Εκδηλώσεις Διαλόγου με την Ιστορία- Αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια

Είχα υποσχεθεί να σας έχω οπτικοακουστικό υλικό της αποψινής εκδήλωσης.
Όταν ο παιδικός μου φίλος Νίκος Κουρκουμέλης δημοσιεύσει την τόσο σημαντική του εισήγηση στο blog του, θα σας ενημερώσω με λινκ για να τη διαβάσετε καθώς αξίζει πολλά, αν και πολλά ειπώθηκαν εκτός κειμένου στη διάρκεια της συζήτησης και δεν ήταν λιγότερο σημαντικά. Θα έχω την καλή τύχη ελπίζω να μου επαναλάβει ή και να προχωρήσει τη συζήτηση δια ζώσης, καθώς ο Νίκος είναι εκτός των άλλων, εξαιρετικός γνώστης της ιστορίας. 
Απολογούμαι οτι δεν κατόρθωσα να σας έχω τώρα ένα βίντεο της βραδυάς, για τεχνικούς λόγους, όμως ο Νίκος Γρηγορόπουλος (ο Ρέμπελος) τράβηξε όλη την εκδήλωση μαζί με τη συζήτηση που ακολούθησε.  
Μόλις θα έχω στα χέρια μου το dvd θα σας το ανεβάσω εδώ, γιατί θα είναι και για μένα απόλαυση να δω ξανά και κυρίως ν ακούσω ξανά τα όσα σπουδαία από κάθε άποψη ειπώθηκαν.

Θα σας πω μονάχα λίγες σκέψεις, αυτές του μέσου ακροατή, καθώς δεν είμαι ιστορικός, αλλά (όπως κι εσείς) μόνον ένας άνθρωπος που σκέφτεται. 
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε πριν λίγες μόνον ώρες μπροστά σ ένα κατάμεστο ακροατήριο. 
Θεωρώ οτι ήταν αντάξια των προσδοκιών των συντελεστών της και των συμμετεχόντων. 
Έφυγα δυόμισυ ώρες μετά, οι οποίες κύλισαν με έντονο ενδιαφέρον που δεν χάθηκε ούτε στιγμή, αντίθετα, με ακολούθησε ο απόηχός της συζήτησης που ακολούθησε των εισηγήσεων, σε μία συνεχή αλληλουχία συγκρίσεων, ένα πλήθος προβληματισμών, και τελικά ένα πλούσιο υλικό για σκέψη.   
Οι ομιλητές είχαν μελετήσει πολύ και σε βάθος πτυχές της ιστορίας συνδεδεμένες με τον Μεγάλο Ιωάννη Καποδίστρια και το έργο του, σκιαγραφώντας ο καθένας από άλλη οπτική την πολυσχιδή και μοναδική προσωπικότητά του δίνοντας με γλαφυρότητα στοιχεία και σημαντικές λεπτομέρειες που αποτελούν τις συντεταγμένες της πορείας και κυρίως του Ήθους του.  
Αυτό το Ήθος διέτρεξε όλη την αποψινή βραδιά, ως κάτι τόσο Σπάνιο, τόσο καθαρό, ώστε να εξηγεί πως παρέμεινε ως το τέλος πιστός στις αξίες,  ασυγκίνητος από τα πάθη της φιλαρχίας, της φιλαυτίας, της φιλαργυρίας,  στα οποία υποκύπτουν συχνά και οι ανθεκτικότεροι των διαχειριστών της εξουσίας σε όλες τις εποχές. Πάλεψε με όπλα το δυνατό νου, την ακεραιότητα, την βαθειά πίστη και την αγάπη. 
Ήταν Ηγέτης και ήξερε με ποιό τίμημα πληρώνει κανείς όταν επιλέξει αυτό το δρόμο μη ικανοποιώντας τα πάθη κοντόφθαλμων και εγωπαθών που τον περιστοίχιζαν την ίδια χρονική στιγμή που Εκείνος έβλεπε ήδη μακρυά, πολύ πιο πέρα από την εποχή του, με διορατικότητα και διάκριση. 
Έβλεπε σε μία Ελλάδα με εθνική κυριαρχία και ελεύθερη από εξαρτήσεις, ενώ ο ίδιος είχε να διαχειριστεί συνθήκες δυσανάλογα αντίξοες και έπρεπε να ιδρύσει κράτος.  
Όπως είπε ένας από τους ομιλητές- ο π Μουρτζανός διδάκτωρ Θεολογίας- φιλόλογος- ο Καποδίστριας ήξερε ερχόμενος στην Ελλάδα οτι ανεβαίνει Γολγοθά, και όντας εξαιρετική φυσιογνωμία γνώριζε και αντιλαμβανόταν τα πάντα εκτός από το να μπορέσει να διαγνώσει τη νοσηρότητα της παθολογίας των ανθρώπων γύρω του, της οποίας την ταχύτητα μετάδοσης και το βάθος της  τοξικότητας δεν μπόρεσε να τη συλλάβει καθώς ο ίδιος ήταν άγιος με την ευρεία έννοια του όρου.  Ο π. Μουρτζανός σκιαγράφησε με χαρακτηριστική ευκρίνεια και γλαφυρή πένα το βαθύ Ορθόδοξο βίωμα του πρώτου Κυβερνήτη δίνοντας και τις ιστορικές διαστάσεις.
Υπήρξαν πολύ δυνατές στιγμές όπου δόθηκαν ερεθίσματα παραλληλισμού του χθές με το σήμερα, σε σχέση με τη φυσιογνωμία μας ως λαού, την εθνική μας ταυτότητα, και στιγμές   έντονου αυτοσαρκασμού. 
Σε σχέση με την εθνική ταυτότητα και τις διαφορετικές απόψεις που έχουν ακουστεί ως προς το ψευτοδίλημμα του που  ανήκουμε ως λαός, στη Δύση ή στην Ανατολή, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η επισήμανση του  Νίκου Κουρκουμέλη (διδάκτορα Ιστορίας) που τοποθετήθηκε απαντώντας σε ακροατή, λέγοντας ότι δεν είμαστε ούτε Δύση ούτε Ανατολή, αλλά Μεσοχώρος, αλλά τα κράσπεδα μεταξύ Δύσης και Ανατολής,  και ίσως μόλις αντιληφθήκαμε πόσο σημαντικό είναι αυτό και ποιός είναι ο κομβικός ρόλος που καλούμαστε και πρέπει να παίξουμε. Συνδιαλεγόμαστε και συνομιλούμε με Δύση και Ανατολή, σ ένα συγκερασμό δυνάμεων, πνευματικού και διανοητικού πλούτου καθώς αυτό είναι το ιδιαίτερο περιβάλλον στο οποίο ανθεί πάντοτε δυναμικά η φυσιογνωμία μας, ανθεκτική εις τους αιώνες.  
Έχουμε έναν ισχυρό απόθεμα θετικών ιδιοτήτων, συνδεδεμένο με τόσο συγκεκριμένα ελαττώματα φυλής, ώστε όπως είπε ο κ Μέρτζος (Πρόεδρος Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και παλαίμαχος δημοσιογράφος), την ίδια στιγμή που ο Δράμαλης ήταν προ των πυλών, οι Έλληνες συγκρούονταν μεταξύ τους! 
Η εθνική Διχόνοια είναι το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό μας στα βάθη αιώνων ιστορίας, από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως σήμερα κι αυτό μας κάνει διακριτούς παράλληλα με τη μεγαλοσύνη για την οποία είμαστε εξ ίσου ικανοί. 
Η έννοια της ταυτότητας είναι πρώτα εσωτερική υπόθεση νοήματος. Ο κ Μέρτζος, όντας Βορειοελλαδίτης, μετέφερε ένα αίσθημα που  βιώνει πάντοτε ερχόμενος στην Κέρκυρα και γενικότερα στα Επτάνησα.  Δοκιμάζοντας κατά πόσον έχει υπόσταση  η διατυπωμένη θέση- υπόθεση περί της "αλλοτρίωσης" της εθνικής ταυτότητας από ξενικές επιρροές, ερχόμενος στην Κέρκυρα βρίσκει καθαρόαιμους Έλληνες των  οποίων η  ταυτότητα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ επί αιώνες. 
Είναι τόσο ενδιαφέρον όσο και θλιβερό το αδιάψευστο γεγονός ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς να μαθαίνουμε από τα λάθη μας παρά τη συνεχή.. επανάληψή τους. 
Εξακολουθούμε να σκοτώνουμε τις υγιείς φωνές,  και η ελπίδα ίσως είναι η αληθινή Παιδεία που ακόμη κι αν δεν την έχουμε, αν αφυπνιστούμε μπορεί να την αναζητήσουμε. 
Η Ελπίδα είναι το παράδειγμα των μοναδικών ανθρώπων που άνοιξαν το δρόμο. 
Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης την Ελλάδας, που δεν τιμήθηκε ποτέ όσο του άξιζε, ούτε τον θυμήθηκαν τα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων,  είναι ωστόσο ένα πρόσωπο που έλαμψε μέσα από το έργο του, το βίωμά του και τη θυσία του. 
Ένα ιστορικό πρόσωπο που άρχισε να μελετάται και να αξιολογείται πολύ αργότερα, του οποίου το Ανάστημα υπερβαίνει κατά πολύ τα όσα είναι γνωστά, και ο Ίσκιος είναι Μεγάλος.
Ίσως πρέπει να τον δούν εκείνοι που λογίζονται "ηγέτες" σε όλους τους χώρους, και να μετρηθούν μ αυτό τον ίσκιο.