Πολύτιμα Δώρα παραμονής Χριστουγέννων..

Αναδημοσίευση από εδώ:
http://kerkiraikipsaltiki.blogspot.com/2011/12/blog-post_18.html?showComment=1324752493651#c6493315337082005415

"Σαν σήμερα πριν 15 χρόνια, στις 19-12-1996, μια ομάδα από τους Ιερείς της πόλεως μαζί με μερικούς από τους χορωδούς του Ι.Ν. Αγ. Βασιλείου, συγκεντρώθηκαν στο Ναό και με την καθoδήγηση του αξέχαστου π. Κώστα έψαλαν ύμνους των Χριστουγέννων σε Κερκυραϊκή ψαλτική.
Η όμορφη και πρωτόγνωρη, για τα τότε δεδομένα, προσπάθεια καταγράφηκε σε βίντεο και παρουσιάστηκε στην τηλεόραση.
Παρακολουθείστε στα δύο παραπάνω βίντεο εκείνη τη βιντεοσκόπηση που σήμερα είναι πια ιστορικό ντοκουμέντο.
Ας είναι αυτή η ανάρτηση, μέρες που έρχονται, ένα μνημόσυνο στην μνήμη των αξέχαστων π. Κώστα Σουρβίνου και π.Γιώργη Καρύδη που βρίσκονται πια στην Επουράνειο Βασιλεία.

Ας έχουμε την ευχή τους και ας τους παρακαλέσουμε, από κει που βρίσκονται να πρεσβεύουν στο Θεό για όλους μας...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΑΔΕΣ !!"

Ευχαριστώ θερμά τον Παναγιώτη Χασαπιάνο από την Κερκυραϊκή Ψαλτική για τα βίντεο- Πολύτιμα Χριστουγεννιάτικα Δώρα..

Καλά Χριστούγεννα με ζωντανές τις Μνήμες..και πλούσιες τις Ευχές..

Παραφυλάει άγγελος

Παραφυλάει ο άγγελος με Δέος τη Στιγμή της Γέννησης.

Καλά Χριστούγεννα!

Ανάβουν τα κεράκια

Ανάβουν πολλά κεράκια αυτές τις μέρες, και οι φλόγες τους είναι οι Απουσίες.

Ας προστατέψουμε τη Θερμότητα, ή ας μας προστατέψει.

Σφήκες και κεντρίνες- είδος ανθεκτικόν. Που πήγαν οι πεταλούδες;

Πέρασε ο καιρός.

Κι οι πεταλούδες εκείνες πέρασαν.

Πέταξαν από εκεί.

Φτερούγισαν μακρυά.

Αλλά έρχονται ξανά κάποια βράδια της γιορτής, που είναι όλα φωτισμένα.

Έρχονται σαν διάφανα δάκρυα και καθρεφτίζονται στα χρυσά σκεύη.

Αυτά που γυάλισαν με κόπο ώρες πολλές, χρόνια ατέλειωτα, Κόπος Πολύς κι Αγάπη. 

Έρχονται όμως οι Ψυχές όταν οι άλλοι φεύγουν.

Κι όταν όλοι έχουν φύγει, εκεί στη Σιωπή ηχούν οι Απουσίες.

Όλα τα μήλα έχουν τρυπηθεί από σκουλήκι.

Όλα τα λουλούδια πέφτουν στο πάτωμα.

Είσαι η Πρώτη που θα είναι Πάντα δεύτερη.

Χρόνος δεν είναι για τα αναγκαία.

Και τα πολύτιμα ξεχάστηκαν και λείπουν.

Αλλά φαρμάκι υπάρχει πάντα αρκετό για να γεμίσει ο κόσμος.
Είσαι Αόρατη και είσαι τελευταία.
Για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα απ το ποτήρι που ξεχείλισε.

Γέμισε περισσότερο απ όσο μπορούσε να κρατήσει εντός του.

Σταγόνα σταγόνα στάζει.. κάθε τόσο.

Πολλή η φτώχεια γεμάτη λόγια.

Ο Άγιος στη Θύρα...

Ο Άγιος μας είναι από χθες το πρωί στη θύρα Του.

 Όρθιος εκεί ατενίζει εμάς κι εμείς Εκείνον.

Όλη η Κέρκυρα θα περάσει από Εκεί αυτό το τριήμερο της μνήμης Του ως αύριο τις 04.00μμ που θα γίνουν τα Μπάσματα.

Όπως κάθε χρόνο χθες παραμονή τ Αγιού όλα έγιναν όπως και πέρυσι , όπως και προ-περσι, όπως κάθε χρόνο. 

Χθες ήταν η πρώτη από τις δύο ολονυχτίες του Αγίου που κράτησε ουσιαστικά από τις 06.00μμ ως τις 06.00πμ ξημερώματα σήμερα. 

Η ροή των ανθρώπων, των νέων κυρίως, που περνάει να προσκυνήσει, δεν σταματάει ποτέ να τροφοδοτείται και να προχωράει. 

Εκείνο που έχω να πω είναι ότι τόσο πολύ κόσμο, δεν έχω ξαναδεί στον Άγιο ποτέ!  

Πάντα ξέραμε πως γύρω στις 12 μεσάνυχτα, ή λίγο πιο μετά, ενώ η ροή του κόσμου ήταν συνεχής, ωστόσο μπορούσε κάποιος να βρει ένα κάθισμα. 

Χθες και για πολλές ώρες ήταν το αδιαχώρητο! 

Δεν υπήρχε τρόπος να μπει κανείς από καμία πόρτα από τις 09.30μμ και ως τις 03.00 το πρωί!

Ήταν αδιανόητο κάποιος να σταθεί - όχι να καθίσει..

Όλοι έχουν Κάτι να του ψιθυρίσουν...και να φύγουν με δάκρυα στα μάτια και Γαλήνη στην ψυχή.

Χρόνια Πολλά!

Της Ψυχής Λέξεις

Αν πας να κρατηθείς από τα λόγια των ανθρώπων,

θα δεις αυτά τα λόγια να αιωρούνται με όλα τα κενά τους ανάμεσα. 

Καθένα τους έχει θηλιές στρογγυλές και κατηφοριές ικανές να πέσεις γλιστρώντας από εκεί. 

Ωστόσο αυτοί επιμένουν να σε κρεμούν από τις λέξεις τους με σοβαρότητα- αυτή της στιγμής. 

Μα η στιγμή κρατάει ως την προφορά. 

Κι είναι η ζωή πολύ μικρή για να χάνεις τόσο χρόνο μ αυτές τις άδειες λέξεις. 

Πιο καλά να τις αφήνεις στο δωμάτιο φεύγοντας. 

Αυτές αντέχουν και θα ειπωθούν σε κάθε παραλήπτη.

Είναι η ζωή πολύ μικρή για να σπαταλιέται σε ασκήσεις χρονοτριβής απ αυτές που δεν λένε απολύτως τίποτε και σκοπό μόνο έχουν να σκορπίζουν εντυπώσεις.. 

Αυτή η ζωή είναι πολύ μικρή για να νοιάζεται για εντυπώσεις, για να εξαντλείται σε πυροτεχνήματα,

 να ενθουσιάζεται από παραπλανητικές εικόνες

 και να εστιάζει σε ότι μπορεί να αποτιμηθεί

 και όχι να εκτιμηθεί. 

Αυτή η ζωή είναι πολύ μικρή για να υποβληθείς στον κόπο ν αφήσεις να σε σκηνοθετήσουν,

 ή να πιστέψεις στους διαλόγους σεναρίου..

Πιο καλά να μείνεις για πάντα θεατής στο θέατρο αυτό του παραλόγου

γνωρίζοντας πως πρόκειται περί θεάτρου,

 κάποτε υψηλών προδιαγραφών, αλλά πάντως θεάτρου.

Μείνε εκεί στην πρώτη σειρά των βελούδινων καθισμάτων μιας εξαιρετικής σκηνής που παίζεται μπροστά σου. 

Απολάμβανε ως θεατής την τέχνη κι άσε τις λέξεις που θ ακούσεις να κυλήσουν στα σκαλιά γιατί ποτέ δεν ήταν ειπωμένες παρά μόνον πάνω στη σκηνή,

 τέλειες μετά από πολλές πρόβες.. αλλά όχι αρκετά τέλειες για νάναι αληθινές.

Κι αν σε κουράσει η σκηνή, ο επιτηδευμένος διάκοσμος,

 τα ψεύτικα τα φώτα,

  φεύγεις αθόρυβα πίσω από τη βουή της αίθουσας,

 κι αφήνεις πίσω σου τον απόηχο των χειροκροτημάτων. 

Ανοίγεις την πόρτα στον ψυχρό καθαρό αέρα ενός ήσυχου δρόμου που η σιγή του είναι αληθινή και οι ήχοι του αντιλαλούν στις γυαλισμένες πλάκες του φεγγαρόφωτου.

 Περπάτησε μακριά απ αυτές τις λέξεις γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρεμαστείς από το άδειο τους. 

Βημάτισε αργά,

 άφησε την ψυχή σου να μιλήσει, κι άκουσέ την προσεκτικά γιατί μιλάει ψιθυριστά

 και οι Λέξεις της είναι οι μόνες που πρέπει να ξέρεις.

Και οι μόνες που πρέπει να πιστέψεις.

Το "βελούδινο" στακοφύσι της μαμάς

Ομολογώ ότι το στακοφύσι είναι από τα πιο αγαπημένα μου φαγητά που δεν το τρώω συχνά.  
Το έχουμε  απολαύσει με τη βελούδινη άσπρη παχύρρευστη σάλτσα του,  συνήθως την ημέρα του Ευαγγελισμού ή των Βαίων, αλλά τρώγεται όποτε θέλουμε ειδικά το χειμώνα.
Το δοκίμασα από τα χέρια της μητέρας μου και στην ηλεκτρική κουζίνα και εξακολουθούσε να έχει εκείνη την ανεπανάληπτη γεύση.
Αλλά μαγειρεμένο  σε ξύλα στο τζάκι από εκείνη,  σε μια υπομονετική φωτιά, και πριν ακόμη απλωθεί η άσπρη παχύρρευστη απαλή σάλτσα του στο πιάτο, κάπου εκεί είναι χαμένη στις αναμνήσεις μου, η καλύτερή του εκδοχή.
Κι επειδή συγκρινόμενο το  δικό μου στακοφύσι, αμέσως ..αποχρωματίζεται,  κάποια μέρα, αν και ήξερα τον τρόπο παρασκευής, της ζήτησα με πολύ λεπτομερή περιγραφή τη συνταγή της.
Αυτό είναι το στακοφύσι έτσι όπως το έφτιαχνε η μητέρα μου και όπως το κατέγραψα κατά λέξη με τα δικά της λόγια:

Στακοφύσι (Στακοφύσι (Stock-fish)

Είπε λοιπόν:

1. "Μουσκεύεις το στακοφύσι -που είναι ήδη κομμένο σε χοντρές ροδέλες- για δύο ημέρες. Αλλάζεις το νερό πολλές φορές σ αυτό το διάστημα. 
2. Μετά το καθαρίζεις από τα λέπια, και το δένεις με βαμβακερή κλωστή. 
3. Το τοποθετείς σε κατσαρόλα με νερό να βράσει σε κανονική φωτιά, με μια κουταλιά της σούπας αλάτι, πιπέρι άσπρο, και ένα κεφάλι σκόρδο ψιλοκομμένο. Το νερό πρέπει να καλύπτει το ψάρι και το βράσιμο θα διαρκέσει δύο ώρες. 
4. Βγάζεις το στακοφύσι και τοποθετείς στην κατσαρόλα τις πατάτες μια στρώση και από πάνω βάζεις το στακοφύσι. 
5. Συμπληρώνεις λάδι σε ποσότητα ένα ποτηράκι του κρασιού και νερό όσο χρειάζεται για να καλύψει το φαγητό. 
6. Το βράζεις ώσπου να βράσουν οι πατάτες και να στίψει το ζουμί. 
7. Στο τέλος ρίχνει το λεμόνι- ένα ολόκληρο λεμόνι και λίγο ακόμη. 
8. Παίρνει ακόμη δυό τρεις βράσεις και είναι έτοιμο!" 

Καλή όρεξη!