Ιστορίες βιβλίων (Μέρος Α΄) ή " Τι μπορεί να ζυγίζει μια στιγμή.."

Σ αυτό το δωμάτιο υπάρχει μια μεγάλη βιβλιοθήκη που την άκρη της δεν τη φθάνει κανείς.

Πολλά βιβλία άπειρα, πιέζονται σπρωγμένα όλα να χωρέσουν, έτσι που δεν μπορούν ούτε καν να κουνηθούν, κι ούτε που διανοούνται πως έχουνε μια θέση.

Κάποια βιβλία φέρουν μουτζούρες από τη χρήση.

Κάποια φέρουν μουτζούρες από την απροσεξία.

Κάποια μένουν για πάντα σκονισμένα και δεμένα με αράχνες,

κάποια φιλοξενούνται σε φιλομαθή χέρια και δάκτυλα που γυρνούν ρυθμικά και με προσήλωση τις σελίδες τους.

Πολλά βιβλία κατοίκησαν και κατοικούν εδώ.

Όμως τίποτα δεν αλλάζει πια σ αυτή τη βιβλιοθήκη.

Ανάκατα κακοβαλμένα στέκονται τα βιβλία μεταξύ τους,

και κάποια άλλα στενάζουν και αποδεχόμενα τα δεδομένα τους,

μένουν κλειστά, σφίγγοντας με πείσμα τις σελίδες τους έτσι που κανείς δεν μπορεί να τις ανοίξει.

Πολλά δεν ευτύχησαν ν αφουγκραστεί κανείς την ιστορία τους. 

Κάποια άλλα φλύαρα και ογκώδη, νοιώθουν μια υπερφίαλη χαρά καθώς γίνονται σεβαστά λόγω του όγκου τους,

και κάνουν πολλή φασαρία επειδή κατόρθωσαν να γεμίσουν μια σελίδα μ ένα μόνο γράμμα τεράστιο, όπου διανύοντας άπειρες σελίδες στη σειρά ο αναγνώστης δεν έχει να διαβάσει παρά μόνο μια λέξη κι αυτή με τρία γράμματα: εγώ!

Αυτή είναι η ζωή τους.

Κάποια μικρότερα, έχουν μικρότερες ζωές και μεγαλύτερες θλίψεις.

Άλλα έχουν όνομα θλίψης, κι άλλα όνομα χαράς, μα έχουν πει ψέμα και στα δύο.

Η ζωή τους είναι αυτή.

Και δεν τη ξέρουν.

Η ιστορία που ακολουθεί, είναι ενός βιβλίου με πολλά προβλήματα που την ψιθύρισε το ίδιο, σ εκείνον που το άνοιξε, γιαυτό και είναι αληθινή.

Ήταν ένα βιβλίο που στεκόταν στενάχωρα ανάμεσα σ άλλα βιβλία σ ένα ράφι βιβλιοθήκης μα,

με κενό αταίριαστο, που βρέθηκε εκεί, σε λάθος μέρος, μια κακή στιγμή.

(Πολύ κακό το να βρεθείς κακή στιγμή σε λάθος μέρος..

αν τα γυρίσεις ..ανάποδα, όλα είναι σωστά!)

Δεν είχε εξώφυλλο, καθώς δεν νοιάστηκε ποτέ ν αποκτήσει ένα.

Για την ακρίβεια, είχε φορέσει κάποτε ένα που δεν ήταν στα μέτρα του,

και προτίμησε να μείνει έτσι εκτεθειμένο χωρίς αυτό.

Όχι ότι δεν σκεφτόταν πόσο καλό είναι ένα περιποιημένο εξώφυλλο,

που να μπορεί να προστατέψει το περιεχόμενο από ποικίλες προσβολές παρασίτων σκόνης, και άλλων επιθέσεων από μικροοργανισμούς, σαράκι, και ότι τέλος πάντων απειλεί ένα βιβλίο. 

Ειδικά ένα βιβλίο με περιεχόμενο πολύτιμο κατά την κρίση κάποιων ελαχίστων έμπειρων αναγνωστών αυτής της βιβλιοθήκης.

Τώρα, είπε πως δυσκολεύεται πολύ καθώς στέκεται σε μια μεγάλη εκκρεμότητα θέσης εδώ και πολύ καιρό,

σε ράφι στενότερο απ ότι έπρεπε,

το μισό πιο έξω απ ότι έπρεπε, να γέρνει έτσι όπως δεν έπρεπε, ώστε να τσαλακώνονται μερικές από τις πιο σημαντικές σελίδες του. 

Ήθελε πολύ να μιλήσει στον πολυμαθέστατο ιδιοκτήτη,

στο σοφό που στέκεται εκεί αθέατος και βλέπει μ ενδιαφέρον πολύ όλες τις κινήσεις των βιβλίων,

να του ζητήσει μια μικρή κίνηση εκ μέρους του,

ώστε ν ανακουφιστεί έτσι όπως στέκεται σε τόσο ακατάλληλο μέρος.

Θα μπορούσε ν ανατοποθετηθεί σ εκείνο το ράφι που είναι το πλέον κατάλληλο για ένα βιβλίο που έχει πράγματα καλά σωρευμένα στις σελίδες του. 

Να του πει πόσο πολύ πρόσεξε το μελάνι και τα χαραγμένα γράμματα εντός του. 

Να του ζητήσει λίγη φροντίδα καθώς φοβάται ότι θα του κουρελιάσουν κι άλλο τα φύλλα οι σκόνες και τα απρόσεκτα ζωύφια που περπατάνε ασύστολα πάνω του.

Όλα τούτα οφείλονται σε μια κακή στιγμή.

Μα τι μπορεί να ζυγίζει μια στιγμή;

Κάποτε τα πάντα.

Συνεχίζεται...