Μ ότι μεσον εχει κανείς ταξιδεύει

Μ ότι μέσον έχει κανείς ταξιδεύει.

Σε ξηρά και σε θάλασσα.

Άλλος παίρνει το τιμόνι και στοιβάζονται πίσω του πλήθος και λαός που κρέμονται μ όλο το βάρος τους, και καθόλου δεν νοιάζονται  για τη δυσκολία να ευθυγραμμίσει κανείς το τιμόνι, να χαράξει δρόμο εκεί που δεν υπάρχει, και πόση δυσκολία ισορροπίας έχει όλο τούτο το βάρος.

Μονάχα φωνασκούν άσχετα, τραγουδούν ανεπίγνωστα, και πάντως  ταλαιπωρούν ανενδοίαστα. 

Άλλος βάζει καράβι στο νερό κι όλα τα γραπτά της ψυχής του αγκάθια τα κάνει άγκυρες, ή πανιά σ αντίθετο καιρό.
Όλα τα σχέδια της ζωής του τα κάνει ανέμους και σπεύδει να βάλει επιτέλους μια πυξίδα.

Αυτό το καράβι κουβαλάει μυστικά και θαύματα.

Δικό του είναι μαζί με τ αμπάρια του, και δύσκολα το κυβέρνησε.

Υπάρχει κι αυτός που αναπαύεται αφού εξημέρωσε την τίγρη σε ανυπεράσπιστη γάτα και την καμηλοπάρδαλη σε υποζύγιο χρήσης. 

Δεν ξέρει οτι δεν μπορείς να στηρίζεσαι σ ένα πόδι και μια μηχανή.

Ποτέ δεν μπορείς να βηματίσεις έτσι, ούτε καν να καλπάσεις.

Ποτέ δεν μπορείς ν αναπτύξεις ταχύτητα.

Λειτουργούν αντίρροπες δυνάμεις που επιτυγχάνουν την ακινησία του επί του παραδόξου της συστέγασης.

Δεν συμβιβάζονται όλα!

Κι αν συμβιβαστούν, δεν μένει ολόκληρο κανένα από τα δύο μη βιώσιμα τμήματα.

Υπάρχει κι αυτός που κάθεται άνετα σε θέση ασφαλείας χωρίς κραδασμούς και δυσκολίες.

Άλλος οδηγεί, και άλλος ελέγχει τις ανέσεις.

Απαραίτητα και τα δύο.

Έχει ακούραστα και τα δύο.

Τίποτα δεν σκιάζει τον ουρανό του και τίποτα απολύτως δεν συμβαίνει ποτέ εκεί.
Ποτέ του δεν ταξίδεψε.

Αλλά αν συντονιστούν οι βηματισμοί, δύο μαζί τρέχουν καλύτερα,

 κι αν κάποιος τρέχει με τα δικά του πόδια, σταματάει ή τρέχει, στρέφεται εκεί ή αλλού αλλά πάντως έχει την ευχέρεια να αλλάξει δρόμο.

 Η αυθεντικότητα μπορεί να τρέχει με τα δικά της πόδια ξυπόλητα με κόπο, με ρυθμό, μ ελευθερία.

Εκείνη μπορεί όντως κάπου να φτάσει.

Μελιτζάνες μελένιες στο ταψί

Για μένα η μαγειρική είναι όπως κάθε δημιουργία.  

Για ν ασχοληθώ μαζί της επιτυχημένα, πρέπει να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου, να πειραματιστώ, να φανταστώ, να δοκιμάσω συνδυασμούς υλικών που μπορεί να μην είναι τα αναμενόμενα, αλλιώς είναι μια βαρετή -πλην αναγκαία- διαδικασία.

Από τα λίγα που ξέρω για..μένα, είμαι άνθρωπος των άκρων. 

Έχω μαγειρέψει από εντελώς αδιάφορα ή και ..καταστροφικά  κάποτε, έως και εξαίσια.
Κάποτε δε, ανέλπιστα με ταπεινά υλικά μπορεί να μου βγει..θεσπέσιο αποτελεσμα.  

Σήμερα λοιπόν με εντελώς ταπεινά υλικά, μου έτυχε το θεσπέσιο... και δεν μπορώ να μη το μοιραστώ μαζί σας. 

Μόνο που μη περιμένετε να σας έχω δοσολογία παρά μόνον στο περίπου.

Η ιδέα έχει σημασία και πάσα παραλλαγή δεκτή.

Δεν θα αποτολμούσα ποτέ να κάνω blog μαγειρικής, όχι μόνον επειδή υπάρχουν εδώ μέσα εξαιρετικές σελίδες του είδους, αλλά κυρίως επειδή  ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν κάνω μια συνταγή ακριβώς ίδια, οπότε ποιά εκδοχή της θα επέλεγα; 

Οι παραλλαγές των εκδοχών μου είναι περίπου..άπειρες.

Μετά: ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν ξέρω εκ των προτέρων τι θα βάλω μέσα... αλλά και ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν μετράω τα υλικά, οπότε τι δοσολογίες θα έδινα;

Τα περίπου υλικά αυτής της συνταγής είναι τα εξής:  

Πρώτο υλικό οι μελιτζάνες. Πήρα από τη μανάβισσα της γειτονιάς, μερικές μεγάλες μελιτζάνες (άλλο θα μαγείρευα..τ ομολογώ), και μερικές πιπεριές Φλωρίνης φρέσκιες.  Τα υπόλοιπα τα είχα στην κουζίνα μου και η εκτέλεση ήταν ως εξής:

Έκοψα κατά μήκος σε φαρδιές φέτες τις μελιτζάνες (φλάσκες) και τις έβαλα να ξεπικρίσουν στο χοντρό αλάτι για μισή ώρα.

Μετά τις ξέπλυνα και σκούπισα καλά και τις ξάπλωσα σε διπλό λαδόχαρτο και στον αέρα και γκριλ μαζί του φούρνου στους 200 βαθμούς αρχικά και μετά χαμήλωσα στους 150.

Σε ένα μπωλ, ανακάτεψα μουστάρδα απαλή και λίγο ελαιόλαδο.

Με το πινελάκι σιλικόνης άλειψα τις φέτες μελιτζάνες μια φορά και αφού ψήθηκαν αλλά όχι εντελώς (να κρατάνε στο πιρούνι), τση γύρισα απίκουπα -τουτέστιν: τις γύρισα .. μπρούμυτα και τις άλειψα και στην ..πλάτη με το ίδιο μείγμα μουστάρδας και λαδιού.

Στο μεταξύ έκοψα τις πιπεριές Φλωρίνης σε χοντρά κομμάτια και τις έβαλα στην άκρη. Πήρα τη μεσαία κατσαρόλα κι έβαλα ελαιόλαδο (με το μάτι..), και λίγο σκόρδο τριμμένο (2-3 σκάρδες), και κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο μπόλικο (με το μάτι..), και άναψα το..μάτι!

Τσιγάριασα  να γυαλίσει το κρεμμύδι και πρόσθεσα τις χοντροκομμένες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης.

Έσβησα με κονιάκ (με το μάτι..) και αλατοπιπέρωσα.

Πρόσθεσα δυο- τρία φυλλαράκια φασκόμηλο που είχα ξεράνει από πριν λίγο καιρό από το δικό μας θάμνο.

Πρόσθεσα ρύζι το κλασικό που είναι για πιλάφι (γιατί αυτό είχα..), και το άφησα να βράσει προσθέτοντας κατά   διαστήματα λίγο-λίγο βραστό νερό ώσπου να βράσει το ρύζι αλλά όχι εντελώς(να κρατάει).

Στο τέλος πρόσθεσα συμπυκνωμένο πελτέ ντομάτας, πάλι με το μάτι..

Ώσπου να γίνει το ρύζι είχαν ψηθεί και οι μελιτζάνες.

Τις ξάπλωσα στο πυρέξ και από πάνω από καθεμιά πρόσθεσα το μείγμα ρυζιού με τις πιπεριές.

Έβαλα το πυρέξ στο φούρνο, στον αέρα, αρχικά στους 200 και μετά στους 150 βαθμούς, και σε περίπου 20 λεπτά ήταν έτοιμο.

Οι μελιτζάνες έμειναν με τρυφερή σάρκα ενώ έδεσαν και μέλωσαν με τις  αρωματικές πιπεριές Φλωρίνης, το κονιάκ, τη μουστάρδα, τη ντομάτα, το φασκόμηλο, που το αφαίρεσα στο τέλος αλλά το άρωμα..και η λεπτή γεύση έμεινε αφήνοντας μία επίγευση..τέλεια.

Ήταν ένα απλούστατο φαγητό με ταπεινά υλικά αλλά θεσπέσιο..και το συστήνω.

Πάσα παραλλαγή θεμιτή, καθώς : de gustibus et coloribus non est disputandum,

   ή αλλιώς: περί ορέξεως..μελιτζάνες μελένιες. 

Μια εσάρπα για την ψύχρα..

Mukovnin Eugene Vladimirovich

Στο μπαλκόνι και στον κήπο.

Τα λουλούδια και τα μήλα.

Σκορπισμένα ανάμεσα σε υγρές σκέψεις κατάχαμα..

Ποιός να τα μετρήσει..

Πάντα χρειάζεται μια εσάρπα για την υγρασία.

Κάνει ψύχρα τούτες τις μέρες.

 Mukovnin Eugene Vladimirovich

Πως να ξεχωρίσεις τα πεσμένα φύλλα, τα χαμένα μήλα..

Τα λουλούδια έκλεισαν τα μάτια και πλάγιασαν νωρίς.

Πολλή Υγρασία στην πλάτη.

Χρειάζεται να έχεις μια εσάρπα για την ψύχρα.

Κρατάει το Κρύο.

Μετριούνται οι Παρόντες και οι Απόντες.

Οι Απόντες γεμίζουν τον κόσμο..

Οι Παρόντες Ποτέ!

Τρυφερά χεράκια ζυμώνουν την αγάπη..

Το τι έγινε εκείνο το απόγευμα στην κουζίνα μου, δεν λέγεται....

Αποτυπώνεται...

Γράφεται με αλευρωμένα χεράκια στον πάγκο της κουζίνας.
  
Τρυφερά χεράκια ζυμώνουν την αγάπη.

 Είναι αγάπη.

Ζυμώνεται τρυφερά και υπομονετικά..

Θέλει το χρόνο της.

Τα ..χεράκια τσακώθηκαν, και..δημιούργησαν..

Η Αγάπη καταλαμβάνει όλους τους χώρους.. 

Χαράζεται με τη σφραγίδα 

Και αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες.

Ότι δεν ορίζεται..

Η βεντάλια κλείνει τα μάτια της σφιχτά.

Έτσι δεν βλέπουν οι άλλοι.

Εκείνη βλέπει αυτό που βλέπει με τα μάτια ανοιχτά.

Έτσι κι αλλιώς πλέουν τα πάντα εκεί μέσα.

Αν διανοηθεί να τα κλείσει, πολλοί είναι που θα πνιγούν στις όχθες τους..

Αλλά απ τις άκρες ξεφεύγει πάντα η Αλήθεια.

Είναι πολύ το νερό που κυλάει στο πάτωμα.

Νερό διάφανο εκεί που άγγιξε φτερά.

Κι άλλο νερό που έτρεξε σ αγγέλου πόδια.

Το περισσότερο είναι κόκκινο και τρέχει απ την ψυχή της..

Νερό πολύ..

Δεν έχει όρια.

Κλείνει τα μάτια της να δει τον Ουρανό.

Δεν έχει όρια.

Καρφωμένο το τριαντάφυλλο κεντάει ότι δεν ορίζεται.

2ο μάθημα δεύτερου ετήσιου κύκλου εκπαιδευτικού σεμιναρίου

Συνεχίζεται για δεύτερο χρόνο το εκπαιδευτικό σεμινάριο ψυχοδυναμικής κατεύθυνσης, και μετά το πρώτο μάθημα του δεύτερου κύκλου, ακολουθεί το δεύτερο που άρχισε σήμερα ως εξής:

Μάθημα 2^ο      ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

Μέρος Ι : Εισηγήσεις

Παρασκευή, 24/2/2012

Αίθουσα  Ιατροχειρουργικής Εταιρείας

18.00 – 18.45

1. «Το Εγώ και οι μηχανισμοί άμυνας»

από την Ε. Ζέικου

19.00 – 19.45

2. «Η θεραπευτική συμμαχία, αντίσταση στην ψυχική αλλαγή, αρνητική θεραπευτική  αντίδραση»

από τον Γ. Χατζησταυράκη

20.00 – 20.45

3. «Οργανωτικοί παράμετροι μιας λειτουργικής σύνδεσης ανάμεσα διοίκηση και θεραπεία»

από τον Α. Λούντζη

Μέρος ΙΙ : Εποπτεία

Σάββατο, 25/2/2012

Αίθουσα  Ιατροχειρουργικής Εταιρείας

11.30 – 13.00

από την Τ. Λαζαράτου

Σας έχω εδώ τα 1 και 2

Ανάρμοστη οξυδέρκεια

Τελευταία πολύς κόσμος είναι άστεγος.
Εκτός ίσως αν βρει ένα παπούτσι.
Τα παπούτσια θεωρούνται απαραίτητα.
Αυτοί που μπαίνουνε εντός, όλο και κάποιο καλό λόγο έχουνε γιαυτό.
Είναι μία ασφάλεια όταν δεν έχεις τίποτ άλλο παρά μόνον αυτή.
Όσοι βρήκαν μια θέση εκεί, κάθονται μέσα στο παπούτσι τους όσο πιο άβολα, τόσο πιο χαρούμενα.

Αρκεί να μην είναι χωρίς παπούτσια.
Γιατί τότε θα πρέπει να εξηγήσουν την ασυμμετρία του κόσμου που τη χρεώνονται ολόκληρη, όντας ξυπόλυτοι,
ή αλλιώς: το πως ακριβώς έχασαν τα παπούτσια τους.
Ενοχοποιητικά και τα δύο.
Ασυγχώρητη Απροσεξία, αν σου συμβεί.
Έχει πολλά αγκάθια ο δρόμος.

Σ αυτό τον κόσμο πρέπει να έχεις παπούτσια γυαλισμένα με τα κορδόνια τους καλοδεμένα σε στενό φιόγκο, Κυριακάς και εορτάς, και τις καθημερινές να ταλαιπωρείσαι από την ορθοστασία.
Πολλή ορθοστασία.
Εκεί δοκιμάζονται τα παπούτσια.
Αν σε στενεύουν, είναι η ορθοστασία που φταίει και οι πιέσεις επί των ποδιών σου που δεν τις υπολόγισες.
Το ασύμμετρο τακούνι ζυγίζει αντοχές και ταλαντεύεται σε δρόμους με λακκούβες.
Τα κορδόνια εκείνα είναι το πρόβλημα.
Οφείλεις ν απολογηθείς γιατί δεν έχεις πόδια συμμετρικά και δύο..
Τα κορδόνια στη διάθεση των ιδίων.
Ένα πόδι που στέκεται μόνο του ανήκει στους όρους ορθοστασίας κι ετοιμότητας, ιδίως αν τρεκλίζει το τακούνι..
Αν όμως δεν έχεις κορδόνια, ή δεν έχεις παπούτσια, χαλάς του κόσμου την αρμονία.
Ανάρμοστη απρέπεια..
Σηκώνονται να σε υποδείξουν εισαγγελείς και ο δημόσιος κατήγορος της έδρας.

Όπως ο δείκτης που "πρέπει" οπωσδήποτε να δείξει απέναντι, και κάποτε "κατά λάθος" κοιτάει τον καθρέφτη..
Ανάρμοστη οξυδέρκεια.