Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Αγγελικές Ευχές




Είναι κάτι αγγελάκια εν δράσει.
Με τα χεράκια τους  φτιάχνουν χάρτινους αγγέλους και τους ρίχνουν στον παγωμένο κόσμο μας σαν νιφάδες αγάπης.
Ψελλίζουν δυο λόγια  στο ρυτιδιασμένο κόσμο μας, ειπωμένα στη γλώσσα τους που ξεχάσαμε κάπου μεταξύ αγριότητας και επιτήδευσης.



 
Κάνουν τις καμπάνες να χτυπούν χαρούμενες για το Νέο Χρόνο που ετοιμάζεται να γεννηθεί.
Τραγουδούν και  μ έκπληκτη χαρά ανακαλύπτουν ξανά ένα κόσμο που στα μάτια τους φαίνεται -έτσι όπως φτιάχτηκε- φρεσκοπλυμένος από τη βροχή με διαυγές ουράνιο τόξο και  Καλός λίαν.

Δουλειά τους είναι να σπέρνουν χαμόγελα πάνω από τις κατήφειες και  απελευθερώνουν τους φόβους που κατοικούν εκεί.
Δουλειά τους είναι ν απελευθερώνουν τα χαμόγελα που είναι δεσμευμένα πίσω από τα σφιγμένα χείλη των μεγάλων που φοβούνται ακόμη.
Δουλειά τους είναι να διδάξουν το Άγγιγμα σ ένα κόσμο που φοράει μονίμως αποστειρωμένα γάντια μη τυχόν κι αγγίξει τον άλλον, μη τυχόν και χρεωθεί την ευθύνη του.. αγγίγματος!



 
 
 
 
 
 
 
Αγγελάκια Αληθινά και χάρτινα κυκλοφορούν ανάμεσά μας, κι όλα έχουν ονόματα, σαν τα δικά μας ονόματα.
Ας ελπίσουμε ότι στη στροφή του δρόμου τους δεν θα πετάξουν τα φτερά τους εκεί που πετάξαμε εμείς τα δικά μας.



 
 
 

 
Μας δείχνουν ένα δρόμο που ανοίγει φτερά.
Μας ζητούν ν ανοίξουμε φέτος την καρδιά μας αβίαστα, έτσι όπως μόνο τα παιδιά μπορούν να το κάνουν.
 
Αυτός ο χρόνος θα είναι καλός αν ζεστάνουμε  ένας τον άλλον.
Αν δεν φοβηθούμε ν αγγίξουμε ο ένας τον άλλον.
Αν πάρουμε την ευθύνη ν αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.
Ας μάθουμε από τα παιδιά. Είναι ακόμη Άγγελοι.

Αγγελικές Ευχές για μια Νέα Χρονιά με άγγιγμα Αγάπης.




Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Νοσταλγίες από Κερκυραϊκά Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στον Άγιο Προκόπη το 1989

Κερκυραϊκά Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στον Άγιο Προκόπη Μέσης Κέρκυρας το 1989
Από το Κανάλι του Ρέμπελου



O Νίκος τράβηξε αυτά τα video τα Χριστούγεννα του 1989, και μου τα έστειλε.
Είναι ο Γιάννης με την κιθάρα του  και τα κορίτσια του-λείπει η μικρή μου αναδεχτή, η τελευταία του κόρη - είναι όμως η Έλλη και η Γωγώ και στην παρέα τους κι άλλα πολύ γνωστά παιδικά -συγγενικά και μη- πρόσωπα που τραγουδούν τα κάλαντα.
Νοσταλγίες...!



Παραμονή Χριστουγέννων 1989 και Πρωτοχρονιάς




Σ όλους Χριστούγεννα Ζεστά!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Όπως κι εγώ..

Μοναχικός φτερωτός 
μόνιμος κάτοικος,
 Όπως κι εγώ..
ταξιδιάρης κι ακίνητος
στις ίδιες καρέκλες
Όπως κι εγώ..
 συλλογισμένος σπουργίτης,
σκεφτικός
Όπως κι εγώ..
 νωχελικός
του ζεστού χειμωνιάτικου ήλιου.
 Όπως κι εγώ
 Ονειρεύεται
γαλάζιους ουρανούς.
Όπως κι εγώ..

Στέκεται και λιάζεται εκεί.
Είναι μάλλον πιο ευτυχής
απ ότι εγώ..
Και βλέπει παντού γύρω του,

το μεγάλο φαγοπότι..

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Απαντητική επιστολή μετά λόγου Γνώσεως!

Jacques Poirier (1928-2002)
Αυτή την επιστολή μου την  έστειλε  ο παλιός καλός φίλος Νίκος Κ., και είναι προφανές ότι του έκανε παρεμφερή εντύπωση αυτής που έκανε και σε μένα, ώστε θέλησα να τη δημοσιεύσω.

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Jacques Poirier (1928-2002)
"Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις ευρώ, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις ευρώ. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι' έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα."


Jacques Poirier (1928-2002)
Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000 ευρώ. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 ευρώ λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δις ευρώ που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες!

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση . αλλά εσείς βρε Walτer,  τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε μ

Πες μου σε παρακαλώ έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί,  δεν μπορούν και δεν πρέπει!... Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!

Ε Κ Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο Σ

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Ένα τηλεφώνημα!


Πριν λίγα λεπτά μου τηλεφώνησε η Γαλάτεια.

Δεν ήταν κάτι που περίμενα.
Άκουσα τη φωνή της και μετά απ αυτό, δεν περίμενα  το λόγο του τηλεφωνήματος.
Σκέφτηκα αστραπιαία τα πάντα ΕΚΤΟΣ από αυτό!


Η Γαλάτεια δεν έχει ηλικία. 
Έχει τη φρεσκάδα της αμεσότητας,  στα μάτια της που μοιάζουν πολύ με αυτά των εφήβων.  
Είναι Καθαρά και Ευθύβολα. Διαυγή στην Αλήθεια τους. Αυτό σπανίζει στους μεγάλους!
Η Γαλάτεια έλεγε πάντα τα πράγματα με τ όνομά τους, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς φτηνιάρικα στολίδια και φτιασίδια. Τα λόγια της  δεν περίσσευαν ποτέ. 
Ήταν πάντα Ακριβές κουβέντες απλής σοφίας, αυτής που προέρχεται από την Εμπειρία της ζωής. 
Ήταν πάντα αφοπλιστικά ευθύς και με πλούσιο περίσσευμα καρδιάς..
Έτσι ήταν κι απόψε.
Έχει να με δει πολύ καιρό.
Για την ακρίβεια, ντρέπομαι μεν αλλά την είχα σχεδόν ξεχάσει.
Ομολογώ οτι δεν την είχα στη σκέψη μου.
Ειδικά σήμερα.
Με πήρε τηλέφωνο, χωρίς να θέλει κάτι από μένα... 
Τούτο κι άν είναι εντυπωσιακό! Οι άνθρωποι σου τηλεφωνούν όταν Κάτι θέλουν και αυτό το κάτι υπάρχει ανάμεσα σ αυτούς και σε σένα..συνήθως. Αλλά όχι πάντα...ευτυχώς!

Ήθελε να μου πει: "Χρόνια Πολλά" κι ακόμα: "Σε σκέφτηκα Σήμερα. Ξέρω." 
Κι ακολούθησαν εδώ λίγες, ακριβές, μεστές σοφίας Λέξεις, Ικανές να με κάνουν να νοιώσω εντυπωσιασμένη κι αισιόδοξη διότι, ΝΑΙ! 
Ακόμη κι όταν δεν το πιστεύεις πια..
Ακόμη κι όταν εκείνοι απ όπου περιμένεις την ευαίσθητη προσέγγιση δεν την έχουν..
Ακόμη κι αν έχουν ισοπεδωθεί κι απαξιωθεί τόσο πολύ οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.
Ακόμη κι αν οι λέξεις χρησιμοποιούνται ως επι το πλείστον πλέον ως φθαρμένα εργαλεία συναλλαγής.
Ακόμη κι από εκεί που ΔΕΝ το περίμενες ποτέ, 
ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ!
Χρωστώ απόψε πολλά στη Γαλάτεια, που δεν το υποπτεύεται καν!
Να είσαι πάντα καλά Γαλάτεια. 
Εξ αιτίας σου ΔΕΝ ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΙ για τον άνθρωπο!
Χρωστώ  ΣΕ ΣΕΝΑ απόψε τη βαθιά ανανεωμένη πίστη μου σ αυτό το θαύμα που μπορεί να διαπράξει απροσδόκητα το ανθρώπινο Πρόσωπο!

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Παραμονή του Αγίου


Παραμονή του Αγίου Σπυρίδωνος.
Φωτο και video απόψε από την Παράκληση του Αγίου που άρχισε στις 11.00μμ και τελείωσε μόλις.
Ψάλλουν οι  Corfuvoices








Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Δίνω συνέντευξη!


Η μικρή μου Pink με κάλεσε σήμερα, ως έγκριτος δημοσιογράφος που είναι, ν απαντήσω σε μια σειρά ερωτήσεων και συμμορφώνομαι πάραυτα- παρόλο που δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο- αλλά τι να κάνεις όταν έρχεσαι πρώτο πλάνο σ επαφή με το μικρόφωνο της Pink- ακαταμάχητης;;
 Στη συνέχεια καλώ να δώσουν συνέντευξη οι εξής: 
1) Quartier libre, 2)Χριστόφορος,3)Νυχτερινή Πένα,4)Μινωΐτισσα,5)Σπιρτόκουτο.(θάθελα να βάλω κι άλλους αλλά πρέπει να είναι πέντε αφού τάδε έφη Pink..!)
Η συνέντευξη λοιπόν έχει τις ερωτήσεις της ως εξής:

1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι:
Κάτι που συγκρίνεται μόνον με την Αιωνιότητα.

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Αυτό το απαραίτητο- πλην ανάγωγο..ψυχαναγκαστικό-καταπιεστικό-απεχθές ..ξυπνητήρι!

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια
Την τελευταία φορά που μου είπαν ένα Αληθινά Έξυπνο αστείο, από εκείνα που σε βάζουν να σκεφτείς..!

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Εμπιστεύομαι την καλή πλευρά των ανθρώπων.
5) Το βασικό ελάττωμά σας;
 Εξακολουθώ να εμπιστεύομαι την καλή πλευρά των ανθρώπων(και όταν δεν τη συναντώ).

6) Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
 Λυπάμαι, μα δεν έχω ήρωες..


7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα..(μίλησε κανείς;;)

8) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα κατά λάθος ..λάθη..! Όχι σ εκείνα που έχουν παράπλευρο και δευτερογενές ..κέρδος! Όχι στα ..προγραμματισμένα!

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Όλα τα ταξίδια! Αλλά η Ιταλία προηγείται όλων..

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Κ.Σ. Λιούις, Elisabeth Kubler Ross, Ίρβιν Γιάλομ, Μπουκάι, Φρανσουάζ Ντολτό,Βίργκιλ Γκεοργκίου, π Φιλόθεος Φάρος, Γιανναράς, π Βασίλειος Θερμός, Πιντέρης, Αγκάθα Κρίστι και πολλοί πολλοί άλλοι.


11) Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;
Την ευθύτητα και την ειλικρίνεια.
12) Και σε έναν άντρα;
Ακριβώς τις ίδιες.

13) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η εικοστή πέμπτη Ώρα του Βίργκιλ Γκεοργκίου.

14) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Μίκης Θεοδωράκης και πολλοί πολλοί του κλασσικού ρεπερτορίου.

15) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
La donna e΄ mobile!!!! (το τραγουδώ..εσωτερικώς!)
16) Η ταινία που σας σημάδεψε…
"Ostrov"- το Νησί.
17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; 
Alexei Harlamoff

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;
Οι αποχρώσεις του μπλέ ως το βιολέ ή ως το μοβ και ως τις παρυφές του πράσινου. Και οι ζεστές αποχρώσεις του καφέ.
19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το να διακρίνω τα όριά μου και τις ευθύνες μου και να τα κρατώ συμφιλιωμένα μεταξύ τους.
20) Το αγαπημένο σας ποτό;
Λεμοντσέλλο αγάπη μου.
21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το χαμένο χρόνο σε ανθρώπους που εξέπεσαν και σε πράγματα που δεν αντικαθίστανται.

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Όλα τα Δήθεν! Όλα τα πολλά υποσχόμενα και επιμελώς υποδυόμενα.  Όλα τα εξώφυλλα που στερούνται Περιεχομένου!

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω.

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο Φόβος της Απώλειας των Αγαπημένων. Ο Φόβος του θανάτου.


25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η Αλήθεια που Πρέπει να  προστατέψω είναι ανυπολόγιστης Αξίας.

26) Ποιο είναι το μότο σας;
Καμιά υπόθεση δεν είναι οριστικά χαμένη, πριν να έχει χαθεί, και κάποιες δεν είναι οριστικά χαμένες ακόμη κι όταν έχουν χαθεί.. Οριστικός είναι μόνο ο θάνατος, κι ακόμα κι αυτό επιδέχεται ερμηνείες.
και:
Ουδέν το ανθρώπινον μου είναι ξένον!

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Έτοιμη!

28) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Πως να Τον αγαπήσω.
29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Στην Ήρεμη κατάσταση ενός παιδιού που έχει όμως βλέμμα καθαρό γιατί ξέρει οτι Αγαπιέται,- παρά τα γδαρμένα γόνατα και ρούχα που προδίδουν οτι ανακατεύτηκε με τα χώματα- παιδιού που περπατάει μ Εμπιστοσύνη στον κήπο του Πατέρα..

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Ήρθε το ταξιδιάρικο ημερολόγιο της μικρής μου Pink!


Με το που φθάνω σπίτι σήμερα το μεσημέρι-αργάμιση..ως συνήθως- με περίμενε ο μυστηριώδης φάκελος, πρώτος πρώτος στη σειρά και μεγάλος-μεγάλος..
Ανοίγω και μπαίνω μέσα και με πνίγουν χρώματα κι αισθήματα...αρώματα γυναίκας!
Μικρή μου Pink, κι από εδώ δηλώνω υπευθύνως οτι το έλαβα, οπότε γράψε μου οδηγίες στο μέιλ για να ξέρω που το στέλνω τώρα.
Εννοείται οτι θα το έχω έτοιμο σε χρόνο dt!!!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Τηγανίτες στη γιορτή τ Αγιού




Απόσπασμα Β΄
από το βιβλίο της
Νινέττας Χ. Λασκαρι
"ΚΕΡΚΥΡΑ
Μια ματιά μέσα στο χρόνο
1204-1864"
(Εκδόσεις: Τοπίο/www.topio.gr)


Τηγανίτες στη γιορτή τ Αγιού
Από του Αγίου Δημητρίου 26 Οκτωβρίου ως την παραμονή τ Αγιού 11 Δεκεμβρίου.(είναι η τιμητική τους..)

Τσί φογέρες τση Πιάτσας κάτου από τα βόρτα.

Μέσα στη γκρινιόλα του Σαρανταήμερου, στο φως και τη φλόγα από τσ΄ αναμμένες φογέρες, οι τηγανίτες παραζαλισμένες χοροπηδάνε σιγομουρμουρίζοντας και απαντάνε με το δικό τους σπινθηροβόλο τρόπο στις κουβέντες και στα γέλια που ακούνε στο δρόμο, στριφουλίζοντας και τζιτζιρίζοντας στο καυτό κυματιστό λάδι. Οι τηγανίτες χαίρονται τη γιορτή γιατί νοιώθουν πρωταγωνίστριες. Όμως καμμιά φορά εξάπτονται- αλλοίμονό σου αν είσαι κοντά και σε πετύχει το λάδι που σκάει- αν τους θυμίσεις πως παρ όλη την ένδοξη ιστορία τους, παρ όλο που τόσοι πολλοί τις εξύμνησαν σαν φρίττολες της Σερενίσσιμας, φόντο δεν είναι παρά σκέτο ψωμί όταν κρυώσουν.

Οι τηγανίτες τ Αγιού

1 ογγιά (27 γρ.) μαγιά, 1 καρτούτσο (2 ποτήρια νερό), 4 κουταλιές ράζες-κοφτές-ζάχαρη, 4 κουταλιές (κοφτές) βούτυρο.
Διαλύουμε τη μαγιά στο νερό και προσθέτουμε τη ζάχαρη, το βούτυρο και αλεύρι όσο πάρει, να γίνει η ζύμη μαλακή. Σκεπάζουμε και σε μέρος ζεστό ν ανέβει. Έχουμε ζεστή φριτούρα και ένα κουτάλι βρεγμένο. Παίρνουμε λίγη πάντα στο αριστερό χέρι, πιέζουμε, κλείνουμε δείχτη και αντίχειρα και με το βρεγμένο κουτάλι παίρνουμε το κομμάτι της ζύμης που θα πεταχτεί και τηγανίζουμε. Με καλτστσέττα- αυτοσχέδιο λεπτό φίλτρο-πασπαλίζουμε ζάχαρη και κανέλλα ή περιχύνουμε μέλι.
Ράζα ήταν το ξύλο που μ αυτό ίσιωναν στο δοχείο τα στάρια, αλεύρια κ.τ.λ. για το σωστό μέτρημα.

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Οι frito΄lini ή αλλιώς: τα παλιά "Ψαράδικα"

Απόσπασμα από το βιβλίο της
Νινέττας Χ. Λασκαρι
"ΚΕΡΚΥΡΑ
Μια ματιά μέσα στο χρόνο
1204-1864"
(Εκδόσεις: Τοπίο/www.topio.gr)
http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=36473653650&view=all#!/photo.php?fbid=101967126494204&set=o.36473653650&pid=53059&id=100000427503841

Tutti Italiani Macaroni
Tutti Serbi Comandanti
Tutti Corfiati Spiridioni
E tutti quanti musicanti

Περνώντας την πιατσέττα, στην άλληνε μπάντα τση Πίνιας στο καντούνι για την κοντραδα του Αγίου Βασιλείου, είναι οι frito΄lini. Μικρά μαγαζιά που τηγανίζουνε και πουλάνε ψάρια ζεστά-ζεστά με τη λίτρα. Εκεί, παληά, και οι λαζανιέροι που φτιάνανε και πουλούσανε ταγιαδέλα κρεμασμένη σε καλάμια και μπίγουλη σε σακέττα από κάτασπρη μπομπαζίνα. Μανέστρα ά θέλει ο Θεός- κάτι τρίμαλα καμωμένα με το χέρι σα σκουλούκια.
Η πύρα από τσι αναμμένες φογέρες, οι τζιτζίλιες του καυτού λαδιού τσι πινιάτες, η μυρωδιά των ψαριώνε που μπουγιάρανε, όλ αυτά μαζί που είχανε κάτι από τη μαγεία της εστίας, από τη ζέστα και την παρουσία της μάνας, μαζί και η ανάγκη γι αυτήν την αίστηση της αφθονίας που απλωνότανε παντού, σ όλα τα καντούνια και τσι στράντες τραβέρσες, μέχρι πέρα το οβριοβούνι, κάνανε το καντούνι των φριτολίνων το κέντρο της καθημερινής ζωής, ρεκάπιτο μαζί και μαρκά.
"Mare misto" φωνάζανε οι φριτολίνοι και μέσα στο μαγαζί σε μεγάλα ρηχά κοφίνια κουπωμένα με τη μάντα σπαβεντάρανε ακόμα τα ψαρέλια της θάλασσας. Παπαλίνα, μπραγάνια, σπαρέλια και μπαρμπουνίτσια, τσέρουλα, γόπες, χαμσίνια, μαρίδα και λάμπαινες, σαρντελλίνες και ήλιακες, απαλοί καβούροι, γαρίδες και γάμπαρες, σουπιές, Σαν Πιέρροι και καλαμάρια. Μπανιάρανε λίγο στην καυτή φριττούρα, μπουγιάρανε κάνα μέντο και μετά με το ύπεργο- μέστολο φοράδο- όξω στο πασσαμπρόντο.
......"Είπε έτσι η μάμα μου πολλά χαιρετίσματα και μισή λίτρα ψάρι" ζητούσε ευγενέστατα η μικρούλα της γειτονιάς. Και ο μάστορας αμέσως - στα πρέστα- τύλιγε το σκαρτότσο από χαρτί στράτσο και κάρταστανιόλα χούφτωνε τα ψάρια, ξανάβανε το πασσαμπρόντο στο σαλαδούρο μη και χαθεί καμμία στάλα λάδι και πάει το νιτερέσσο, μια πρεζίνα αλάτι από πάνου, άρπαξε και κάνα μπουκούνι ψωμί από το τασκαπάν στο καρφί και ...πάρε, μάτια!
Όταν ο Άγιος βαρούσε μεσημέρι, η κίνηση πύκνωνε. Απ όλες τσι μπάντες ο κόσμος -κόρσα- έτρεχε. Πινιατόροι και παιδιά τση σπέζας, φακίνοι, σαβιονίνοι και μίστροι από τα σπίτια που χτιζότανε στο Καμπιέλλο, νολεγίνοι από το Μαντράκι, φορμαντόνοι από το πόρτο.
................................................................................................................................................................

http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=36473653650&view=all#!/photo.php?fbid=381915694436&set=o.36473653650&pid=3529775&id=752939436
...Μακρυά στην άκρηα στο καντούνι του Μπίζη ...παστέλι, παστέλλι πείγιο γλυκό από μέλι..στο καντούνι του Βιανέλλου ο Λάντος , που τονε παρανομίζανε φουριόζο - Orlando furioso- έπαιζε με τα στρούδια του πεντεγούλοι για να τονε ακούνε ...χαλικιόπουλο στρούδι..τσακ-τσακ..χαλικιόπουλο στρούδι..
Κάτου από το σπίτι του Κομπίτση και πέρα ούλη τη Πιάτσα, τσι Καρντελάκουες, τσ΄ Άης Πάντες μπάνκες παντού και φωνές..Μάντζο μπολλίδο...μάντζο...μισόβολο και βούτα...κουκιά βραστά..Κάλντε λε πατάτε..φωνάζει στο σπίγολο ο Λαμόρης.
Φωνές παντού. Η κίνηση ως αργά, γιατί οι Κερκυραίοι  τρώγανε για μεσημέρι μετά τις δύο. Συνήθεια που κρατούσε από τον καιρό των Βενετσιάνων που η δογάνα έκλεινε στις δύο και όλη η φούρια αρχίναε μετά.
...................................................................................................................................................................
Αρχίνησε η γκρινιόλα,, ένα μάτσο παιδιά τρέχουνε και κυττάνε από το γυαλί τση μοστρίνας και κάνουνε μότα. "Βρέχει, χιονίζει, και το μάρμαρο ποτίζει και ο Οβραίος τηγανίζει..." τραγουδάνε.Α! Ωρέ μαρμάγια-σύρατε ωρές να κλείσω, τι έσβησε η φωτιά και είναι δω μέσα tale quale la tomba di Aida!
Έλα, πάμετε, μάτια. Στη μαμα....κόρσα!
...............................................................................................................................
Ιδιωματικές λέξεις:
μπάντα (banda): μεριά
κοντράδα (contrada): συνοικία
φογέρα: φουφού (Ven. foghera)
μπομπαζίνα: βαμβακερό ύφασμα (bombazina), bombasso από το Ελλ. βόμβυξ.
τζιτζίλιες: παιχνιδίσματα
πινιάτα: κατσαρόλα μεγάλη (Ven. pignata)
μπουγιάρανε: βρλαζανε (Ven. bojo)
στράντα τραβλερσα: κάθετος δρόμος
ρεκάπιτο: τόπος συνάντησης. Ένα σταμάτημα για λίγη κουβέντα.
mare misto: ανακατεμένα ψάρια της θάλασσας
φακίνοι: αχθοφόροι
σπαβεντάρουνε: σπαρταράνε φοβισμένα
φριττούρα: ζεστό λάδι για τηγάνισμα
κάνα μέντο: ένα λεπτό (momento)
μέστολο φοράδο: τρύπια κουτάλα
πασσαμπρόντο: σουρωτήρι
στα πρέστα: γρήγορα
σαλαδούρο: δοχείο σκεοπασμένο με τενεκεδένιο τρυπητό καπάκι.
νιτερέσσο: κέρδος
τασκαπάν: σακούλι για το ψωμί
κόρσα: τρεχάτος
τα παιδιά της σπέζας: παιδιά που έκαναν θελήματα και συνήθως κουβαλούσαν ψώνια στα σπίτια
σαβιονίνοι: μεταφέρανε οικοδομικά υλικά
μίστροι: χτίστες
μάντζο μπολίδο: κρέας βραστό
μισόβολο και βούτα: είχες το δικαίωμα από τον πωλητή να βουτήσεις στο παχύ ζουμί ένα κομμάτι ψωμί πληρώνοντας μισό όβολο.
γκρινιόλα: βροχή σιγανή που δεν σταματάει, γκρινιάρικη
La tomba di Aida: Ο τάφος της Αίντα (από την όπερα του G. Verdi)

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Σφραγισμένος φάκελος


Οι κλωστές τους χαλαρώνουν και τεντώνουν όπως κι οι δικές μας..
Τεντώνουν και οι αντοχές μας στην ορθοστασία.
Τεντώνουν όταν θέλουμε να χαλαρώσουμε.




Μ όλο τον κόπο που συνεπάγεται, είναι ανάγκη να σταθούμε όρθιοι  επιλέγοντας.
Επιλογές
μας έφεραν εδώ. 
Και πάλι επιλογές θα μας πάρουν όπου πάμε. 






Η γνώση μας μικρή.
Το βλέμμα μας περιορισμένο.
Συχνά έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε ίδιους φαινομενικά  δρόμους, μη βλέποντας παρά μόνον ως τη στροφή, κι όχι τι κρύβει η στροφή..



Τότε είναι σοφό ν αναθέσουμε να δει για μας Κάποιος που βλέπει μέσα και πέρα απ τα πράγματα.




Να κρατηθούμε από το σωστό σημείο,
να μη γονατίσουμε στο λάθος σημείο, ν αφεθούμε όταν είναι σοφό ν αφήνεσαι,
να κατευθυνθούμε εκεί που είναι σοφό να κατευθύνεσαι, κι ας μην έχουμε-παρά το ότι-δεν έχουμε αυτή τη σοφία.
Και να πάρουμε -κάθε φορά- το Μήνυμα που κρύβεται πίσω από κάθε "φάκελο" που έρχεται κλειστός και σφραγισμένος, και μας προκαλεί να τον ανοίξουμε..