Η καλύτερη θέα

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα περί του τι κάνεις.

Περί του τι είσαι.

Περί του τι σχεδιάζεις.

Κάθε φορά βλέπω και μια καινούρια εικόνα, το ίδιο περίεργη με την προηγούμενη.

Και δεν μπορείς να πεις πως δεν προσπάθησα να καθρεφτιστώ μέρα μεσημέρι στα τεράστια γυαλιά σου.

Τίποτα δεν είδα σε συναίσθημα.

Ήταν εκεί όλα τ άλλα τα μικρά συμφέροντα όλα μεγεθυμένα και οι μεγάλοι φόβοι.

Ήταν σπασμένος ο καθρέφτης και διαθλαστικός έτσι που έκρυβες καλά τα μάτια σου.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα περί του τι προσπαθείς να κάνεις.

Περί του τι φοβάσαι ακριβώς.

Περί του που αποσκοπείς, εκτός από μια μοναξιά που κέρδισες.

Πάντοτε κρύβεσαι, καθώς γλιστράς σαν ψάρι με δραστήρια μάτια στο βυθό.

Δοκίμασε να βγείς από εκεί κάτω. Χάνεις όλη τη θέα.

Ότι κι αν έχω είναι μέσα στα βιβλία.

Βιβλία που έχουν μέσα τους πολλά.

Πιο πολλές υποθέσεις απ όσες μπορείς να υποθέσεις.

Ακόμη και η περίπτωσή σου φωλιάζει εκεί.

Δεν ξέρω όμως ακόμη σε ποιό βιβλίο.

Κι αν χωράς ή στέκεσαι με το σελιδοδείκτη να δείχνει απέναντι.

Φοβάμαι ότι φοβάσαι πολύ.

Όποιος φοβάται μικραίνει για να κρυφτεί, κι ύστερα δαγκώνει γιατί φοβάται.

Μπορείς να βγείς έξω από την κρυψώνα.

Έχει πολύ ήλιο εδώ έξω και υπάρχουν τα πιο όμορφα βιβλία εδώ στο φως.

Τρέχεις παντού πάνω κάτω δρασκελίζοντας το φόβο σου και μεταμφιέζεσαι σ άλλα πρόσωπα στις γωνίες.

Δεν προλαβαίνω να δω όλες τις μεταμφιέσεις καθώς είναι τόσο γρήγορες οι εναλλαγές.

Βλέπω μονάχα τα ρούχα που ξεχνάς στο δρόμο απο βιασύνη περνώντας από μερικά επιτηδευμένα χαμόγελα, σε άτακτη επίθεση με όλους τους στρατιώτες σου παρατεταγμένους.

Γιατί χρειάζεσαι τόσο πολλούς στρατιώτες;

Πόλεμο κάνεις μόνο εσύ.

Τόσοι καλοί στρατιώτες κι όλοι φεύγουν!

Και οι κακοί στρατιώτες φεύγουν.

Κι αναρωτιέσαι το "γιατί όλοι φεύγουν".

Μένουν μόνον εξ ανάγκης, όντας υποχρεωμένοι σε χρόνο, μόνον όσο πρέπει.

Μετά φεύγουν και μάλιστα τρέπονται σε φυγή.

Αναζητάς το "γιατί" στα βιβλία και σε λάθος μέρη.

Αναζήτησε το "γιατί" σ εσένα.

Οι φόβοι σου είναι μονάχα τα σχοινιά.

Δέρνεσαι και δένεις.

Τίποτα δεν έδεσες.

Υπάρχουν και πανιά ανοιχτά σ ένα καράβι.

Όχι μονάχα άγκυρες, ούτε μονάχα στρατευμένοι σκλάβοι.

Αν κάποτε μιλήσεις αληθινά, ίσως κάποιος ρίξει μια σκάλα να γεφυρώσει την απόσταση.

Η Απόσταση είναι πιο μεγάλη απ ότι μπορείς να υποθέσεις.

Ο κόσμος θέλει να στοιβάξει τόνους βιβλία ανάμεσα στον άστατο καιρό που διαθέτεις και στον ήλιο που ζεσταίνει.

Δεν γίνεται, να χαλάς τόσο πολύ τον καιρό όταν τόσος ήλιος μπαίνει απ τα παράθυρα.

 Δεν γίνεται  να χιονίζεις απότομα ή να βρέχεις κατακλυσμιαία τόσο πολύ χαλάζι, αιφνιδιαστικά κι απροειδοποίητα.

Δεν γίνεται αμέσως μετά ν ανάβεις ήλιους ανεμικούς και ν απαιτείς να ζεστάνουν τον αέρα.

Ποιός να σ εμπιστευτεί και να φυτέψει στο παρτέρι σου λουλούδια, με τόσα αγριόχορτα σπαρμένα πρωί - πρωί;

Η ομπρέλα μπορεί να περιμένει στο ράφι όλους τους κακούς καιρούς.

Θεωρείσαι ήδη κακός καιρός.

Καλύτερη είναι μια βόλτα με θέα.

Με κίτρινο καπέλο καλοκαιρινό, και κορδέλα ν ανεμίζει.

Μ ένα βιβλίο στην καρδιά κι ένα ταξίδι με τόλμη.

Η καρδιά είναι το καλύτερο ταξίδι.

Και η τόλμη είναι η καλύτερη θέα. 

Παρέλαση του ήλιου

Ηλιόλουστη Κυριακή του Βαγγελισμού και της 25ης Μαρτίου, αν και ξεκίνησε με δύο σεισμούς...και μια ομίχλη..
Σημασία έχει ότι δεν πτοηθήκαμε, και παρά ταύτα, ο ήλιος δεν εμποδίστηκε να βγει, όπως και η Ελληνική Σημαία στο κατάρτι, και εδώ σας έχω την παρέλαση του ήλιου..

















Μετά την παρέλαση, οι άλλες φιλαρμονικές ως είθισται περνούν θριαμβευτικά μέσα από το Λιστόν, αλλά εμείς απολαύσαμε την Παλαιά που έκανε τους σχηματισμούς της στο γήπεδο του κρίκετ αυτή τη φορά όχι ως πρόβα αλλά με πλήρη εξάρτιση..
Από την πρόβα στην πρεμιέρα..

Εξηγήσεις

Υπάρχει ένα "γιατί" που χάνεται στο χρόνο.

Κλειδώνει σε κάθε στροφή, μ ένα "γιατί" σε κάθε κλειδαριά.

Κάθε φορά πρέπει να ξεκλειδώνεις.

Ακόμα κι αν απαντήσεις κάτι με το κατάλληλο "διότι",

και τότε δεν θα έχεις επιλύσει τίποτα όπως δεν παρεμβαίνει κανείς στο "πριν" διαβαίνοντας μέσα από το "μετά", παρά αντιστρόφως..

Καμία γνώση δεν σε μαθαίνει τίποτα αν δεν σε μάθει το "πως" θα δρασκελίσεις ικανοποιητικά το Χρόνο για να δεις Εκείνο που κρύβεται στο Άχρονο. 

Αυτό που είναι πάντα: Τώρα!

Στιγμές ήλιου

Κυριακή πρωί Σταυροπροσκύνησης.

Πήραμε τις φλοέτες του Σταυρού, και μετά πήραμε ήλιο πολύ στην πλατεία.

Ξεθαρρέψαμε μετά τα πρόσφατα κρύα, καθώς ζεστάθηκαν οι καρέκλες και πιάσαμε  του Ζήσιμου τα έξω τραπεζάκια του ήλιου.

Δεν είχαμε μόνο ήλιο πολύ αλλά και μουσική.
Υπάρχει η Μουσική μέσα μας. 

Στο χορτάρι του γηπέδου κρίκετ στο Λιστόν, από την Κοφινέττα ως το Πεντοφάναρο,
ένα τμήμα της Παλιάς Φιλαρμονικής έκανε πρόβες  για την παρέλαση της επόμενης Κυριακής.

Χωρίς τις στολές τους οι μικροί- μεγάλοι μουσικοί έκαναν την πρόβα τους, ανάμεσα από παιδάκια που έπαιρναν ήλιο και χόρευαν στο ρυθμό, κι από σκυλάκια που χοροπηδούσαν, κι απέναντι σε μας τους τυχερούς θεατές που γευόμαστε τον καφέ μας μετά μουσικής αλλά και θεάματος.
Ο αρχιμουσικός τους Σπύρος Προσωπάρης, έπινε τον καφέ του στο διπλανό μας τραπέζι και με την άκρη του ματιού του, τους επιθεωρούσε, όχι χωρίς καμάρι..

Τα μουσικά όργανα έλαμπαν στον ήλιο και όργωναν το χορτάρι σε σχηματισμούς, η μελωδία σε εναλλαγές , κι απέναντι η Μαντρακίνα, το Παλάτι και στο βάθος το Παλιό φρούριο, όλα λουσμένα στο φως.
Δέχτηκα τόσα πλούσια δώρα σήμερα το πρωί, που θέλησα να μην τα κρατήσω μόνον για τον εαυτό μου, αλλά να τα χαρίσω για να πολλαπλασιαστούν. 

Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να νοιώσει τυχερός, που έχει τον ήλιο να τον λούζει, έχει μάτια για ν αγκαλιάζουν την ομορφιά, κι έχει αυτιά για να χαίρεται τις νότες της αρμονίας και των δυνατών συγκινήσεων της καρδιάς.

Υπάρχουν νιάτα σ αυτή τη χώρα που λάμπουν στον ήλιο.. 

Το όριο του κρύου

Οι αμυγδαλιές πάντοτε θ ανθίζουν εδώ πάνω.
Κάνει κρύο αλλά βρίσκουν τη ζέστη που χρειάζεται ν ανθίσουν.
Γιατί θερμαίνονται από τον πρώτο ήλιο.
Ανθίζουν.
Περπάτησαν πολλοί αγαπημένοι κάτω απ τα κλαδιά τους.
Κι εμείς περπατάμε και περνάμε..
Σκέφτομαι πάντα τις αμυγδαλιές κάθε Μάρτη που περνάει- που περνάμε.

Σαν να είναι το όριο του κρύου..

Μ ότι μεσον εχει κανείς ταξιδεύει

Μ ότι μέσον έχει κανείς ταξιδεύει.

Σε ξηρά και σε θάλασσα.

Άλλος παίρνει το τιμόνι και στοιβάζονται πίσω του πλήθος και λαός που κρέμονται μ όλο το βάρος τους, και καθόλου δεν νοιάζονται  για τη δυσκολία να ευθυγραμμίσει κανείς το τιμόνι, να χαράξει δρόμο εκεί που δεν υπάρχει, και πόση δυσκολία ισορροπίας έχει όλο τούτο το βάρος.

Μονάχα φωνασκούν άσχετα, τραγουδούν ανεπίγνωστα, και πάντως  ταλαιπωρούν ανενδοίαστα. 

Άλλος βάζει καράβι στο νερό κι όλα τα γραπτά της ψυχής του αγκάθια τα κάνει άγκυρες, ή πανιά σ αντίθετο καιρό.
Όλα τα σχέδια της ζωής του τα κάνει ανέμους και σπεύδει να βάλει επιτέλους μια πυξίδα.

Αυτό το καράβι κουβαλάει μυστικά και θαύματα.

Δικό του είναι μαζί με τ αμπάρια του, και δύσκολα το κυβέρνησε.

Υπάρχει κι αυτός που αναπαύεται αφού εξημέρωσε την τίγρη σε ανυπεράσπιστη γάτα και την καμηλοπάρδαλη σε υποζύγιο χρήσης. 

Δεν ξέρει οτι δεν μπορείς να στηρίζεσαι σ ένα πόδι και μια μηχανή.

Ποτέ δεν μπορείς να βηματίσεις έτσι, ούτε καν να καλπάσεις.

Ποτέ δεν μπορείς ν αναπτύξεις ταχύτητα.

Λειτουργούν αντίρροπες δυνάμεις που επιτυγχάνουν την ακινησία του επί του παραδόξου της συστέγασης.

Δεν συμβιβάζονται όλα!

Κι αν συμβιβαστούν, δεν μένει ολόκληρο κανένα από τα δύο μη βιώσιμα τμήματα.

Υπάρχει κι αυτός που κάθεται άνετα σε θέση ασφαλείας χωρίς κραδασμούς και δυσκολίες.

Άλλος οδηγεί, και άλλος ελέγχει τις ανέσεις.

Απαραίτητα και τα δύο.

Έχει ακούραστα και τα δύο.

Τίποτα δεν σκιάζει τον ουρανό του και τίποτα απολύτως δεν συμβαίνει ποτέ εκεί.
Ποτέ του δεν ταξίδεψε.

Αλλά αν συντονιστούν οι βηματισμοί, δύο μαζί τρέχουν καλύτερα,

 κι αν κάποιος τρέχει με τα δικά του πόδια, σταματάει ή τρέχει, στρέφεται εκεί ή αλλού αλλά πάντως έχει την ευχέρεια να αλλάξει δρόμο.

 Η αυθεντικότητα μπορεί να τρέχει με τα δικά της πόδια ξυπόλητα με κόπο, με ρυθμό, μ ελευθερία.

Εκείνη μπορεί όντως κάπου να φτάσει.

Μελιτζάνες μελένιες στο ταψί

Για μένα η μαγειρική είναι όπως κάθε δημιουργία.  

Για ν ασχοληθώ μαζί της επιτυχημένα, πρέπει να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου, να πειραματιστώ, να φανταστώ, να δοκιμάσω συνδυασμούς υλικών που μπορεί να μην είναι τα αναμενόμενα, αλλιώς είναι μια βαρετή -πλην αναγκαία- διαδικασία.

Από τα λίγα που ξέρω για..μένα, είμαι άνθρωπος των άκρων. 

Έχω μαγειρέψει από εντελώς αδιάφορα ή και ..καταστροφικά  κάποτε, έως και εξαίσια.
Κάποτε δε, ανέλπιστα με ταπεινά υλικά μπορεί να μου βγει..θεσπέσιο αποτελεσμα.  

Σήμερα λοιπόν με εντελώς ταπεινά υλικά, μου έτυχε το θεσπέσιο... και δεν μπορώ να μη το μοιραστώ μαζί σας. 

Μόνο που μη περιμένετε να σας έχω δοσολογία παρά μόνον στο περίπου.

Η ιδέα έχει σημασία και πάσα παραλλαγή δεκτή.

Δεν θα αποτολμούσα ποτέ να κάνω blog μαγειρικής, όχι μόνον επειδή υπάρχουν εδώ μέσα εξαιρετικές σελίδες του είδους, αλλά κυρίως επειδή  ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν κάνω μια συνταγή ακριβώς ίδια, οπότε ποιά εκδοχή της θα επέλεγα; 

Οι παραλλαγές των εκδοχών μου είναι περίπου..άπειρες.

Μετά: ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν ξέρω εκ των προτέρων τι θα βάλω μέσα... αλλά και ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν μετράω τα υλικά, οπότε τι δοσολογίες θα έδινα;

Τα περίπου υλικά αυτής της συνταγής είναι τα εξής:  

Πρώτο υλικό οι μελιτζάνες. Πήρα από τη μανάβισσα της γειτονιάς, μερικές μεγάλες μελιτζάνες (άλλο θα μαγείρευα..τ ομολογώ), και μερικές πιπεριές Φλωρίνης φρέσκιες.  Τα υπόλοιπα τα είχα στην κουζίνα μου και η εκτέλεση ήταν ως εξής:

Έκοψα κατά μήκος σε φαρδιές φέτες τις μελιτζάνες (φλάσκες) και τις έβαλα να ξεπικρίσουν στο χοντρό αλάτι για μισή ώρα.

Μετά τις ξέπλυνα και σκούπισα καλά και τις ξάπλωσα σε διπλό λαδόχαρτο και στον αέρα και γκριλ μαζί του φούρνου στους 200 βαθμούς αρχικά και μετά χαμήλωσα στους 150.

Σε ένα μπωλ, ανακάτεψα μουστάρδα απαλή και λίγο ελαιόλαδο.

Με το πινελάκι σιλικόνης άλειψα τις φέτες μελιτζάνες μια φορά και αφού ψήθηκαν αλλά όχι εντελώς (να κρατάνε στο πιρούνι), τση γύρισα απίκουπα -τουτέστιν: τις γύρισα .. μπρούμυτα και τις άλειψα και στην ..πλάτη με το ίδιο μείγμα μουστάρδας και λαδιού.

Στο μεταξύ έκοψα τις πιπεριές Φλωρίνης σε χοντρά κομμάτια και τις έβαλα στην άκρη. Πήρα τη μεσαία κατσαρόλα κι έβαλα ελαιόλαδο (με το μάτι..), και λίγο σκόρδο τριμμένο (2-3 σκάρδες), και κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο μπόλικο (με το μάτι..), και άναψα το..μάτι!

Τσιγάριασα  να γυαλίσει το κρεμμύδι και πρόσθεσα τις χοντροκομμένες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης.

Έσβησα με κονιάκ (με το μάτι..) και αλατοπιπέρωσα.

Πρόσθεσα δυο- τρία φυλλαράκια φασκόμηλο που είχα ξεράνει από πριν λίγο καιρό από το δικό μας θάμνο.

Πρόσθεσα ρύζι το κλασικό που είναι για πιλάφι (γιατί αυτό είχα..), και το άφησα να βράσει προσθέτοντας κατά   διαστήματα λίγο-λίγο βραστό νερό ώσπου να βράσει το ρύζι αλλά όχι εντελώς(να κρατάει).

Στο τέλος πρόσθεσα συμπυκνωμένο πελτέ ντομάτας, πάλι με το μάτι..

Ώσπου να γίνει το ρύζι είχαν ψηθεί και οι μελιτζάνες.

Τις ξάπλωσα στο πυρέξ και από πάνω από καθεμιά πρόσθεσα το μείγμα ρυζιού με τις πιπεριές.

Έβαλα το πυρέξ στο φούρνο, στον αέρα, αρχικά στους 200 και μετά στους 150 βαθμούς, και σε περίπου 20 λεπτά ήταν έτοιμο.

Οι μελιτζάνες έμειναν με τρυφερή σάρκα ενώ έδεσαν και μέλωσαν με τις  αρωματικές πιπεριές Φλωρίνης, το κονιάκ, τη μουστάρδα, τη ντομάτα, το φασκόμηλο, που το αφαίρεσα στο τέλος αλλά το άρωμα..και η λεπτή γεύση έμεινε αφήνοντας μία επίγευση..τέλεια.

Ήταν ένα απλούστατο φαγητό με ταπεινά υλικά αλλά θεσπέσιο..και το συστήνω.

Πάσα παραλλαγή θεμιτή, καθώς : de gustibus et coloribus non est disputandum,

   ή αλλιώς: περί ορέξεως..μελιτζάνες μελένιες. 

Μια εσάρπα για την ψύχρα..

Mukovnin Eugene Vladimirovich

Στο μπαλκόνι και στον κήπο.

Τα λουλούδια και τα μήλα.

Σκορπισμένα ανάμεσα σε υγρές σκέψεις κατάχαμα..

Ποιός να τα μετρήσει..

Πάντα χρειάζεται μια εσάρπα για την υγρασία.

Κάνει ψύχρα τούτες τις μέρες.

 Mukovnin Eugene Vladimirovich

Πως να ξεχωρίσεις τα πεσμένα φύλλα, τα χαμένα μήλα..

Τα λουλούδια έκλεισαν τα μάτια και πλάγιασαν νωρίς.

Πολλή Υγρασία στην πλάτη.

Χρειάζεται να έχεις μια εσάρπα για την ψύχρα.

Κρατάει το Κρύο.

Μετριούνται οι Παρόντες και οι Απόντες.

Οι Απόντες γεμίζουν τον κόσμο..

Οι Παρόντες Ποτέ!

Τρυφερά χεράκια ζυμώνουν την αγάπη..

Το τι έγινε εκείνο το απόγευμα στην κουζίνα μου, δεν λέγεται....

Αποτυπώνεται...

Γράφεται με αλευρωμένα χεράκια στον πάγκο της κουζίνας.
  
Τρυφερά χεράκια ζυμώνουν την αγάπη.

 Είναι αγάπη.

Ζυμώνεται τρυφερά και υπομονετικά..

Θέλει το χρόνο της.

Τα ..χεράκια τσακώθηκαν, και..δημιούργησαν..

Η Αγάπη καταλαμβάνει όλους τους χώρους.. 

Χαράζεται με τη σφραγίδα 

Και αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες.