Πέρασε ο καιρός.
Κι οι πεταλούδες εκείνες πέρασαν.
Πέταξαν από εκεί.
Φτερούγισαν μακρυά.
Αλλά έρχονται ξανά κάποια βράδια της γιορτής, που είναι όλα φωτισμένα.
Έρχονται σαν διάφανα δάκρυα και καθρεφτίζονται στα χρυσά σκεύη.
Αυτά που γυάλισαν με κόπο ώρες πολλές, χρόνια ατέλειωτα, Κόπος Πολύς κι Αγάπη.
Έρχονται όμως οι Ψυχές όταν οι άλλοι φεύγουν.
Κι όταν όλοι έχουν φύγει, εκεί στη Σιωπή ηχούν οι Απουσίες.
Όλα τα μήλα έχουν τρυπηθεί από σκουλήκι.
Όλα τα λουλούδια πέφτουν στο πάτωμα.
Είσαι η Πρώτη που θα είναι Πάντα δεύτερη.
Χρόνος δεν είναι για τα αναγκαία.
Και τα πολύτιμα ξεχάστηκαν και λείπουν.
Αλλά φαρμάκι υπάρχει πάντα αρκετό για να γεμίσει ο κόσμος.
Είσαι Αόρατη και είσαι τελευταία.
Για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα απ το ποτήρι που ξεχείλισε.
Είσαι Αόρατη και είσαι τελευταία.
Για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα απ το ποτήρι που ξεχείλισε.
Γέμισε περισσότερο απ όσο μπορούσε να κρατήσει εντός του.
Σταγόνα σταγόνα στάζει.. κάθε τόσο.
Πολλή η φτώχεια γεμάτη λόγια.
Mε έκανες να νοιώθω τόσο τρωτή με αυτό που διάβασα...όμως το ξέρεις καλα..η ενσυναίσθηση της ευαισθησίας μας και ο πλούτος της σιωπής στα δύσκολα είναι η βαρυσήμαντη αλήθεια της ανθεκτικότητας μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ μέλισσα Ρεγγινα μου παει μονο στη γύρη ...ποτε στα σκουπίδια...στη διαδρομή της θα συναντήσει και σφίγγες μα..η πορεία της είναι στην ουσία του ανθους που λεγεται ζωή.
Οι έσχατοι έσσονται πρώτοι ακριβώς γιατί αγκαλιάζουν με ταπεινόφρονη ευγνωμοσύνη τη σιωπηλη αλήθεια της Ανθρωπιας τους.
Ρεγγίνα μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήσε πόσους συλλογισμούς μ' έβαλες!
"...αλήθειες μόνον ταξίδια ανέμων εντός..."
...κι όμως, αντέχοντας προχωρούμε, έστω και σημειωτόν...
Πάντα με αγάπη,
Υιώτα
αστοριανή,
ΝΥ
@AERIKO μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήπρόσθεσες Κάτι Πολύτιμο.
Τα ψηλά τα δέντρα δέχονται πετροβόλημα, τα κόκκινα μήλα κυνηγάει το σκουλήκι, η σφήκα κεντρίζει ότι αξίζει, και η αυθεντικότητα οφείλει να είναι..Ανθεκτική.
Δεν υπάρχει θέμα Επιλογής.
Σε φιλώ.
@Αστοριανή μου Γιώτα,
ΑπάντησηΔιαγραφήΝ αντέχουμε!
Είναι μονόδρομος όπως και ο στόχος.
Υψηλή τέχνη η Ταπείνωση, και η εκμάθησή της Εμπειρία που σκύβει συχνά για να περάσει από στενωπούς εκεί οπου και η Ύψιστη Δοκιμασία.
Σε φιλώ
Υπέροχες οι ζωγραφιές που βγαίνουν από τη γραφή των λόγων σου καλή μου Ρεγγίνα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτέκομαι σημαδιακά σε δυό.
"Τα πολύτιμα ξεχάστηκαν και λείπουν." Στ΄αλήθεια. Λείπουν
"Αλλά φαρμάκι υπάρχει αρκετό για να γεμίσει ο κόσμος" Και τούτο καλή μου φίλη είναι μια μεγάλη αλήθεια. Το βλέπουμε παντού γύρω μας τούτο το φαρμάκινα γεμίζει τον κόσμο.
Νάσαι καλά Ρεγγίνα μου και καλές γιορτές.
@Καλέ μου Ντένη,
ΑπάντησηΔιαγραφήείναι αλήθειες που βρίσκουμε στα βήματα που κάνουμε, σαν πετραδάκια ή κοφτερές πέτρες, κι άλλες αλήθειες που στέκονται και μας υποδεικνύουν σκαλοπάτια που μπορεί να μη βλέπαμε αλλιώς. Και πάντως είναι καλό να βλέπουμε τις παγίδες του δρόμου και να περπατάμε εκεί που έχει φώτα..
Να είσαι κι εσύ όσο πιο καλά μπορείς και να περάσεις ζεστές οικογενειακές γιορτές.
«Είσαι η Πρώτη που θα είναι Πάντα δεύτερη». Πικρή διαπίστωση, αλλά ας το αναλύσουμε:
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχουν φορές που επιτρέπουμε εμείς στους άλλους αυτή τη σχέση.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που τα πράγματα ξεφεύγουν της δικαιοδοσίας μας.
Είναι οδυνηρό πράγμα η έλλειψη πνεύματος δικαιοσύνης αλλά το αντέχεις έχοντας αυτογνωσία και παλεύοντας πάντα για το καλύτερο. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται»
Χρειαζόμαστε πάντα την αναγνώριση αλλά μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτήν. Αυτή είναι η Ταπεινοσύνη. Δύσκολες ασκήσεις ψυχής αυτές.
Και το ποτήρι που ξεχείλισε; Στον ....... κάδο τοξικών αποβλήτων με κινήσεις προσεκτικές ώστε ούτε να λερωθούμε ούτε να λερώσουμε τριγύρω. Δύσκολες ασκήσεις ζωής αυτές.
(Εκτός και αν είμαι εκτός θέματος!!)
Καληνύχτα Ρεγγίνα μου.
@Marimar μου,
ΑπάντησηΔιαγραφή"Δύσκολες ασκήσεις ψυχής αυτές."!!!
και
"Δύσκολες ασκήσεις ζωής αυτές."!!!
ΚΑΙ:
Είσαι Δραματικά και Εύστοχα ΕΝΤΟΣ Θέματος!!! (και ΕΝΤΟΣ Στόχου..)
Είσαι απολύτως Συνδεδεμένη με τη σωστή συχνότητα..
Σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσα ν αλλάξω και τον τίτλο βάζοντας τις δύο αυτές φράσεις - κλειδιά..
Σε τέτοιο βαθμό που με εκπλήσσεις Ευχάριστα!
Πολύ Ευχάριστα, και προσθέτεις την απαραίτητη συνέχεια..
Τα φιλιά μου
Ρεγγίνα μου...που να πρωτοσταθώ??
ΑπάντησηΔιαγραφήθα πάω στο τέλος που λες ...
για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα από το ποτήρι.... γέμισε το περισσότερο από ότι χωράει...
Μεγάλο μυστικό αυτό!!!!!!!!!σε ευχαριστώ και σε φιλώ... θα σε ξαναδώ για ευχές....
Οι πεταλούδες έρχονται και μας συντροφεύουν συχνά....το νοιώθουμε...και μας δίνουν κουράγιο....ακολουθούμε τα βήματά τους,κοπιάζουμε και ιδρώνουμε στους χώρους που κοπίασαν κι αυτές,κοιτούμε τον ορίζοντα και απολαμβάνουμε τις ομορφιές της φύσης,όπως έβλεπαν κι αυτοί, ενώ παράλληλα αγωνιούμε για τις μεταβολές του καιρού,όταν είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε στα χωράφια όπως εκείνοι έκαναν για χρόνια πριν.Συνεχίζουμε το έργο τους από συναισθηματισμό πιό πολύ,νοιώθουμε ικανοποίηση,πληρότητα και πότε-πότε έρχονται ανάκατες με τις αναμνήσεις μας,μυρωδιές από κείνα τα χρόνια.Οι πεταλούδες είναι κοντά μας,το νοιώθουμε,φτερουγίζουν δίπλα μας,οι πεταλούδες μας συντροφεύουν όταν είμαστε σε δοκιμασίες....αγαπημένη μου Ρεγγίνα.θάθελα ακόμη να σου γράψω,ξέρεις εσύ, πόσο με εκφράζει το σχόλιο σου προς την φίλη την ΑΣΤΟΡΙΑΝΉ.Ομως επέτρεψέ μου να κάνω μια μικρή παραλλαγή..ν΄αντέχουμε,λες,είναι μονόδρομος,μα όχι για μένα στόχος...συμφωνώ απόλυτα για τις σκέψεις σου σχετικά με την ταπείνωση κι ευχαριστώ το Θεό που έχω τη δύναμη να σκύβω από στενωπούς....έχω ακόμη και την υπομονή......
ΑπάντησηΔιαγραφή@mia μου
ΑπάντησηΔιαγραφήχαίρομαι που βρήκες το νόημα που ταιριάζει με τις δικές σου σκέψεις, καθώς είναι το νοητό σημείο που συναντιόμαστε περισσότερο από το αν βλέπαμε η μια την άλλη..
Φυσικά και θα τα πούμε εορταστικά και σ όλες τις επόμενες μέρες.
Να είσαι καλά όσο μπορείς.
Φιλιά κι από μένα..
@Μινωΐτισσά μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήέχεις πάντα το ταλέντο να βλέπεις πολύ βαθιά μέσα μου, και να συνεχίζεις τις σκέψεις μου, καθώς έκανα παρόμοιες σκέψεις εκείνο το βράδυ.. Και νόμιζα οτι ακούω τα φτερά τους να πεταρίζουν γύρω μου και γύρω από αυτά που αγάπησαν, που πόνεσαν, που κοπίασαν και έζησαν ανάσες και ευχές και αγωνίες που έγιναν προσευχές.. "Έβλεπα" να καθρεφτίζονται τα δικά τους μάτια μέσα σε χρυσά γυαλισμένα σκεύη, στο φως των κεριών..
Σε νοιώθω και περπατώ μαζί σου σ εκείνους τους δρόμους της νοσταλγίας και της Μνήμης Μαρία μου, και είναι η Αγάπη τους και η Αγάπη μας που συναντιέται ανάμεσα στους Κόσμους. Το πιστεύω!
Σε φιλώ πολύ
Ρεγγίνα
ΑπάντησηΔιαγραφήο αφοπλιστικός, βαθύς σου λόγος,αρωματίζει την καρδιά μας,
με- ψυχικής ευφορίας- γνήσιο ροδέλαιο!
Θαυμάζω!
Πάντοτε, μου φαινόταν η Ποίηση απρόσιτο μυστήριο, σαν την ΕνανθρώπΗση -εν Ταπεινώσει και Ανεκφράστω Αγάπη- του Αχώρητου.
Είθε να βιώσουμε τα Χριστούγεννα στο στάβλο της ψυχής μας, βασίλισσά μου.
Είθε να λάμψει εντός μας, το Φως Του Προσώπου Του!
Ανάερα, σε φιλώ