Αγιογράφος και Ζωγράφος Κώστας Λουδοβίκος

Φίλος είναι εκείνος που σου απλώνει το Χέρι ενώ δεν "έπρεπε" να ξέρει ότι το χρειάζεσαι!

Η Φίλη Αμαλία, μου έστειλε "για ενίσχυση" και έλαβα σήμερα το πρωί με ανέλπιστη ευγνωμοσύνη αυτό το βίντεο:


"Το να γεμίζεις μία επιφάνεια είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο πράγμα.Τακτοποιείς το Σύμπαν, τον κόσμο ολόκληρο."

"Οι Άγιοι είναι το πραγματικό μας Σώμα.."

Το Πραγματικό είναι Άνωθεν και Έξωθεν δωρούμενον , Ένδοθεν αναδυόμενον και Ισοβίως πραττόμενον"

"Οι Άγιοι περισσότερο μας κοιτάζουν παρά τους κοιτάζουμε"

"Το Αφόρητο Κέντρο της Αγάπης.."

Ευχαριστώ Αμαλία.

Κάλαντα Κερκυραϊκά

Η Χορωδια Κερκυρας λεει τα Κερκυραικα καλαντα μπροστα στου "Ζήσιμου" στο Λιστον.

 Φιλαρμονική Εταιρεία "Μάντζαρος"
Απο YouTube

Κανείς να μην είναι Μόνος του Σήμερα!

Γεννιέται

Γεννιέται και μας μαζεύει Όλους Εκεί.

Ο Δημήτρης στο παράθυρο..

 Ο Δημήτρης βλέπει αυτή την εικόνα απ το παράθυρο..

Και πριν προλάβετε να πείτε πόσο είναι τυχερός, θα σας πω ότι είναι γι άλλο πράγμα τυχερός.

Γιατί από τότε που μπόρεσε μετά από αλλεπάλληλα χειρουργεία να βρεθεί στην κατάλληλη γωνία ώστε να βλέπει αυτό το παράθυρο, άρχισε να βλέπει το Θεό στο βάθος του ορίζοντα και τον ορίζοντα στο δωμάτιό του. 

Από τότε που μπόρεσε ξανά να χαμογελάσει είδε τον αθόρυβο άγγελο άγρυπνο μέσα στο δωμάτιο να τον αγγίζει  με λεπτά φτερά και τον έλεγαν Μητέρα, κι έμαθε ξανά ότι είναι το παιδί της Καρδιάς.. 

Είναι ευγνώμων για όλα!

Έμαθαν τα μάτια του να βλέπουν βαθιά πέρα και πίσω από τα ορατά που φθίνουν, κι άρχισε να βλέπει εκείνα που είναι για λίγους ορατά και αιώνια.

Ένα ατύχημα, μια σύγκρουση, έβαλε φρένο σε μια ξέφρενη πορεία και άνοιξε τα μάτια του τώρα να βλέπουν την Ευγνωμοσύνη, τη Θυσία, τον άνθρωπο σαν εικόνα του Θεού, το Θεό μέσα στους ανθρώπους..

Ο Δημήτρης έχει τη σκέψη του προπτωτικού ανθρώπου, απλή, διαυγή, λαμπερή σαν δάκρυ καθαρό, και τη Χαρά εκείνη που αντανακλάται στην Αθωότητα της Χάρης.

Εκείνο που είναι κίνδυνος θανάτου μπορεί να είναι ευκαιρία Ζωής.

Σκιά και Φως

Κάθε φως έχει τη σκιά του, και κάθε σκιά κάπου πίσω της έχει ένα φως.

Αποφασίζεις τι θα δεις. Δεν βλέπουν όλοι το ίδιο..

Μπορείς να πεις ότι πολύ σκοτάδι έκρυψε τον ήλιο, ή ότι πολύ φως έδιωξε το σκοτάδι σου.

Ακόμη και το λίγο φως είναι καλό.

Κι αν δεν υπάρχει καθόλου, είναι γιατί προς στιγμήν κρύφτηκε από τα μάτια σου, κι όχι οτι δεν υπάρχει..

Είδα απόψε ένα ατέλειωτο λευκό κόσμο, ασάλευτο, μικρά άσπρα σπιτάκια που στέγαζαν πολυάριθμους κατοίκους από κάτω.. 
Μιά ατέλειωτη αλυσίδα ανθρώπων που δεν συναντήθηκαν στο φως αλλά συγκατοικούν για πάντα αθέατοι και άγνωστοι μεταξύ τους πιασμένοι από το χέρι..

Αυτοί Γνωρίζουν, όσα θα μάθω τότε που θα μου είναι τόσο άχρηστα όσο τώρα σ εκείνους..

Έτσι "εξαγοραζόμενοι τον καιρόν" μπορούμε να πιαστούμε από τώρα από το Φως.

Λουλούδια στον Πατέρα

Σε σκέφτομαι σχεδόν συνεχώς από χθες βράδυ, και σήμερα.

Σου έχω πάντα λουλούδια από ζεστό χέρι.

Μου Λείπεις.

Για του λόγου το αληθές..

Τα σπερνά περιμένουν ν αγιασθούν.

 

 Μόλις έχει τελειώσει ο εσπερινός του Αγίου, κι ανεβήκαμε στο φιλόξενο σπίτι της Τούλας Φατσούλας και του Βαγγέλη..

 

 Τα λικεράκια στη σειρά περιμένουν..

Προτείνω το καρύδι ή την κράνα..

Απίστευτη μεστή και γλυκιά γεύση..

Όλα σπιτικά..

 

Μ αρέσει ο παλιός Βενετσιάνικος καθρέφτης που δεσπόζει στο ζεστό σαλόνι..

Τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν..

 

Η ζεστασιά ξεχύνεται και χαρούμενα γέλια ακούγονται κάθε βράδυ σαν απόψε παραμονή τ Αγιού με υπόκρουση τις καμπάνες μελωδικές από δίπλα..

Ο Άγιος είναι Γείτονας..

Ευλογία..

 

Η καλή μας Τούλα Φατσούλα αυτοπροσώπως! 

Άχ αυτό το χαμόγελο..

 

Ο οικοδεσπότης Βαγγέλης ο ευπατρίδης..

 

Όλοι μιά παρέα..

Πολλοί Δημήτρηδες μικροί μεγάλοι σ όλα τα ..σχήματα!

Και η φίλη μου η Σοφία.

 Και οι κούκλες με τις παλιές φωτογραφίες πάνω στο πιάνο..

 

 Τους έχω απειλήσει μόλις ότι θα τους ..κρεμάσω!!

 

( στο internet..)και το ..εκτελώ αμέσως!

 

 Ο Βαγγέλης επί τω έργω..

 

 Και ο ..βοηθός από δίπλα, δεν τον αφήνει σε ησυχία, ενώ ο ..οπερατέρ(εγώ..), τραβάει..

 

Και του Χρόνου!

Και πολλούς!

Κάλεσμα την παραμονή του Αγίου για λουκουμάδες

Το κακό είναι ότι δεν θα μπορέσω να πάω για τις τηγανήτες στο σύλλογο αύριο, γιατί η Τούλα Φατσούλα μ έχει "κλείσει" εδώ και πολύ καιρό για τις τηγανίτες στο σπίτι της που είναι παραδίπλα στον Άγιο και θα πάω εκεί με τη φίλη μου τη Σοφία μετά τον εσπερινό.. 

Ο Βαγγέλης θα είναι χωμένος μέχρι το λαιμό στ αλεύρια και καταχαρούμενος, ενώ το λικεράκι από τα χέρια της Φατσούλας, θα δίνει και θα παίρνει..

Εσείς όμως να πάτε για τηγανίτες στο σύλλογο και δεν θα χάσετε.

Το έθιμο είναι μελωμένο..

Και του χρόνου..

Αγία Φιλία

 Η  Μινωΐτισσα έγραψε κάτι που με συγκίνησε βαθιά απόψε και το μοιράζομαι.

http://vazoumar.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

Είναι η αδελφή που διάλεξα.

Η καλή μάγισσα των περιστεριών του χειμώνα

Η πλατεία παγωμένη κι έρημη ακόμα, καθώς οι χλωμές αδύναμες ακτίνες δεν προλαβαίνουν να ζεστάνουν φιλάνθρωπα  τους μόνιμους φτερωτούς κατοίκους της. 

Αλλά ξεπρόβαλε η πιο καλή  μάγισσα όλων των παραμυθιών που σκέφτηκε να δώσει ψίχουλα και σπόρους στα πεινασμένα περιστέρια.

Τα καλούσε με τρυφερότητα, λες και ήξερε του καθενός το όνομα..! και τους μιλούσε γλυκά, καθώς τους μοίραζε τους πολύτιμους σπόρους της..

Κι αυτά έμειναν για πολλή ώρα τιτιβίζοντας γύρω της τσιμπολογώντας και γουργουρίζοντας..

Ενώ δεν έφυγαν από εκεί πολλή ώρα μετά το φαγητό τους, συντροφεύοντας την,

καθώς συχνά σ αυτή τη ζωή, παίρνεις εκείνο που έδωσες, ενώ  εκτός του ότι κάνει φιλική την κτίση γύρω της η καλοσύνη, ποτέ δεν πέφτει στο έδαφος.

Λεπτός κορμός αγκαλιασμένος

Γύρω απ αυτή τη λεπτή σιδερένια κολώνα έπαιρνα ιλλιγειώδεις στροφές όντας παιδί, όπως την αγκαλιάζει τώρα ο λεπτός κορμός που βρήκε στήριγμα με τα χρόνια.

  

Σ αυτή και στις διπλανές γυμνές κολώνες κρεμιόμουν με 

τ αδέλφια μου και κάποιος δίπλα θάβλεπε να στριμώχνονται με γέλια τρία( από καστανό ως ξανθό) άτακτα κεφάλια, ενώ τρία ζευγάρια  χέρια βιαστικά, παίρνοντας στροφή ζωγράφιζαν τον κόσμο.

 

  Τώρα, ακριβώς εκεί, από μιά σοβαρή καρέκλα απέναντι παρακολουθώ τρία ζωηρά (από καστανό ως ξανθό) κεφάλια, και τρία ζευγάρια άτακτα χεράκια να συναγωνίζονται με γέλια ποιος θα κάνει πρώτος τη στροφή. 

Αυτά ζωγραφίζουν τον κόσμο μας τώρα. 

Κι έτσι ξαναγεννιέται..Πάντα!