Άξιζε Τιμής. 'Ήταν Χάρισμα.

Ο υπομονετικός άνθρωπος.

Ταλαιπωρείται από μερικές προθέσεις.

Προσμένει.

Αναμένει.

Παραμένει.

Απομένει.

Υπομένει.

Δεν έχει θέση σε μια σειρά από ισχυρές προθέσεις.

Να φοβάσαι την Οργή του Υπομονετικού ανθρώπου.

Αυτού που έζησε με τα λίγα ως τα ελάχιστα, με τα "σχεδόν", με τα "χωρίς",  με ένδειες και γενικώς με  Ελλείψεις,

 μη κοστολογημένες.

Παραπέρα μια σειρά από Αγαθά,  καταχωρημένα στο "τζάμπα", το "δωρεάν" και το "χάρισμα",

 εξισωμένα τα τρία,  

κι ας τα χωρίζει μια Αιωνιότητα ως χαράδρα ανάμεσα.

Τα αγαθά που δίδονται δωρεάν, καταχωρούνται ως δεδομένα, αποκτιούνται άκοπα, χωρίς προϋποθέσεις,

 και δείχνουν ανεξάντλητα. 

Μόνον όταν επιχειρηθεί να εκτιμηθούν τα φερόμενα ως "δωρεάν",

 δια της απροσδόκητης απουσίας τους,

  μοιάζει ν αποκτούν ξαφνικά την Αξία που ..πάντοτε είχαν.

Ορισμένα από αυτά είναι διακεκαυμένα, παραμένουν ατιμολόγητα και είναι Ανεκτίμητα. 

Το "τζάμπα" δεν κοστίζει τίποτα, και μάλιστα το ίδιο το δόσιμό του είναι απαξία.

Σαν τις δραχμές που τις πατάς στο δρόμο.

Υποτιμήθηκαν!  Γκρεμίστηκαν μια σκάλα πιο κάτω από το "δωρεάν" που έτσι κι αλλιώς δεν εκτιμάται όπως ο αέρας όταν τον έχεις.

Επειδή ο αέρας καθ όλα αναγκαίος για τη ζωή, υποτιμάται ως κάτι που είναι "τζάμπα", καθώς είναι όντως "δωρεάν" για όλους,

 δεν αντιλαμβάνονται παρά μόνον οι πνιγμένοι οτι είναι ..Χάρισμα!

Η ανάσα, δεν είναι "τζάμπα", δεν είναι "δωρεάν",

 είναι Χάρισμα!

Μια σειρά από Χαρίσματα υποτιμήθηκαν.

Κεντήθηκαν βίαια πολλές φορές, με εκείνο το "αυτονόητο δικαίωμα".

Άπειρες φορές το κέντησαν μ αυτή τη βελόνα.

Αυτό το ίχνος να φοβάσαι.

Το ίχνος που αφήνουν στην Ψυχή..

Ίχνος ανεξίτηλο.

Αυτό παίρνει συνήθως μία διαδρομή προειδοποιημένη πάντα και αγνοημένη πάντα.

Σε βλέπω απ το παράθυρο!

Να κοιμάσαι μακαρίως πάνω στο "αυτονόητο δικαίωμα".

Δεν είναι αυτονόητο και δεν είναι δικαίωμα.
Δεν μπορείς εκεί να σπαταλάς το Χάρισμα!

Όλα καλά;

Δεν ξέρω τι καλό καιρό κάνει εκεί;

Εδώ συνέχεια βρέχει.

Δεν τα σβήνει όλα η βροχή.

Καταγράφω τις σταγόνες της ως αξίες.

Καταγράφω τα πιο πολλά μ αόρατο μελάνι.

Κι εκείνα που φαίνονται να έχουν προσπεράσει χωρίς ίχνος.

Κάτι άφησαν.

Αυτό το Κάτι, τρύπησε την πιο ανθεκτική δαντέλα.

Ήταν Ανθεκτική, μα ήταν Δαντέλα.

Άξιζε Τιμής.

Ήταν Χάρισμα!