Προσδοκίες, μπλε παπούτσια κι ένα καράβι στ ανοιχτά..

Προσδοκίες.

Συνήθως είναι κρεμασμένες στο σχοινί, σαν απλωμένα ρούχα.

Τις έχει καρφιτσώσει με πεταλούδες, ώστε  να μπορούν να πετάξουν..

Εκείνη τις κρέμασε εκεί σ Εξαίσια στιγμή. 

Τις εμπιστεύτηκε μετά στου ανέμου το φύσημα..

Ρούχα που μοιάζουν με φτερά..

Τα παπούτσια είναι αχρείαστα.

Ανάλαφρα πετάει με τα φτερά του εκείνο το : "Μαζί".

Τ αγριόχορτα έπνιξαν τον τόπο.

Ακατάλληλο έδαφος για μεταξένια πόδια.

Οι προσδοκίες την άφησαν στο δρόμο.

Δίχως παπούτσια που τώρα τα χρειάζεται.

Και δίχως τ απλωμένα όνειρα.

Τα πόδια πολύ περπάτησαν σ άγριο έδαφος.

Την έβγαλαν στο ξέφωτο χωρίς Προσδοκίες.

Ανυπόδητη.

Καράβι πλέει στ ανοιχτά, με τα πανιά του ανοιχτά,

εκεί που περπατεί στα κύματα  

χωρίς τα μπλε παπούτσια.

Μόνη στον κόσμο;

Οι Προσδοκίες;

Άστεγες; 

Καρφωμένες πεταλούδες,

μπλεγμένες μέσα στα μαλλιά της ανάκατα..

Εκεί στο βάθος άδειες οι Προσδοκίες γύρω από το τραπέζι.

Καρέκλες βιδωμένες στο χιόνι.

 Φορούν  παπούτσια από τότε που έχασαν τα φτερά τους.

Περιμένουν.

Σερβίτσιο για Δύο.

Τσάι για Δύο.

Χιόνι πολύ.

 Παλιό καλό κρασί.

Κόκκινο σαν αίμα.

  Οι φλόγες ιριδίζουν μέσα του όλα τα κεριά αναμμένα .

Φρούτα κόκκινα του πάθους.

Ποιος ανυπόδητος μιλά γι αέρινα μεταξωτά ρούχα;

 Ποιος τα θυμάται; 

Ποιός θυμάται τις καρφωμένες πεταλούδες;

Κι όμως από ένα ζευγάρι μπλε παπούτσια 

κι ένα καράβι στ ανοιχτά άρχισαν Όλα.