστηκε ξαφνικά κομμάτι του τοίχου, και τρόμαξε ως τα κατάβαθα της ψυχής του το Λέανδρο που τινάχτηκε αντανακλαστικά προς τα εμπρός, κι αρπάχτηκε μ όλη του τη δύναμη από κάτι σταθερό που βρέθηκε δίπλα του, ανοίγοντας έντρομος τα μάτια του.
Αυτό που είδε ήταν οτι κρατούσε σφιχτά κι απεγνωσμένα το μικρό βελούδινο μαξιλάρι, ενώ γύρω του το μισοσκόταδο φωτιζόταν αχνά από την παλιά λάμπα του γραφείου, και το παλιό εκκρεμές συνέχιζε να ταλαντεύεται αργά μες την ησυχία, για να διαπιστώσει αίφνης πως κανένα μέρος του τοίχου δεν είχε γκρεμιστεί, καμιά απόκοσμη δύναμη δεν τον απειλούσε, και μία παράξενη ησυχία επικρατούσε γύρω του σε σχέση με όλα όσα είχαν διαδραματιστεί τόσο έντονα τις προηγούμενες ώρες..μέρες; χρόνια; ή μήπως στιγμές;

'Ένα παράξενο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του κι έμεινε να σκέφτεται τι είδε μάλλον τι "έζησε" μεταξύ ύπνου και ξύπνιου..
Κοίταξε γύρω του απορημένος για λίγες στιγμές, και σαστισμένος είδε ριγμένα γύρω του τα κιτρινισμένα από το χρόνο γράμματα που είχε βρεί ψάχνοντας το παλιό σεκρετέρ ενώ κάποια είχαν γλιστρήσει στο πάτωμα με την απότομη κίνησή του να σηκωθεί από την παλιά πολυθρόνα του πατέρα του.
Κάθιδρος συνειδητοποίησε πως είχε δει το πιο εξαντλητικό, το πιο ζωντανό και εφιαλτικό όνειρο από τότε που ήταν παιδί και τον είχε τρομάξει η Μπέρτα, η παλιά παραμάνα του επειδή κρυφάκουγε τις κρυφές συνομιλίες της με τον αμαξά.
Τα ερωτικά γράμματα με λυμένη την κόκκινη βελούδινη κορδέλα που τα συγκρατούσε, ήταν ακόμη ανάμεσα στα χέρια του και τον είχαν τόσο συνεπάρει στο διάβασμά τους ώστε χάθηκε μέσα σ έναν λήθαργο με πολλά όνειρα όπου είχε αναμειχθεί η αλήθεια με το ψέμα και η ονειροπόληση με την πραγματικότητα.
Ο Μερκούριος παντρευόταν αύριο τη Ρομίνα, και ο ίδιος είχε έρθει στο πατρικό του σπίτι για το γάμο, κι όμως ...τί αλλόκοτο ήταν αυτό το όνειρο, τι παράξενοι συνειρμοί το συντάραζαν..
Η Τζουλιέτα d’ Abranvil, η δική του αγαπημένη, μπήκε φουριόζα με το άρωμά της να κατακλύζει το χώρο, σ ένα σύννεφο από μουσελίνα, και μ ένα κελαρυστό γέλιο, του φώναξε περιπαικτικά: "Τι θα γίνει Λέανδρε; Κάτω στη σάλα ο χορός έχει ανάψει για τα καλά, κι ένα σωρό καβαλιέροι απορρίφθηκαν από μένα ως τώρα, μα όχι για πολύ ακόμη...κι εσύ τι κάνεις χωμένος τόσες ώρες μες τη βιβλιοθήκη του παππού σου..."

Ο Λέανδρος χωρίς ν απαντήσει, αφέθηκε να παρασυρθεί από την ορμητικότητα της και την ακολούθησε στη φιδογυριστή σκάλα του πύργου απ όπου ερχόταν ήδη οι ήχοι, οι μουσικές, ο απόηχος από τις κουβέντες και άρχισε να στροβιλίζεται μαζί της σ ένα ρυθμό καντρίλλιας, χωρίς να χάσει από τα χείλη του εκείνο το παράξενο χαμόγελο..
Τέλος.