Ιστορίες βιβλίων (Μέρος Β΄) ή " Μια άκρως Ενδιαφέρουσα ζωή"

Έχει μέσα του πολύτιμες ιστορίες που ξετυλίγονται θερμαίνοντας κάθε σελίδα διάφανη, με ζεστές αποχρώσεις από το πιο βαθύ ως το πιο ντελικάτο χρώμα, και πλεγμένα ανάμεσα στέκονται συναισθήματα χαραγμένα με την πιο λεπτή πένα.

Θα είναι απερίγραπτο κακό η καταστροφή των αισθημάτων. 

Καθώς μπερδεύτηκαν οι σελίδες του μια απρόσεκτη στιγμή, βιβλιοδέθηκαν ανάποδα και σύρθηκαν μπροστά οι σελίδες του τέλους.

Θανάσιμο αμάρτημα η απροσεξία.

Όλα μπορεί να τα κάνει μια κακή στιγμή, μπορεί να σου αλλάξει τις σελίδες, όχι όμως το περιεχόμενο.

Ψάχνει τις σελίδες της ζωής του να τις βάλει σε τάξη,

και στη σωστή σειρά, έτσι όπως δέθηκαν σε λάθος θέση.

Θέλει να τις διαβάσει αυτές τις ιστορίες του επειδή στην τελευταία σελίδα κρύβεται η αρχή που δίνει νόημα σ όλο το βιβλίο.

Για να τη βρεί πρέπει να διανύσει όλο το βιβλίο, κι αυτό δεν γίνεται αν στέκεται ριγμένο αφρόντιστα μια θέση κάτω από τα ράφια.

Ξέρει καλά ποιά θα ήταν ακριβώς η θέση που θα είχε.

Η θέση αυτή είναι απέναντι, εκεί που είναι όλες οι θέσεις για βιβλία κατειλημμένες.

Παραδίπλα κι απέναντι στέκονται αγέρωχα κάτι εξώφυλλα που επειδή είναι αρκούντως ανθεκτικά στο χρόνο, έχουν περίοπτη θέση σε καλό ξύλινο ράφι με κράσπεδο και σκαλίσματα στερεότητας, ώστε κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να επιχειρήσει να εξερευνήσει περιεχόμενο.

Για να είναι σε τέτοια θέση, σίγουρα θα υπάρχει λέει ο περαστικός.

Μα κι αν δεν υπάρχει, τώρα αυτά κατέχουν ήδη μία θέση.

Έτσι σκέφτονται πολλοί αναγνώστες και θαυμάζουν τα σκαλισμένα ράφια.

Όποιος κοιτάει βλέπει εξώφυλλα που υπονοούν βιβλία, μα αν τ αγγίξει θα δει πόσο ελαφριά και άδεια στέκονται εκεί, μη έχοντας τίποτα να πουν, αγωνιώντας πάντοτε για το άδειο που έχουν να κρύψουν.

Κι αφότου έπιασαν το χώρο τα εξώφυλλα, θέση δεν υπάρχει για τα βιβλία..

Ξέρει καλά, βλέπει αλλού, πως θα ήταν ακριβώς η θέση που θα είχε.

Ξέρει, βλέπει εκεί ποιά είναι η θέση που δεν έχει.

Η θέση που θα άρμοζε, που θα ήθελε, που θα ταίριαζε που θα έπρεπε να έχει.

Ήταν κάποτε ένα βιβλίο που νόμιζε ότι ήταν σοφό, αλλά έκανε τις πιο αδέξιες κινήσεις χορού με παγοπέδιλα.

Τσακίστηκε στον πάγο πολλές φορές μα σηκώθηκε όρθιο.

Ήταν ένα βιβλίο που έκλαιγε γιατί η μόνη θέση που βρήκε ήταν κάτω από τη σκάλα και δεν άντεχε τη σκόνη τόσων ποδιών.

Καμιά φορά όμως βλέπει κανείς πολλά κάτω απο τη σκάλα.

Βλέπει μ έναν ευρυγώνιο φακό εκείνα που δεν φαίνονται αλλιώς.

Κι αν στέκεται σε τόσο επικίνδυνη ισορροπία, μαθαίνει όμως να μη στηρίζεται σ άλλα βιβλία, ούτε σε ράφια με σκαλίσματα, ούτε καν σε κατάλληλες θέσεις. 

Ήταν ένα βιβλίο που σκεφτόταν πάντα τη θέση που θα είχε.

Την ήξερε ακριβώς γιατί ήταν ακριβώς απέναντι η θέση που δεν είχε.

Μα υπάρχει σήμερα, σ αυτό το ακατάλληλο ράφι, η θέση που έχει.

Αυτή που δεν είναι κανενός άλλου.

Υπάρχει τρόπος να προστατέψει τις σελίδες του, αν ενεργοποιηθεί και αποφύγει το σαράκι και τα μικρόβια.

Κι αν πάψει να κοιτάει εκεί,

ίσως βρει μεγάλο ενδιαφέρον εδώ.

Κάποια βιβλία γράφουν τις ιστορίες ανθρώπων που διατρέχουν όλες τις σελίδες τους χωρίς να πάνε  ποτέ πουθενά.

Τα βιβλία και οι ζωές έχουν σελίδες κρυμμένες και προβαλλόμενες.

Βιβλία με φθορές και θησαυρισμένες αξίες. 

Ζωές με φανερές αγκυλώσεις και εγκοπές. 

Τα βιβλία και οι άνθρωποι, κρύβουν πολλά, περιέχουν πολλά, στέκονται σε κατάλληλα και ακατάλληλα μέρη.

Άνθρωποι κινούνται εμμένοντας στις εγκοπές,

κι έχουν προσπεράσει αθέατους θησαυρούς ανάμεσα.

Είναι εκείνοι που  ονειρεύονται πολιτείες που δεν θα γνωρίσουν ποτέ, φεγγάρια που δεν θ αγγίξουν ποτέ, δρόμους που δεν θα περπατήσουν ποτέ, και στο μεταξύ έχουν αρνηθεί να περπατήσουν στους μοναδικούς δρόμους που βλέπουν ή να χαράξουν άλλους αληθινούς δρόμους.

Για τα βιβλία και τους ανθρώπους,

ανάμεσα στη ζωή που θα είχαν, κι αυτήν που δεν έχουν,

υπάρχει μια άκρως Ενδιαφέρουσα ζωή, 

η ζωή που έχουν.